Midlifecrisis

Mocht men door de titel denken dat ik op mijn 19e al in deze veelbesproken levensfase ben beland; vrees niet. Ik denk dat ik nog wel wat jaartjes te gaan heb voor dat ervan komt, mocht het uberhaupt gebeuren. Waar ik het wel over wil hebben is een van de symptomen van de midlifecrisis, die zelfs op wikipedia te vinden is:

“Sportwagens zijn vaak een van de dingen die een man in zijn midlifecrisis aanschaft

En daar kan ik me aan ergeren. Ik heb er al vaak discussies over gevoerd met mensen die er niks van lijken te snappen, en raak steeds gefrustreerder. Niet alleen de midlifecrisis’ers moeten eraan geloven, volgens veel mensen is iedereen die een mooie auto rijdt aan het compenseren, inhalen of uitsloven.

Als een vrouw echter mooie kleren en sieraden draagt, wordt zij zelden beschuldigt van uitsloven of compenseren. Sommigen doen dat misschien wel, maar er zijn ook vreselijk veel vrouwen die gewoon graag mooie kleren aandoen voor zichzelf, net zoals een groot deel van de mensen met een mooie/dure auto hem voor zichzelf hebben.

Mensen die anderen hiervan beschuldigen zijn zelf duidelijk geen autoliefhebbers. Zij kennen niet het gevoel wat een echte fanaat kan krijgen bij het bekijken van een mooie wagen, laat staan het op je eigen oprit te hebben. Ik krijg het niet warm of koud van een schilderij, zelfs al is het een echte Rembrandt, maar ga anderen niet veroordelen als zij het graag kopen en het in huis hangen. Het zijn verzuurde mensen, die anderen hun geluk niet gunnen. En eigenlijk staat het symbool voor een groot deel van de Nederlanders. Wij kijken graag neer op anderen, om onszelf beter te voelen. Neem als recent voorbeeld de heer Ivo Niehe, die vlak na een optreden iets te enthousiast voor de camera ging staan en opeens de spottende opmerkingen van het halve land moest ondergaan. Mensen die thuis vanaf hun bank TV zitten te kijken zeiken de man genadeloos af, terwijl ze zelf niks bereikt hebben.

Hetzelfde is het met de mensen die vanuit hun Fiat Panda de 50 jarige, licht kalende, man die ze in zijn Porsche voorbij rijdt uitlachen. Stiekem wil huisvader Henk zijn Panda dolgraag inruilen voor zo’n Porsche, maar hij weet ook best dat het er waarschijnlijk nooit van komt. Hij gunt de andere man het daarom ook niet, en om het minder zuur te maken drijft hij er maar de spot mee. En natuurlijk zijn veel van de kalende mannen die een Porsche of Ferrari kopen iets aan het inhalen. Als kind droomden zij ervan, maar toen konden ze het niet betalen. Is het dan echt zo raar dat zij, wanneer ze wel de middelen hebben, die geliefde auto alsnog kopen? Is dat niet hun goed recht? En houdt dat de economie niet op stand? Zou Ferrari uberhaupt een rendabele afzetmarkt hebben als je er alleen een mocht kopen als je hoofd nog vol met haar zat?

Het zijn dingen waar je eens over na moet denken voor je de oude man in zijn mooie auto uitlacht vanuit je suffe hatchback. Hoe materialistisch het ook is, een auto kan een groot deel van de mannen dolgelukkig maken. Gun anderen dat geluk toch eens, want (bijna) iedereen droomt wel van iets materialistisch. Voor sommigen is dat een groot huis, voor anderen een jacht en voor velen een dure auto. Dat sommigen die droom waar kunnen maken mag je jaloers op zijn, maar ga alsjeblieft gewoon sportief om met die jaloezie.

Dat moest ik even kwijt. Neemt niet weg dat er genoeg mensen zijn die wel zo’n auto kopen om ermee te pronken en uit te sloven. Zo wordt Londen dagelijks overspoeld met Arabieren die in hun Ferrari’s en Lamborghini’s de hele dag rondjes rijden door het centrum, wat geen enkel ander doel kan hebben dan aandacht trekken. Wil je namelijk ten volste genieten van zo’n auto, neem je hem mee naar bergweggetjes, en niet naar een stadscentrum. Ik heb het in deze blog over de eigenaren die hun auto kopen voor hun eigen plezier, maar ook dat van anderen. Zo bewijst dit stukje dat het kopen van een mooie auto ook als goed doel kan dienen, om een ziek jongetje in elk geval nog te laten genieten van zijn leven zolang het duurt. Als je niet begrijpt wat voor emoties een auto kan losmaken bij sommige mensen, is het verstandiger gewoon je mond erover te houden. Maar ook dat is weer typisch Nederlands: veel praatjes hebben over iets waar je eigenlijk maar verdomd weinig van snapt.

Review: Coldplay – Mylo Xyloto (album)

Sinds een paar dagen is het nieuwe album van de bizar populaire popband Coldplay in de winkels te vinden. Zoals dat vandaag de dag gaat, was het een aardige tijd daarvoor al te downloaden, wat betekent dat ik hem ondertussen genoeg heb geluisterd om er een aardig oordeel over te vellen. Coldplay perst er over het algemeen elke drie jaar een albumpje uit, wat betekent dat Mylo Xyloto wel eventjes mee moet gaan. Zul je dit over drie jaar nog luisteren of ben je er na drie nummers al zat van?

Coldplay heeft een naam hoog te houden. Waarom precies weet ik niet, want zelf vind ik elk album tot nu toe maar een paar goede nummers bevatten. Zo had Viva la Vida or Death and All His Friends de twee toppertjes “Viva La Vida” en “Violet Hill” en het album X&Y had natuurlijk het bizar mooie “Fix You“, “Speed of Sound” en “Talk“. Toen ik Mylo Xyloto (hoe verzinnen ze die namen toch? Betekenis heeft het in elk geval niet) begon te luisteren verwachtte ik dan ook weer dat er twee uitschieters zouden zijn en de rest me maar weinig zou boeien. We hadden natuurlijk al twee singles gehoord, in de vorm van “Paradise” en “Every Teardrop is a Waterfall“, waar ik beiden niet extreem over te spreken was. Het album gaat van start met een kort intronummer, wat daarna heerlijk soepel overloopt in de eerste nieuwe track: “Hurts Like Heaven“. Dit zet gelijk de toon. Vrolijk, vlot, fris en toch nog typisch Coldplay. Ik werd meteen enthousiast. Na dit lekkere begin komt “Paradise“, wat ik dus als Single geen geslaagd nummer vond. Echter in het geheel van het album klinkt het opeens tien keer beter, en zou je niet meer zonder willen.

Als je door “Paradise” heen bent kom je bij het hoogtepunt van het album: “Charlie Brown“. Het begint heel apart, en komt dan lekker op gang met een verslavend deuntje wat langzaam toeneemt. De lyrics klinken lekker, maar het blijft Coldplay, dus verwacht geen hoogstandjes qua teksten. Het algemene gevoel wat dit nummer, en eigenlijk bijna het hele album, oproept is gewoon geweldig. Het is allemaal zo lekker vrolijk, opgewekt en het voelt gewoon positief. Na “Charlie Brown” gaat het helaas heel langzaam bergafwaarts. Dat betekent niet dat het saai wordt, maar het beste zit aan het begin. “Us Against the World” is een beetje traag en wordt gevolgd door iets waar dit album wel veel last van heeft: zogenaamde filler. Nummers die een soort overgang zijn tussen twee andere nummers, en op zichzelf niks te bieden hebben. Er zijn er drie, waardoor het album 14 nummers lijkt te hebben, terwijl het er dus eigenlijk 11 zijn.

Twee nummers waarvan ik niet heel erg onder de indruk was, zijn “Major Minus” en “Up in Flames“. Ze klinken gewoon niet heel erg als iets wat thuishoort op een Coldplay album. Echter, als je het hele album achter elkaar luistert vallen ze er mooi tussen. Het enige nummer wat ik niet kan uitstaan is “Princess of China“, waar iemand het geweldige idee had gekregen om overschat popsterretje Rihanna uit te nodigen. Waar Rihanna best aardig kan zingen, daar  kan ik niet omheen, past haar stem en stijl gewoon compleet niet bij Coldplay. In samenwerking met Eminem heeft zij een van de beste nummers ooit gemaakt (“Love the way you Lie“), maar “Princess of China” klinkt misplaatst en gewoon ronduit slecht. Niet alleen door Rihanna, maar ook door de instrumentale begeleiding die gewoon niet in de buurt komt bij de kwaliteit van de rest van het album.

Het moge duidelijk zijn dat ik aardig te spreken ben over Mylo Xyloto. Het is het eerste Coldplay Album waar ik de meerderheid goed vind. Echt extreme uitschieters, zoals “Fix You” bijvoorbeeld was voor X&Y, zul je niet vinden, maar wel een album wat vooral geweldig is als je het in een keer achter elkaar afluistert. Zet je mediaspeler dus niet op shuffle, gooi “Princess of China” er even tussen weg en ga met volle teugen genieten!

Cijfer:
8/10

"Wat is dit nou!?"

Is waarschijnlijk wat je denkt als je hier niet voor de eerste keer bent. Waar je dan een vreselijk lelijke lay-out gewend bent, zie je nu opeens een extreem mooie, strakke, glimmend nieuwe en professionele lay-out op je scherm! Als je van de schrik bekomen bent, zal ik je gelijk even uit de droom helpen: ik heb dit niet zelf gedaan. Dat zou ik niet kunnen, en ik ben er bovendien te lui voor. Nee, daar heb ik zo mijn mannetjes voor! Oftewel: de heer Lennart Romijn! Al sinds de basisschool een goede vriend, en nu ook aardig bedreven met de computer, zoals je kunt zien aan het nieuwe uiterlijk van deze blog. Hij heeft in zijn eigen vrije tijd deze prachtige lay-out in elkaar zitten knutselen, terwijl hij die tijd ook in zijn eigen blog had kunnen steken. Nogmaals wil ik hem daarvoor bedanken. Ik stel het extreem op prijs!

Nu ik me niet meer hoef te schamen voor mijn blog is het tijd om lekker de link overal mogelijk rond te spammen. Dat deed ik tot voor kort nog niet, om geen slechte indruk achter te laten op mogelijk nieuwe lezers. Via de gloednieuwe bezoekersteller rechts bovenin kan ik precies bijhouden hoeveel mensen deze pagina bekeken hebben. Op het moment staat die teller op 160, en dat moet toch wel even flink omhoog. Ik wil jou als lezer ook graag inroepen om mijn blog weer de lezersaantallen te geven die ik vroeger had, op mijn oude adres. Door de extreme onkunde van weblog.nl ben ik een flink aantal van die lezers kwijtgeraakt, wat ik echt heel jammer vind. Ik geniet namelijk echt van het schrijven van deze blogs, en hoe meer lezers hoe leuker het wordt.

Daarnaast biedt blogspot een extra mogelijkheid, namelijk die van advertenties. Dat staat misschien niet extreem mooi, maar ik heb al een enkele klik mogen ontvangen, en kreeg meteen 1,48 van google cadeau, wat me toch wel beviel. Wil je ze niet? Dan raad ik je ten harte aan adblock plus te downloaden voor je browser naar keuze, dan zul je niet alleen de ads op deze blog, maar ook op alle andere sites kwijt zijn.Ondertussen kan ik dan nog een klein zakcentje bijverdienen aan de mensen die dat niet doen. Echter heb ik ook daarvoor veel lezers nodig. Veel lezers betekent veel pageviews, en meer klikkers op advertenties.

Dus zie je de mogelijkheid mijn blog een duwtje in de rug te geven qua promotie? Ik zou het zeer op prijs stellen als je dat dan even kon doen. Subtiel een link plaatsen ergens op een forum, op je eigen blog of waar dan ook zou al geweldig zijn. Het kan best dat ik hier later nog een wedstrijd/prijsvraag aan vastknoop, gezien er weinig betere manieren zijn om op internet een beetje aandacht te krijgen dan door spul weg te geven. Dat kan ik echter nog niet garanderen, dus ik beloof even niks.

Nou ik een nieuw adres heb, een mooie nieuwe lay-out en straks waarschijnlijk veel nieuwe lezers, is het tijd wat orde aan te brengen. Ten eerste zal ik proberen er een gewoonte van te maken bij elke blog een plaatje te zetten. Dat staat leuker en nodigt al snel uit tot het lezen van het bijbehorende stukje. Daarnaast wil ik beter gaan werken met steekwoorden, zodat ik als het goed is ook snel in google te vinden zal zijn en het ook voor de terugkerende lezer overzichtelijker wordt. Ook geen slecht idee lijkt het mij om een paar standaard rubrieken in te voeren. Bijvoorbeeld een terugkerende rubriek elke vrijdag, of iets in die richting. Wat ik daar precies mee wil moet ik nog even heel goed over nadenken, maar het lijkt me geen slecht plan om mensen ook daadwerkelijk te doen terugkeren. Denk bijvoorbeeld aan elke vrijdag een review van een film/album/game, elke zondag een flink verhaal over auto’s enz. Zorgt ervoor dat je weet waar je aan toe bent, en daarnaast zorgt het dat mensen die niks om auto’s geven alvast weten dat ze zondag niet hoeven te kijken.

Ook leuk aan de nieuwe lay-out is dat er nu rechts bovenin tekentjes staan die je doorverwijzen naar mijn twitter en mijn facebook, zodat je me nog beter, sneller en makkelijker kunt stalken. Daar zal ik ook altijd een tweet plaatsen, die dan weer automatisch op FB verschijnt, als er een nieuwe weblog geplaatst is. Het moet allemaal wat soepeler gaan verlopen, wat blogspot volgens mij prima mogelijk maakt. Als de lezers dan binnendruppelen en er misschien zelfs wat kleine inkomsten om de hoek komen kijken wordt het bloggen voor mij alleen maar leuker. Op deze manier lijkt de overstap van weblog.nl naar blogspot opeens wat minder erg.

Dit was een soort nieuwe introductie! Ik heb dan ook de vorige blogs even (mogelijk tijdelijk) op non-actief en onleesbaar gezet. Binnenkort meer.

MvG, Fant.