“Je moet toch wat doen!?”

Vandaag werd ik gewezen op dit filmpje:

Het is een fragment uit het programma ‘Jinek’, waarin Eva Jinek praat over dingen. Ofzo. Ik kijk geen TV. Maar dit stukje vond ik fascinerend. Een nieuw project van Jetta Klijnsma laat mensen met een bijstandsuitkering een klein beetje bijverdienen. 199 euro in de maand mag je naast je uitkering verdienen in enkele testprovincies. Er wordt gezocht naar een meer specifieke, persoonsgerichte aanpak om mensen uit de bijstand te krijgen, waarbij onder andere ondernemerschap aangemoedigd wordt. Helemaal mooi toch? Je helpt mensen, waaronder veel jongeren, om hun toekomst op te bouwen en hopelijk een succesvolle onderneming te starten in plaats van een uitzichtloze baan te nemen die niks toevoegt aan de maatschappij als geheel. Je zou zeggen dat er weinig tegenin te brengen valt.

Fout. Want zowel Jan Smit, Eva Jinek als Arie Boomsma zijn het er niet mee eens. Hun fantastische, weldoordachte tegenargument: “Je moet toch gewoon werken?”. Super. Fantastische boodschap, Eva. Want laten we vooral niet ondersteunen dat mensen in een welvarend land als Nederland een beetje hulp krijgen om binnen hun vakgebied een eigen bedrijf op te richten waarmee zij uiteindelijk niet alleen zichzelf, maar potentieel ook vele andere mensen aan een baan kunnen helpen. Nee, dat kan niet, want het kost nú misschien een paar maanden aan bijstand. Flikker je dromen en ambities maar in de prullenbak en ga aan de lopende band staan, want je moet verdomme toch gewoon werken!? Waarvoor betalen die arme miljonairs zoals Eva Jinek en Jan Smit anders hun belasting? Toch niet om van die paupers een bijstandsuitkering te geven terwijl ze een beetje bezig zijn om hun leven op te bouwen. Mijn god, wat een idee.

Volgens Arie Boomsma is het essentieel bij het opzetten van een bedrijf dat het van belang is dat je slaagt. Er mag geen vangnet zijn, want dan gaat het om één of andere reden mis. Waarom legt hij niet uit, want dat kan hij niet. Het is namelijk totale bullshit. Het punt dat als je bedrijf faalt je in een financieel en vaak mentaal gat zakt is juist waarom 9 van de 10 mensen er niet aan beginnen. Neem die angst weg en help ze om hun bedrijf op te zetten mét een beetje steun en een vangnet en kijk wat voor mooie dingen er opbloeien. Niet iedereen is hetzelfde, en succesvolle mensen zoals Jan Smit en Arie Boomsma ontbreekt het duidelijk aan inlevingsvermogen, wat me vooral van Boomsma nogal tegenvalt na de zwijmelige programma’s die hij zo graag maakt waarin hij een uur lang heel begripvol knikt naar een gepest kindje ofzo. Maar een uitkering gaat te ver! Ga werken voor je geld, tuig!

Jetta Klijnsma probeert nog gewoon haar punt, iets te beschaafd bijna, duidelijk te maken dat het idee vooral is om mensen persoonlijke steun te geven die specifiek voor hun bedoeld is. Maar het mag niet baten. Al deze ‘succesvolle’ BN’ers willen niet accepteren dat de banenmarkt momenteel bagger is en dat mensen niet voor de lol in de bijstand zitten. Mensen die zelf waarschijnlijk nooit hebben meegemaakt hoe het is om in de bijstand te zitten, doen nu alsof het een langdurige vakantie is met gratis geld. Jan Smit zegt, heel trots op zijn argument: “Als ik jong zou zijn en ik had geen werk ging ik dit ook doen. Dan ging ik liedjes schrijven en lekker met mijn gitaar in de bijstand”. Ja. En dan was je net als nu waarschijnlijk snel groot geworden met je totale schijtmuziek en had je uit de bijstand gekund en was alles goed afgelopen. Wat is het punt hier nou? Waarom zou je mensen niet liedjes laten schrijven in de bijstand? Misschien lopen we wel internationale popsterren mis in dit land omdat we aan dat krampachtige idee vasthouden dat iedereen nu meteen moet werken. Het maakt niet uit of er een baan voor je is, je verzint maar wat, en anders mag je in ieder geval beslist niet ook maar een beetje lol in je leven hebben. Maak de bijstand zo kut mogelijk, lijkt hun standpunt. Want iedereen die werkloos is, is schuldig en moet lijden.

Dit is uiteraard wat gedramatiseerd, maar het is wel het punt wat aan de tafel bij Jinek leek te heersen. Er is maar één optie, en er wordt niet geluisterd als je iets anders probeert te opperen. Dit soort bekrompen, conservatieve ideeën zullen ervoor zorgen dat er niet snel iets zal veranderen in dit land. We hebben juist nu de economie weer wat aantrekt ruimte om dit soort experimenten een kans te geven, en ik juich Jetta Klijnsma enorm toe dat ze dit aandurft. Keer op keer wijzen experimenten met het basisinkomen en versimpelde versies daarvan (zoals dit) uit dat het alleen maar positieve gevolgen heeft, maar de bekrompen wereldbeelden van vele Nederlanders, vaak gebaseerd op een soort kinderachtige jaloezie (“ik werk hard voor mijn geld dus zij moeten ook werken, zelfs al is er geen werk voor ze”), zullen de grootschalige invoer nog lange tijd tegenhouden, vrees ik.

Noem mij gek (je zult niet de eerste zijn), maar ik geloof in een wereld waarin mensen niet afgestraft worden voor werkloosheid, maar gesteund worden om in ieder geval een poging te doen om op hun eigen manier eruit te komen. Laat die mensen gewoon proberen om hun bedrijfje op te richten. Werkt het niet? Okay, dan kun je altijd nog terug naar het huidige systeem en ze via een sollicitatieplicht aan de lopende band zetten. Maar wat nou als het wel wat wordt en dat kleine bedrijfje een groot bedrijf wordt wat werkgelegenheid voor misschien wel honderden andere mensen opent? Waarom geven we mensen geen kans meer? En waarom zijn miljonairs als Jan Smit zo verzuurd op dit gebied? Een man die zelf op tienjarige leeftijd “werd ontdekt”, aldus zijn Wikipedia (ik ben geen kenner), en waarschijnlijk nooit een dag armoede heeft gekend, gaat mensen in de bijstand even vertellen hoe ze weer aan het werk moeten. Ik vind het walgelijk.

Dus, SBS of RTL of weetikwat, bij deze mijn pitch voor een nieuw realityprogramma. Jullie hebben er nooit genoeg, ten slotte. “BN’ers in de bijstand”, of “jouw baan, mijn baan”. Zet Jantje Smit eens een maand in de bijstand en laat hem leven op 900 euro, of zet die jongen in ploegendienst aan de lopende band. Ik ben benieuwd of hij dan nog zo hard roept dat je maar gewoon pech hebt als je geen werk kunt vinden binnen je vakgebied. Vanaf de zijlijn roepen is altijd makkelijk, al helemaal als je het zelf nooit hebt meegemaakt. Dus Jan Smit, bij deze wil ik je laten weten dat ik nu niet alleen je muziek haat, maar ook jou als persoon. Dus dan weet je dat (Jan Smit is een groot fan van mijn blog).

Moe

Sorry dat ik weer weg was. Het is dit keer niet vanwege een writers block of een depressieve periode. Nee, de reden is gewoon dat mijn leven de laatste tijd een totale chaos is. Het is een fantastische totale chaos van allemaal leuke dingen, maar een totale chaos desondanks. Toevallig zag ik recent weer dit stripje van mijn allerfavorietste (dat is een woord. Vind ik.) webcomic aller tijden: Poorly Drawn Lines. En ik identificeerde met met een cartoon-geit. En daarom ga ik deze blog volstoppen met een best-of van deze fantastische webcomic die mijn leven meer dan eens samenvat en/of beter maakt. Omdat plaatjes altijd werken op het internet.

Maar goed, dat dus. Ik ben zo verdomde moe, continu. En dat is een beetje een probleem, want het gooit me in een vervelende situatie waar ik moeilijk uit kan komen. Laat me vooropstellen dat dit niet depressie is, want ik ben nog steeds blij. Ik heb nu een fantastische vriendin waar ik zielsveel van hou, ik heb geweldige vrienden die ik zo veel mogelijk wil zien, ik heb mijn geweldige ouders, ik heb m’n baan, en ik heb nog een berg hobby’s waar ik de laatste tijd nauwelijks meer aan toekom eigenlijk. Ik kom moe mijn bed uit, hoe veel ik ook slaap, en ik ga moe naar bed. En tussendoor ben ik moe. Het is, tsja, hoe zal ik dit eens zeggen..? Vermoeiend. Maar ik geloof dat dit normaal is voor de gemiddelde werkende Nederlander. Soms heb ik het gevoel dat ik achter het stuur naar of van mijn werk in slaap ga vallen en mezelf ga doodrijden. Maar dat moet je over hebben voor je werk, toch?

Nou heb ik vaak genoeg gezegd hier dat ik mijn werk best leuk vind, en dat is soms ook zo. Ik heb leuke collega’s enzo, en de sfeer is goed, maar het werk zelf is geestdodende assemblage. Ik draai de hele dag boutjes in moertjes, acht uur per dag, vier dagen per week (voor nu. Misschien binnenkort vijf.). Het is niet inspirerend, maar het maakt me wel moe. ‘s Avonds kom ik moe thuis en voel ik me soms zo verlept dat ik geen zin meer heb om te koken en weer patat ga halen of een pizza opwarm. Ik ben te dik. Dan hang ik achter mijn computer of voor mijn TV en vergooi ik de enige nuttige tijd die ik nog heb op de dag omdat ik simpelweg te moe ben om er wat mee te doen. Maar dat hoort er ook bij, toch? Daarom is televisie zo populair. Maar ik vind het vreselijk, en ik vind het eng, want het zijn dit soort dingen die voor je het weet normaal worden en de rest van je leven consumeren. Ik wil niet tot mijn pensioen doodmoe thuiskomen en voor mijn TV op de bank hangen tot ik naar bed ga om het de volgende dag allemaal overnieuw te doen. Er moet iets veranderen.

Nou zeg ik ongeveer elke week dat ik mijn leven ga veranderen. Lees deze blog maar terug, het is waar. Maar goed, poging 563 kan beginnen. Ik begin me namelijk te realiseren wat er gebeurt met mijn leven. Het is de sleur. Ik wordt de modale werknemer, en dat is mijn grootste angst. Nou wil ik heus niet zeggen dat ik ontslag ga nemen en de wereld ga rondreizen. Nog niet. Laten we het eventjes realistisch houden. Wat ik wel ga doen is een plan opstellen voor een langere periode om misschien over een aantal jaren wél de wereld rond te reizen, een droom die ik deel met mijn vriendin. Het betekent dat ik naast mijn baan weer aan de zelfstudie ga om te leren programmeren, voor de zoveelste keer. Het blijft iets wat ik heel graag wil kunnen, het ontbrak me alleen altijd aan de motivatie, omdat ik mijn toekomst somber inzag. Dat is nu steeds minder een probleem.

Maar eerst moet ik mijn vermoeidheid aanpakken. En dan niet met een tray redbull per week, maar écht aanpakken. Ik moet toegeven, het is deels ook een beetje mijn schuld. Ik kom ‘s ochtends mijn bed niet meer uit, en ik kom er ‘s avonds soms te laat in. Dat moet stoppen. Daarnaast ga ik mijn hobby’s een beetje inperken, en dan vooral de auto’s. Ik heb er momenteel vier, waaronder drie MX-5’en. Dat is nogal overdreven. Het idee is om binnenkort waarschijnlijk terug te gaan naar twee auto’s: één saaie diesel voor werk en mijn oude vertrouwde groene MX-5 voor plezier. Dat is zowel voor de financiën als voor de tijd beter. Ik ga alleen het driften wel erg missen, maar dat komt ooit op een dag wel weer. Ik wil me meer focussen op geld steken in ervaringen en minder in spullen. Dus meer reizen en concerten, meer dagjes weg, minder auto’s. Verder reken ik erop dat ik voorlopig nog volle weekenden zal houden waarin ik mijn tijd moet balanceren tussen mijn vriendin, mijn vrienden, mijn familie en mijn hobby’s. Dat is okay, zolang ik tussendoor nog kan slapen. Dat schiet er nu soms een beetje bij in.

Het plan is om mezelf over de komende drie jaar te gaan ontwikkelen richting het leven wat ik wil. Dan is mijn vriendin klaar met haar opleiding en wil ook ik redelijk klaar zijn met mijn zelfstudie, naast mijn werk omdat er ook gewoon brood op de plank en benzine in de tank moet komen. Geen onrealistisch schema lijkt me zo, als ik me een beetje over mijn vermoeidheid heen kan zetten. Meer schrijven is ook zeker het plan, maar niet héél binnenkort, omdat ik dus gewoon nauwelijks de tijd heb. Ideeën voor blogs zijn er genoeg, ik moet ze alleen even uitwerken allemaal. Ik heb ook nog een aantal boek-ideeën, maar die staan al helemaal op een laag pitje. Eerst even wachten tot mijn leven weer wat bedaart, en dan komt alles vanzelf goed. Het belangrijkste is dat ik ondanks de drukte wel van mijn leven geniet momenteel, wat zeldzaam was over de laatste jaren. Nu moet ik er alleen nog voor zorgen dat ik niet in de sleur vast kom te zitten en dat levensgenot weer ga kwijtraken. Ik heb er 25 jaar over gedaan om mijn leven een béétje op orde te krijgen en een beetje geluk te vinden, nu is het tijd om er wat meer uit te gaan halen en wat van mijn dromen te gaan realiseren.

Deze blog was misschien niet mijn sterkste aller tijden, maar ik wou toch even weer een teken van leven geven en een beetje uitleggen waarom ik niet schrijf en hoe het met me gaat. Ergens dit jaar pik ik het bloggen weer serieus op, maar verwacht het niet deze maand. Deze blog werd dus mede mogelijk gemaakt door Poorly Drawn Lines, die exact mijn slechte gevoel voor humor snapt.

Waarom we dik en depressief zijn

Jongeren zijn massaal depressief en te dik. Ik ben een ervaringsdeskundige. Ik ben misschien officieel geen jongere meer, maar toen ik dat nog wel was had ik genoeg ervaring met zowel depressie als overgewicht. Nu nog steeds. Niet letterlijk nu, want nu ben ik heel erg blij, maar zowel recent als verder terug in mijn leven heb ik genoeg aanvaringen met depressie gehad.

Als je het mij vraagt is het niet heel vreemd. Kijk wat voor druk er tegenwoordig op jongeren wordt gezet van alle kanten. School is extreem prestatiegedreven, en het niveau ligt hoger dan bij vorige generaties, zelfs al willen die je graag anders doen geloven (want zij maken er altijd een wedstrijd van wie het het zwaarste heeft gehad). De middelbare schooltijd is een hele zware, die in mijn ervaring je totale mentale gezondheid zo diep de grond in kan schoppen dat je er tien jaar later nog van aan het herstellen bent. De gemiddelde school wil hier niks aan doen, want dat is teveel moeite. De gemiddelde school is er om geld uit je broekzakken te schudden en je met de minste inspanning cijfers te laten krijgen die leuk staan in hun statistieken. Wordt je zo erg gepest dat je de zin om te leven verliest? Boeit niet. Niet hun probleem. Totdat je het daadwerkelijk doet, dan hebben ze opeens geen idee hoe dit ooit had kunnen gebeuren op hun oh zo perfecte school.

Terwijl je onder die constante druk staat van zowel academisch als sociaal blijven presteren, 5 dagen per week, moet je ook nog gaan bedenken wat je wil met je toekomst. Even een pauzetje nemen na de middelbare school zit er niet in, want je hebt leerplicht en je moet direct door naar je vervolgopleiding. Maar geen stress joh, als je toch niet de goede keuze maakt zit je alleen maar de rest van je leven met een enorme vijfcijferige studieschuld opgescheept waar je verder geen ene fuck aan hebt overgehouden. Hoe zou dat nou ooit invloed kunnen hebben op je mentale gezondheid?

Ondertussen is de afleiding groter dan ooit tevoren. Alles is gemaakt om jou aandacht af te leiden van wat je daadwerkelijk moet doen. Social Media is overal, en je bent daadwerkelijk sociaal beperkt als je het niet hebt vandaag de dag, dus niet meedoen is ook een lastige keuze. Internet is nodig voor je studie, maar biedt ook meer afleiding dan je in je leven ooit kunt bekijken. Facebook, youtube, Netflix… Voor je het weet ben je 5 uur verder. Vroeger had je… Wat? Misschien een tolletje en een step? Je kunt zeggen dat wij verwend zijn en het makkelijk hebben omdat we allemaal ipads en computers hebben, maar het maakt het leven niet altijd leuker en makkelijker. Vroeger had je geen online pestgedrag, niet de druk om een fake plaatje van jezelf te schetsen op social media, niet de altijd aanwezige lokroep van afleiding op hetzelfde apparaat waar je tegenwoordig ook al je informatie voor werkstukken vandaan haalt. Dingen hebben altijd twee kanten.

Kies je ervoor om, na je leerplicht, toch niet te gaan studeren? Dan kun je erop rekenen dat je ten eerste van alle kanten wordt aangevallen. Want zelfs al wijzen steeds meer onderzoeken uit dat onze studies tegenwoordig vaak zwaar ondermaats zijn en je nauwelijks nuttige vaardigheden leren, het is totaal onacceptabel om je kennis op een andere manier op te doen. Dat heb ik vaak genoeg ervaren. Daarnaast zul je toch iets moeten doen om brood op de plank te krijgen als je geen rijke ouders hebt en geen studiefinanciering kunt vangen. Dus ga maar solliciteren. De banenmarkt van 2017 is een hele fijne, ten slotte. Een markt waar je tot in de oneindigheid CV’s aan het rondmailen bent en door allerlei (digitale) hoepels moet springen voor werkgevers die een schandalige hoeveelheid macht over je hebben, omdat er een grote onbalans is tussen vraag en aanbod op de markt. Vindt je geen werk? Dan kun je rekenen op de bijstandsuitkering met alle vernederende bijkomstigheden die erbij horen. Want je moet natuurlijk wel gestraft worden voor je werkloosheid, zelfs al kun je er niks aan doen.

Maar er is hoop, toch? De wereld kan beter worden? Ja, natuurlijk, maar als je het nieuws ziet, zie je niks anders dan totale ellende. Vroeger kon je dat nog enigszins vermijden. Natuurlijk, je had de krant en later de TV, maar nu heb je het nieuws overal, altijd, zelfs als je zelf geen elektronica hebt. Iedereen heeft het over alles, altijd. Als er op dit moment in New York een aanslag wordt gepleegd, is binnen vijf minuten de hele wereld in de ban van die aanslag. En aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant maakt  het het onmogelijk om te vluchten voor alle ellende van de wereld. En soms is daar helemaal niks mis mee, want je kunt er zo weinig aan veranderen, en als je zelf al genoeg problemen hebt is het soms heel fijn om die van de wereld even buiten te sluiten. Maar goed, de politiek zal het wel oplossen, toch? Fout. Niet als we op mensen zoals Donald Trump en Geert Wilders blijven stemmen. Mensen gedreven door pure haat en xenofobie, die uit zijn op verdeeldheid en je willen leren dat je vooral je naasten moet haten omdat ze een andere huidskleur of religie hebben. De wereld lijkt zo verzuurd en hatelijk tegenwoordig. Ik als linkse stemmer vind het verontrustend om dat te zien, maar ook de rechtse mensen die zelf op zulke populistische politieke idealen stemmen, doen dat vanuit hun eigen ervaringen van woede en ontevredenheid. Niemand wint hier, iedereen komt er gestresster en kwader uit.

Dus je bent depressief geworden van al die stress over school, werk en/of de (politieke) staat van de wereld? Geen probleem. Want er is iets wat altijd kalmerend zal blijven werken… eten. Gewoon heel veel lekker eten. Waar? Oh, gewoon… Letterlijk fucking overal! Voor een paar cent kun je overal energy drinks, chocoladerepen, patat, frikandellen, bier of wat dan ook kopen. Het is de normaalste zaak van de wereld. Probeer je gewoon braaf je boodschappen te doen voor de week? Eerst moet je door de 50 aanbiedingsschappen vol chips, koekjes en snoep heen. Nu drie zakken chips voor maar 2 euro! Of deze gezonde fruitsalade voor 4 euro. Het is een moeilijke strijd, elke keer weer, en ik verlies hem vaak genoeg, wat te zien is aan mijn buik.

Dus is het vreemd dat we vandaag de dag mentaal en fysiek verpest zijn? Nee. Helaas niet. Sommige mensen kunnen prima omgaan met al die (keuze)stress. Sommigen halen er niet eens stress uit maar lijken juist te gedijen in deze generatie, maar voor vele anderen is het allemaal niet zo makkelijk als het misschien van buitenaf lijkt. Het bijkomende probleem is dat er nauwelijks oplossingen geboden worden, behalve in de vorm van kleine, dure pilletjes die meer synoniem zijn voor pijnstillers dan voor een daadwerkelijk medicijn. Je voelt je niet zo lekker? Sorry, niemand heeft tijd om met je te praten over je problemen. Slik deze pil maar, dan gaat het misschien over, en anders hebben we er nog 200 om te proberen. Alles om maar te functioneren in deze wereld, wat de bijwerkingen ook zijn. De fout zit niet in de maatschappij, maar in jou. Dat is de boodschap.

Denk ik dat het in mijn levensjaren nog opgelost gaat worden? Nee. Ik weet niet eens of ik de mogelijkheid krijg om oud te worden met de huidige staat van politiek en milieu. Het is iets waar ik niet teveel bij nadenk, vooral niet op dit punt waar ik nu ben, waar ik na vele jaren eindelijk zelf een beetje mijn draai begin te vinden in het leven. Maar ik snap verdomde goed waarom jongeren vandaag de dag depressief en te dik zijn, en ik denk dat het percentage alleen maar toe gaat nemen als we niets gaan veranderen aan de manier waarop de wereld werkt vandaag de dag. Maar dat zie ik niet gebeuren, dus bouw er nog maar een paar antidepressiva fabrieken bij. Nog goed voor de economie ook.

Ik ben blij

Het is misschien een grote shock als je mijn blog al langer volgt, maar beste lezers… Ik ben blij. Echt heel erg blij. Mijn god, ik kan het zelf nauwelijks geloven.

Rond valentijnsdag dit jaar schreef ik deze blog over mijn liefdesleven en hoe ik eigenlijk niet op zoek was naar iemand. Dat was ook helemaal waar. Ik zocht niet actief naar iemand, maar je weet wat ze zeggen: als je stopt met zoeken, zul je vinden. En opeens was er iemand. En dan kun je nog zo hard zeggen dat je geen relatie wil, als er opeens iemand voor je staat die ongeveer 90% van je droomvrouw-lijstje afkruist, dan verander je wel snel van mening. En zo kwam het dat ik opeens weer iemand in mijn leven heb. En het maakt me zo immens blij. Je hebt vast wel eens iemand de cliché uitspraak horen zeggen: “je moet van jezelf houden voor je van anderen kunt houden”. Al dan niet in een film ofzo. Ik kwam erachter dat het ook andersom kan werken. Als je iemand tegenkomt die van je houdt ondanks alle bullshit die je jezelf vertelt over waarom je een vreselijk persoon bent, dan kunnen die dingen langzaam gaan vervagen, ook voor jezelf. Ik maak me opeens minder druk om mijn (zelfverzonnen) tekortkomingen. Het boeit me minder wat willekeurige vreemden van me denken, omdat ik weet dat er iemand is die mij niet lelijk en dom en lomp vindt. En haar mening is duizenden, duizenden malen belangrijker dan die van die willekeurige mensen waar ik op straat langs loop. Laat hun maar denken wat ze willen. Het is de mindset die ik al jaren probeer te bereiken, en door één persoon heb ik hem binnen twee maanden al bijna bereikt. Ik ben er nog niet, maar het helpt zo enorm om er niet alleen voor te staan. Ik zal haar waarschijnlijk nooit goed in woorden kunnen uitleggen hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Die depressieve dip waar ik het vorige maand over had? Weg. Alles lijkt opeens zonnig en vrolijk en mooi. Het is zo lang geleden dat ik verliefd ben geweest, omdat ik al zo veel jaren niemand meer heb ontmoet, laat staan iemand die zo bijzonder is. Ik was vergeten hoe blij het je kan maken. Meestal maakte het me somber, omdat het nooit beantwoord werd, maar als dat wel gebeurt is het het één van de beste ervaringen op deze wereld. Mijn vrolijkheid schemert door in alles. De relaties met mijn vrienden en familie, mijn financiën, mijn hobby’s, mijn werk. Alles lijkt mooier en beter te gaan. Of het zo is weet ik niet. Misschien is mijn wereldbeeld gewoon eindelijk minder somber. Alles wat ik weet is dat ik ervan geniet.  Het mocht verdomme ook wel een keer. Ik had een goed leven, maar er ontbrak altijd net dat ene, zelfs al dacht ik dat ik het niet miste. Dat deed ik wel. En nu heb ik fantastisch leven.

Dus, ik ben blij, en dat wou ik even delen. Nu ik vrolijker ben heb ik wel minder om over te bloggen. Somber zijn was zeg maar mijn hele ding. Maar vrees niet, ik ga het vrolijk bloggen een kans geven vanaf… binnenkort. Gewoon een beetje zoals ik ooit begon: recensies van films, politieke blogjes, verslagen van reisjes en roadtrips, willekeurige brainfarts. En er zullen vast ook weer sombere momenten zijn waar ik me minder voel. Ik weet best dat deze euforie niet 24/7 tot mijn dood zal blijven, maar met iemand aan mijn zijde voelt het allemaal alsof ik het beter aankan. Dus, geloof het of niet, ik ben blij. En na een paar weken vond ik het wel tijd om dat met jullie te delen. Verwacht weer meer blogs binnenkort, want ook mijn zin om te schrijven is weer opgebloeid.

25

Vandaag over een week word ik 25 jaar… Dan heb ik een kwart eeuw aan leven achter de rug, wat best een rare realisatie is. Ik krijg er bijna een quarter life crisis van. De drang om een cabrio te kopen wordt steeds sterker. Ik heb er ten slotte nog maar twee! Maar nee, even serieus, het is wel zo’n moment waarop je even terug gaat kijken op je leven en je afvraagt of je tevreden bent met waar je staat, en hoe je de komende 25 jaar voor je ziet. Nou verwacht je misschien, gezien de vorige blogs, dat ik ga zeggen dat ik ontevreden ben met de staat van mijn leven, en dat is deels het geval, maar grotendeels ook niet.

Natuurlijk is het makkelijk om naar je leven te kijken en alles op te merken wat je niet hebt. Ik heb geen dik huis, geen Ferrari, geen extreem inspirerend of goed betalend werk en geen relatie. Maar ik heb wel een leuk appartementje, twee supertoffe auto’s (en één slaapverwekkende diesel), een simpele baan waar ik desondanks nooit met tegenzin heen ga en een berg ronduit fantastische vrienden en even geweldige ouders. Wat verwacht ik nou eigenlijk precies? Dat ik op deze leeftijd al de droom leef? Natuurlijk, je hebt ze ertussen die op hun 15e al meer bereikt hebben dan anderen in hun hele leven voor elkaar krijgen, maar als je jezelf met zulke zeldzame gevallen gaat vergelijken, dan zul je altijd waardeloos lijken. Het zijn dit soort valkuilen die ervoor zorgen dat je jezelf ongelukkig maakt terwijl daar geen reden voor is. Want eigenlijk ben ik best gelukkig. Tevreden. Dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven in Emmer-Compascuum wil wonen met een minimumloon (+10% sinds kort!) en elke keer alleen thuis wil komen, maar voor nu? Voor nu is dit gewoon best wel heel erg okay. Zelfs al wil mijn brein me vaak wijsmaken van niet.

Als ik tegen bijvoorbeeld mijn ouders zeg dat ik 25 best wel oud vind, lachen ze me glashard uit. Voor 50+’ers ben je als 25-jarige nog een jochie. Maar voor mijn gevoel was ik een week geleden nog 18, dus het is wel even een grote reality check. De tijd gaat hard, en ondanks dat ik tevreden ben, zoals ik net geconcludeerd heb, voelt het wel eng. Ik zit nu wel op zo’n punt waar je een beetje moet bepalen wat je met je leven wilt. Wil ik nog gaan studeren? Of wil ik mezelf op zelfstudie storten en mijn passie najagen? Wat is mijn ware passie überhaupt? Er zijn genoeg mensen die op deze leeftijd al een huis, een vrouw en een kind hebben. Nou is dat beslist niet wat ik wil, maar in vergelijking loop ik wel een beetje achter. Maar wederom: ik moet mezelf niet altijd vergelijken met anderen. Ik ben ik, en eigenlijk vind ik het stiekem gewoon wel leuk om anders te zijn. Ik hou er wel van om de gebaande paden de mijden en in plaats daarvan zelf een pad te maken. Natuurlijk, je maakt het jezelf veel moeilijker, al helemaal als je eigenlijk helemaal niet het goede gereedschap hebt en met een bot plastic mesje door de jungle een pad probeert te kappen, maar als het uiteindelijk lukt voel je je fantastisch en heb je een plek bereikt waar geen enkel makkelijk pad je ooit zou brengen.

Tot zover mijn junglepaden-analogie. Waar deze chaotische blog op neerkomt is dat ik weer best tevreden ben met mijn leven, en dat ik zin heb in de komende 25 jaar. Laat ze maar komen. Als Trump ons niet de derde wereldoorlog in stort en de wereld opblaast, dan schrijf ik op mijn 50e misschien wel weer een blog als deze voor jullie, hopelijk dan niet vanuit Emmer-Compascuum. Tot dan (nouja, misschien wel tot iets eerder, maar je weet het nooit met mij).