Nóg meer autozooi

Een paar weken geleden schreef ik over de ANWB europaservice die mijn auto niet terug wou halen naar Nederland nadat ik in Duitsland was gestrand met een kapotte automaat. Maar er is goed nieuws! De ANWB was van gedachten veranderd na een facebook post op hun publieke pagina. Heel gek hoe dat werkt. Opeens waren ze heel aardig en wouden ze niks liever dan mijn auto terughalen. Ondertussen kon ik gelukkig een auto lenen van mijn ouders, want terwijl de ANWB met hun interne gevecht bezig was of mijn auto nou wel of niet terug mocht, moest ik wel gewoon op werk verschijnen. Vakantie had ik niet écht gehad, maar daar doe je niks aan. Vorige week kwam er nog een schepje bovenop mijn auto-ellende in de vorm van mijn leenauto die opeens met een vastzittende remklauw kwam te zitten. Dus ik stond met rokende remmen aan de kant opeens. Ik ben naar werk gekropen met een uur vertraging en heb de auto die avond probleemloos teruggereden, maar betrouwbaar was hij dus niet meer. Gelukkig waardeert mijn werkgever me, en werd er een auto voor me gehuurd.

Momenteel staat mijn C5, de auto die in Duitsland stuk ging, gelukkig bij de garage in Nederland. Maar dat mocht niet baten, want volgens die garage is de bak toch echt finaal kapot. Of ik het daarmee eens ben weet ik nog niet 100% zeker, maar ze kunnen best eens gelijk hebben. Misschien ook niet. Het punt is: ik moet er weer veel tijd, moeite en geld in steken. Wil ik deze auto redden? Of wil ik het opgeven en op zoek gaan naar de volgende, voor de derde keer dit jaar? Ik ben er vreselijk moe van. Ik was dol op die C5. Het was de auto die ik eigenlijk al heel lang wou. Ik had hem eindelijk, en nu is hij kapot en mag ik straks de zoektocht wéér beginnen. En dan zit ik weer met de vraag: moet ik dan meer uitgeven om hopelijk een goede auto te krijgen? Of juist minder uitgeven omdat blijkbaar toch alles wat ik aanraak kapot gaat dit jaar? Er lijken geen goede keuzes te zijn. Ondertussen staat mijn MX-5 ook nog onrijdbaar op de oprit bij mijn ouders, met hopelijk een goed 2018 in het verschiet. Die auto dit jaar rijdend krijgen kan ik met alle diesel-ellende al helemaal wel opgeven.

Waar het op neerkomt is dat het me allemaal wat te veel word. Ik zit met zo veel opgestapelde auto ellende, en het beperkt me in elk aspect van mijn leven. Ik moet naar werk, ik woon op een plek waar je zonder auto nauwelijks ergens komt, mijn vriendin heeft geen rijbewijs en sommige van mijn vrienden kunnen niet autorijden. Ik heb mijn auto nodig voor bijna alle aspecten van mijn leven, en er staat nu zoveel druk op al die aspecten omdat ik simpelweg geen enkele werkende auto ter beschikking heb behalve de huurauto waar mijn werkgever voor betaalt, wat ook niet oneindig zal blijven. Dus er staat tijdsdruk op, en er iets is wat me nerveus en gestresst maakt, dan is het tijdsdruk. Ik presteer niet onder een tikkende klok. Dan sla ik dicht en gebeurt er juist niks terwijl er een heleboel moet gebeuren.

Waar het al in al op neerkomt is het aloude probleem: geld. Met meer geld waren al mijn problemen opgelost. Ik heb mijn vakantie opgegeven omdat ik geen huurauto kon betalen. Ik heb dit jaar twee auto’s weggedaan omdat ik de reparatie niet kon betalen en twee andere auto’s er voor in de plaats gekocht die allebei financiële gokken waren, omdat ik simpelweg geen geld had om meer uit te geven. Eigenlijk heb ik deze C5 al gekocht van geld wat ik niet heb. Hij was nog niet afbetaald aan mijn ouders… En nu is hij kapot. Ondertussen komt de belasting aankloppen, moeten er nog hotels betaald worden waar we niet eens geslapen hebben omdat de hele vakantie naar de klote is en moet ik ook nog sparen om de MX-5 volgend jaar weer op de weg te krijgen. Ik kreeg al de suggestie om de MX-5 te verkopen, maar dat is voor mij geen optie.

Natuurlijk zou dat me tijdelijk uit de financiële problemen helpen, maar het is de laatste stap naar mijn grootste angst: het ultieme burgerlijke bestaan. De MX-5 is mijn passie. Hetgene waardoor ik me op mijn gelukkigst voel (als we het over objecten hebben) en waarvan ik nog elke keer een blije gloed van binnen voel als ik hem zie, zelfs nu hij al een tijdje niet meer goed gereden heeft. Als ik die verkoop zodat ik een verstandige diesel kan halen, dan is dat het teken dat ik elke vorm van lol uit mijn leven heb verbannen om een auto te kopen die ik eigenlijk puur en alleen heb om op mijn werk te komen. Dan ben ik dood van binnen. Dus nee, dat gaat niet gebeuren.

Dus ik zit nu vast in de situatie waar ik zo veel mogelijk extra uren maak op werk om geld te verdienen om mijn auto te kunnen fixen die ik nodig heb om op werk te komen. Ik wil niet ondankbaar klinken, want ik heb een redelijk leven, maar ik kan het momenteel lastig aan. Ik ben nog steeds down van het feit dat de vakantie waar ik dik een half jaar naar uitkeek in het water viel, en nu, een maand later, kost de nasleep daarvan me nog steeds bakken met geld en bezorgt het me gelijke bakken met stress. Ja, het zijn allemaal luxeproblemen, maar ik leid nou eenmaal een beschermd leventje, en ik kan moeilijk dealen met al deze dingen. Ik ben nu meer aan het werken om meer geld te verdienen, waardoor ik nog minder vrije tijd heb, waarvan ik al te weinig had. Ik moet het verdelen tussen mijn vriendin, mijn vrienden, mijn familie en mijn hobby’s, en dan ook nog tijd overhouden om soms even te ontspannen en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Dat schiet er vaak bij in, waardoor ik het idee heb dat ik sommige weekenden nog vermoeider uit kom dan ik erin ga.

Mijn hoop is nu dat ik binnen een paar weken in ieder geval weer een dagelijkse auto heb, of dat nou de C5 is of een vervanger. Ik wil gewoon van de stress af op dit punt, zodat ik kan gaan focussen op het onderliggende probleem: mijn leven is een totale ongeregelde chaos. Ik ben depressief, blut en overbelast, en ik doe helemaal niks om daar wat aan te veranderen omdat ik te moe en somber ben. Dus ja, dat was weer een vrolijke update. Ik wou dat ik weer vrolijke blogs kon gaan schrijven, maar 2017 sloeg in de tweede helft om van een geweldig jaar naar een stevige clusterfuck. Momenteel heb ik al moeite om gewoon mijn bed uit te komen in de ochtend, dus ik wacht nog even voor ik mezelf weer voor de gek ga houden met allemaal mooie plannen om mijn leven dit keer écht te verbeteren. Zelfs ik heb daar nu geen energie meer voor. Voor nu ga ik mezelf gewoon even een tijdje depressief laten zijn. Over een paar weken probeer ik het wel weer.

ANWB europaservice: alleen voor dure auto’s

Vorige week had ik vakantie, iets waar ik al naar uitkeek sinds mijn vorige vakantie, ruim een jaar geleden. Ik heb niet veel geld, en die ene week per jaar dat ik er écht op uit kan om wat van de wereld te zien, daar kan ik eeuwen naartoe leven. Dit jaar zouden we naar Italië rijden, onder andere via de Stelviopas. We zouden het Gardameer zien, de Großglockner rijden en nog veel meer mooie dingen doen. Zoals elk jaar was het plan om met mijn MX-5 te gaan, samen met nog drie andere MX’en van mijn vrienden. Er gaat weinig boven rondrijden met een groepje fantastische roadsters door de bochtige bergwegen van qua wegen zwaar superieure landen als Duitsland, Oostenrijk en Italië. Het is waar ik van droom, waar ik voor leef en wat ik de rest van mijn leven zou doen als ik ooit de loterij mocht winnen.

Maar die loterij sla ik maar even over voorlopig, want mijn geluk lijkt op te zijn. Mijn MX-5 is al het hele jaar in onderhoud voor van alles en nogwat, wat ook te maken heeft met een uit de hand gelopen project. Het begon steeds krapper te worden of hij nog wel meekon op vakantie, en twee dagen voor vertrek heb ik helaas definitief moeten besluiten dat de MX het niet ging redden dit jaar. Hij was er niet klaar voor, en daar baalde ik enorm van. Terwijl mijn vrienden in hun MX’en over de prachtige bergpassen zouden rijden, zag ik mezelf er al achteraan hobbelen in mijn lompe diesel stationwagon. Maar ik had ten minste nog mijn lompe diesel stationwagon! Mijn geliefde Citroën C5: een auto die ik in de twee maanden dat ik hem heb enorm ben gaan waarderen voor alles wat hij is, en wat hij niet is. Eigenlijk was het idee om de C5 ná de vakantie een goeie onderhoudsbeurt te geven, maar nu moest hij opeens last-minute op reis. Geen zorgen: ik vertrouwde in de auto.

Helaas was dat vertrouwen blijkbaar niet geheel terecht. Op de eerste dag begon mijn automaatbak kuren te vertonen. Hij weigerde soms op te schakelen, en even later viel hij zelfs willekeurig uit de versnelling, wat erg gevaarlijk was op de bochtige bergweggetjes waar we toen al waren. Ik vermoedde zelf een probleem met de ATF, gezien de C5 een hydraulische automaat heeft. Één ding was zeker, ik wou niet stranden midden op een bergweggetje waar motoren met 100 de bocht om zeilen klaar om zich in mijn auto te boren terwijl die gestrand staat. Ik heb de auto snel aan de kant gezet en de ANWB gebeld. Na lang wachten had ik eindelijk iemand aan de lijn, die met veel moeite mijn locatie wist te bepalen, en een klein uurtje later kwam de ADAC langs. Een belachelijk aardige Duitser heeft ons geholpen. We waren instant broeders door zijn metalshirt, en het is oprecht één van de meest vriendelijke personen die ik ooit ontmoet heb. Hij sprak goed Engels en heeft ons fantastisch geholpen. Uiteindelijk heeft hij de auto afgesleept naar een ADAC punt. In de voorwaarden van de ANWB stond dat de auto gerepatriëerd zou worden als hij niet binnen 48 te fixen viel. Het was een zaterdagavond, dus de ADAC heeft geconcludeerd dat dit niet het geval was. Toen ook nog één van de MX-5’en waarmee we op pad waren hitteproblemen kreeg, hebben we besloten met pijn in ons hart de vakantie af te lassen en terug te gaan naar Nederland.

Hetgene waar ik het hele jaar naar uit had gekeken, wat ik zorgvuldig had gepland inclusief het boeken van alle hotels, viel zo opeens in het water. We hebben tot 4 uur ‘s nachts geprobeerd een huurauto te vinden, en toen dat niet lukte wanhopig naar een hotel gezocht, wat goddank uiteindelijk is gelukt. Om toch nog een beetje vakantie te hebben, besloten we een midweekje Texel te pakken: een veilige vakantie waar weinig fout kan gaan. Spoel een paar dagen door. Ik zit op Texel en besluit de ANWB te bellen om te kijken hoe het staat met mijn auto en wanneer ze hem gaan terughalen naar Nederland. Dat is wat ik wil en de site heeft mij verteld dat ik daar recht op heb.

Ik voldeed aan alle voorwaarden… Dacht ik.

Van wat ik gezien had voldeed ik aan alle voorwaarden. Mijn auto was niet te fixen binnen 48 uur of voor de terug- of doorreis en ik had het goede abonnement voor repatriëring. Maar toen ik eindelijk, na weer tergend lang wachten met het vreselijkste wachtmuziekje aller tijden, iemand aan de telefoon kreeg werd mij doodleuk verteld dat ze overgingen tot het slopen van mijn auto! Mij was hierover niks verteld: de ANWB had zelf besloten. Ik raakte in milde paniek en heb ze meteen gezegd dat ik daar niet mee instem en ze gevraagd waarom ze dat in godsnaam in hun hoofd zouden halen. Ik heb die auto pas twee maanden en heb maar weinig geld. Als ik mijn auto kwijt ben, kom ik niet naar mijn werk, en ik heb geen geld liggen om zomaar even een andere auto te halen. Als je mijn auto afpakt, pak je mijn inkomen af. Ik kan niet altijd maar auto’s blijven lenen zoals ik momenteel doe.

De hele redenatie van de ANWB om mijn auto te slopen in Duitsland? De dagwaarde is te laag. Slechts 1450 euro, wat zij blijkbaar weinig geld vinden. Ik heb ze verteld dat ik ze toen even niet wou spreken en heb mijn vakantie afgemaakt, met toenemende moeite om nog te genieten. Ik heb de voorwaarden opgezocht, en inderdaad, daar staat het volgende zinnetje verstopt. Op de site is hier niks van terug te vinden uiteraard, want dan zouden opeens veel minder mensen het Europa pakket afsluiten. Ik vind het raar hoe de 48-uursregel en de regel dat de hoogte van de kosten wél genoemd worden op de site, maar de restwaarde-regel niet.

Als de kosten van repatriëring hoger zijn dan de waarde van uw auto na de pech,
repatriëren wij niet. In overleg met u voeren wij de auto, in het land waar deze zich
bevindt, in. Eventuele restwaarde komt hiermee te vervallen.

Vandaag, nu mijn vakantie voorbij is, ben ik weer naar de ANWB gaan bellen. Ik wou mijn auto terug naar Nederland zodat ik daar het probleem kan laten oplossen, maar volgens hun zijn de kosten van de repatriëring hoger dan wat de auto nog waard is na de schade. Het hele probleem in deze situatie is, is dat de schade niet gedefinieerd wordt door de ANWB. Volgens hun is de “automaatbak defect”. Dat klopt in zekere zin, maar er is geen enkele diagnose geweest van wát er mis is met de automaat. Het enige bekende is dat hij soms niet goed schakelt. Misschien is de hele bak opgeblazen, of misschien heeft hij een simpele flush nodig en komt alles weer goed. Niemand weet nog wát er mis is met mijn auto, en toch wordt hij al afgeschreven onder het mom van dat de restwaarde lager is dan de kosten van de repatriëring. Maar hoe wordt die restwaarde bepaald? Volgens de ANWB is het de dagwaarde minus de reparatiekosten, maar niemand weet de reparatiekosten omdat niemand het probleem weet. De ANWB komt met een bedrag van 2000 euro aanzetten, waarschijnlijk voor het compleet vervangen of reviseren van de bak. Dat doen ze omdat dat bedrag hun goed uitkomt, want dan hoeven ze geen repatriëring te regelen.

Waar het op neerkomt is dat je kunt stranden met een kapotte bougie, en de ANWB wil je auto slopen omdat je motor defect is. Een nieuwe motor kost al snel 5000 euro, en als je auto dan maar 4000 waard is, ja, dan kan dat echt niet uit hoor. Sloop hem maar gewoon. Het maakt voor hun niet uit of je een kapotte bougie hebt of dat je een hele zuiger door je blok hebt geblazen. Voor de ANWB is er alleen een “defecte versnellingsbak” blijkbaar, en daar hangen ze zelf maar een prijskaartje aan wat ze goed bevalt zodat ze vooral hun betalende klanten niet hoeven te helpen. Ik ben al zeven jaar lid, maar ik heb tot nu toe niks anders gehad dan dwarsliggende klantenservicemedewerkers die allemaal doen alsof zij nergens wat vanaf weten en er niks aan kunnen doen. Ze tonen geen enkel medeleven met het feit dat ze nu zomaar de auto willen gaan slopen die ik nodig heb om op mijn werk te komen. Het is je eigen probleem. Op de vraag om een specificatie van de kosten en het probleem te krijgen, blijft de ANWB hetzelfde riedeltje herhalen: “uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”. Op basis waarvan dan, vraag ik ze. “Uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”. Okay, maar wát is er kapot aan mijn bak en waarom kost het 2000 euro? “Uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”.

Waar het dus op neerkomt is dat de ANWB mij als klant gewoon laat stikken. Ze hebben een zielig regeltje op pagina 20 van hun voorwaarden verstopt, en met totale onwillendheid en achterhouding of manipulatie van informatie forceren ze allerlei twijfelgevallen gewoon zo dat ze in dat regeltje passen en zij niks hoeven te doen voor hun geld. Ik heb twee bedrijven gebeld, en die hebben me verteld dat het ongeveer 500 kost om de auto bij mij voor de deur te krijgen, voor mij als particulier. Voor de ANWB moet dat nog goedkoper zijn. Maar als we het ruim rekenen, betekent dat dat zolang de reparatie minder dan 950 euro kost, de ANWB de auto moet terughalen. Nu moet ik dus zelf zien te bewijzen dat dit wel of niet het geval is. Zoniet ga ik de auto zelf wel halen, want hij is me sowieso teveel waard om te slopen, maar ik vind het belachelijk hoe de ANWB mij probeert weg te sturen met dit soort onzinbedragen die ze toevallig goed zouden uitkomen, allemaal om een paar honderd euro te besparen. Een paar honderd euro die ze nu waarschijnlijk mislopen omdat ik mijn abonnement ga stopzetten zodra deze onzin voorbij is, net als een groot deel van mijn autorijdende vrienden. Het is niet alsof de ANWB de enige is die pechhulp aanbiedt.

Dus, mocht je twijfelen om ANWB europaservice af te sluiten? Zorg ervoor dat je een dikke, dure auto hebt die ver boven alle mogelijke reparatiekosten uittorent qua dagwaarde, anders kun je enige hulp vanuit de ANWB wel vergeten. De ANWB doet graag alsof ze er voor iedereen zijn, ongeacht wat je rijdt, maar eigenlijk is het weinig meer dan een ordinaire verzekeringsmaatschappij, gedreven door niks anders dan dikke ladingen geld. Heb je een laag inkomen en rij je een goedkope auto? Juist dan naait de ANWB je extra hard op je enige weekje vakantie. Gezellig.

Radiostilte

Recent heb ik een nieuwe auto gekocht. Nou is ‘nieuw’ een groot woord, want hij is 15 jaar oud en heeft 340.000 kilometer ervaring, maar voor mij is hij nieuw. Het is een in mijn ogen mooie Citroën C5 uit 2002, met een dieseltje in het voren omdat ik zuinig elke dag naar Groningen moet rijden. Tot nu toe ben ik nog helemaal verliefd op de auto. Comfort, luxe en rust, exact het tegenovergestelde van mijn andere liefde op vier wielen: de MX-5. Het is een perfect duo. Tot rust komen in de C5 doordeweeks, genieten van strak bochtenwerk en uitwaaien in de MX-5 in het weekend.

Maar er is een probleempje. De C5 is de modernste, meest luxe auto die ik ooit gehad heb, naast misschien de Jaguar uit 1990 die ik ooit een tijdje had, maar daar werkte alle luxe niet meer. In de C5 doet alles het nog, en dat is soms even wennen. Het ergste vind ik de radio. In elke auto die ik ooit gehad heb was het vervangen van de radio een klusje van ongeveer drie minuten. Je trekt de radio naar voren, plugt stekkertjes uit, plugt ze in je nieuwe radio en je schuift hem in het gat. Klaar. Maar de C5 is, voor 2002, luxe en heeft een radio met ingebouwde autotelefoon en stuurbediening en allemaal fancy dingen die ik niet per sé hoef. Okay, de stuurbediening is fijn, maar ik hoef niet te bellen met een autotelefoon uit 2002. Ik wil mijn oude bluetooth radio terug, maar door Franse bedrading en andere ongein is het er nog niet van gekomen.

Dit alles is opbouw naar het volgende: ik ben nu dus gedoemd om twee uur per dag naar de radio te luisteren. Okay, ik heb een 6-CD wisselaar, maar ik heb ook ongeveer 6 CD’s, en die ken ik nu uit mijn hoofd. Zelfs je favoriete album kan je gaan tegenstaan als je hem voor de twintigste keer hoort in een week. Dus ik druk vaak toch terug naar de radio. Nou heb ik na onderzoek ondervonden dat Radio 2 tegenwoordig de beste zender is om te pakken. Vroeger was het een drama, maar ze hebben hun leven gebeterd. De muziek is lekker divers en het gelul er tussendoor is, in ieder geval op de tijden dat ik in de auto zit, bijna uitstaanbaar bij vlagen. Maar het blijft radio, en ik kan er niet heel goed tegen.

Mijn problemen met radio zijn veelvuldig. Het vervelendste vind ik dat je niet kunt kiezen wat je luistert. Mijn muziekbehoeftes zijn erg afhankelijk van mijn stemming. Ik heb tientallen Spotify playlists, allemaal met een eigen thema, en ik kies zorgvuldig uit wat ik luister om me te helpen om in de juiste stemming te komen of blijven. Radio geeft geen fucks. Ze hebben geen enkel probleem om een hypervrolijke zomerhit op te volgen door een tranentrekkende ballad. En tussendoor lullen ze over de meest willekeurige onzin. Complete verhalen die totaal nergens over gaan en alleen maar dienen om zo veel mogelijk tijd te vullen. Toen ik mijn vorige auto nog had, met de bluetooth radio die ik dus ook graag in de C5 wil hebben, luisterde ik elke ochtend op weg naar werk naar een geweldige podcast genaamd “Stuff you should know”. Het leerde me over allerhande dingen aan de hand van twee komische maar bescheiden hosts. Ik leerde dingen op weg naar werk, in tijd die ik anders had weggegooid! Andere dagen luisterde ik een taalcursus en zat ik in de auto Duitse woordjes te schreeuwen naar de radio. En sommige dagen voelde ik me niet goed, of juist té goed, en had ik gewoon even behoefte aan muziek. Míjn muziek. Ik knalde ‘Five Finger Death Punch’ als ik kwaad was, of ‘Bliss n Eso’ als ik blij was. Ik was de DJ, niet een overbetaald mannetje in Hilversum.

Ik snap ergens best waarom mensen radio luisteren. Een weekje of twee vond ik het ook best prima. Soms is het ook wel fijn dat je niet hoeft te kiezen wat je gaat luisteren. Het heeft wel iets ontspannends. Daarnaast laat ik me soms wel meeslepen, zelfs in de domme radiospelletjes. Ik betrapte mezelf op het meeneuriën van een vreselijke jingle laatst, en toen wist ik het: het is genoeg. Ik heb mijn oude radio weer nodig. Ik wil weer het gevoel hebben dat ik slimmer de auto uit kom in plaats van dommer. Ik wil niet te elitair klinken, maar ik vind de populariteit van radio ergens wel jammer. Waarom is er niet iets meer educatieve radio beschikbaar? Een zender die je naast muziek ook iets bijbrengt zou niet zo’n slecht idee zijn toch?

Autozooi

Gisteren viel bij mij de welbekende druppel, en mijn emmer stroomde over. Na vele maanden aan stress kon ik het niet zo goed meer aan, en vandaag heb ik een dagje vrij genomen van werk om te ontspannen. Ik heb de hele dag letterlijk niks uitgevoerd, iets wat ik daadwerkelijk al maanden niet meer echt had gedaan, terwijl het ooit mijn leven was, 24/7. Laat me even het verhaal vertellen van de druppel, en waarom die overlopende emmer misschien een goed ding is.

De druppel kwam in de vorm van een achterlijk geplaatst metalen paaltje in een parkeergarage. Ik was bij mijn vriendin op bezoek geweest en startte, eigenlijk al veel te laat, mijn auto om richting huis te gaan. Het regende en alles wat beslagen en ik was al goed moe met nog een uur rijden voor de boeg. Ik rol rustig weg, mijn hoofd afwezig, en opeens rol ik niet meer. Mijn auto staat met de bumper tegen een paaltje geparkeerd wat zonder duidelijke reden midden op het dak van de parkeergarage staat geplant. Je zou bijna zeggen dat het gemaakt is om er tegenaan te rijden. En dat deed ik dus. Goed, de schade was puur cosmetisch en de auto rijdt nog perfect, maar ik kon het even niet meer hebben. Ik stond te vloeken en te trillen en ik kon wel janken. Gelukkig was mijn vriendin er nog bij om me te kalmeren, anders had ik waarschijnlijk iets geslagen. En ik ben normaliter een vrij rustig persoon.

Het gaat niet zozeer om de schade. Het gaat erom dat de laatste tijd mijn auto-gerelateerde bullshit maar blijft opstapelen, gecombineerd met andere stress, en ik word er onvoorstelbaar moe van. Het begon ongeveer twee maanden geleden: toen kreeg ik te horen dat mijn MX-5 eigenlijk motorisch niet goed meer was,  waarna ik voor de keuze kwam om de motor op te lappen of er een andere motor in te leggen. Ik kon goedkoop een andere MX-5 overnemen met een gereviseerd blok met supercharger erin, en dat deed ik. Het idee was ‘even’ de motoren wisselen en de andere auto doorverkopen. Goed, dat verhaal pikken we zo weer op. Ondertussen ging mijn dagelijkse Volvo V40 diesel op het slechtst mogelijke moment ook stuk. Hij reed nog wel, maar een opstapeling van allerlei kleine problemen maakte dat hij afgeschreven was en niet meer veilig was om dagelijks 140km in de rijden zoals ik doe. Dus terwijl ik probeerde het MX-5 project te regelen, begon ik te zoeken naar een nieuwe diesel. Die vond ik in de vorm van een andere V40, die ik helemaal uit Noord-Brabant ophaalde.

Ondertussen had een vriend me geholpen met het wisselen van de motor in de MX-5, maar die liep nog niet goed, dus hij moest daar blijven. Pas weken later kwam mijn auto terug, nog steeds niet in rijdbare staat omdat er nog verscheidene kleine dingen niet werkten. Tijd of geld om dat te fixen had ik niet, dus de auto staat nog steeds voor mijn deur, niet bruikbaar. Ondertussen was mijn tweede Volvo V40 ook gestopt met werken. Het begon met het willekeurig uitvallen van de motor, al snel gevolgd door het soms ook niet meer willen starten. Een totale afschrijving dus, want een onbetrouwbare daily is voor mij geen optie. Ik ben totaal afhankelijk van mijn auto voor mijn werk. Er was een tijd dat ik niet eens een auto had om naar werk te komen, en afhankelijk was van mijn geweldige vrienden die me hun MX-5’en uitleenden, gevolgd door mijn ouders die half voor mij een goedkoop tweede autootje kochten zodat ik met eentje naar werk kon gaan. Ik voelde me schuldig tegenover al mijn vrienden en ouders voor alle moeite die ze voor me moesten doen. Ondertussen zocht ik naar een nieuwe diesel, dit keer net een prijsklasse hoger zodat ik hopelijk geen troep zou kopen.

Tijdens de zoektocht verkocht ik mijn circuit en drift MX-5 met tegenzin. Maar ik was zat van alle autostress en had liever geld in mijn hand dan nóg meer auto’s om mee te dealen. Dat was al een kleine afname van de stress. Iets later vond ik de ideale diesel, en ik haalde hem op: een prachtige Citroën C5 break, zo ongeveer mijn betaalbare droomdiesel. Ik heb altijd van Citroëns gehouden en was echt dolblij met mijn nieuwe auto. Dat was nu twee weken geleden, en de auto heeft het perfect gedaan. Ik plaatst de avond ervoor nog enthousiast op Facebook hoe tevreden ik was met mijn auto, en de avond erna knal ik hem tegen een paal omdat ik gevaarlijk moe achter het stuur stap en niet oplet. Ik had geld geleend bij mijn ouders om die auto überhaupt te kopen en ik heb er een dikke deuk in gereden nog voor ik hem heb afbetaald. Ondertussen rijdt mijn MX-5 ook nog steeds niet en dreigt mijn vakantie eind augustus niet door te gaan als ik hem dan niet rijdend heb. Geld wordt krapper, gezien ook verzekeringsmaatschappijen en de belastingdienst geld van me willen hebben.

Nou zijn dit in feite allemaal luxeproblemen, maar ik ben er wel goed zat van. Mijn MX-5 is mijn hoofdzakelijke hobby, en rijden in dat ding is mijn antidepressiva. Het kalmeert me en maakt me gelukkig. Ik heb er nu al maanden niet meer goed in kunnen rijden, en het kan zo nog een maand duren voor dat wel weer kan. Ondertussen rijd ik in mijn trotse nieuwe aanwinst binnen twee weken een deuk. Het is niet eens zozeer het geld wat me stress veroorzaakt, zelfs al is dat ook wel een groot deel, maar alle tijd die ik erin moet stoppen. Ik ben zo vreselijk moe de laatste tijd, van werk alleen al, dat ik niet het gevoel heb dat ik dat allemaal nog erbij kan hebben. Het is zoveel shit, allemaal tegelijk, en net als het weer een beetje lijkt op te lossen doe ik door de stress van de voorgaande shit weer iets doms wat de volgende golf veroorzaakt.

Dus mijn emmer liep gisteren over. Ik kwam om 2 uur thuis ongeveer en heb een whatsappje naar mijn werk gestuurd, waarbij ik geluk heb met mijn begripvolle werkgevers. Ik heb geen wekker gezet en heb doorgeslapen zolang als mijn lichaam wou. Dat hielp niet, want ik werd net zo stressvol wakker. Mijn geest en mijn lichaam zijn continu gespannen (behalve als ik bij mijn vriendin ben, wat helaas maar een beperkte tijd per week is). Er moet iets gebeuren om mijn emmer weer wat te kalmeren, dat realiseerde ik me gisteren. Anders ga ik nog een keer iets ergers doen dan met 5km/u tegen een paal rijden. Dus bij deze ga ik de keuze maken om weer écht een omkeer te maken in mijn leven. Dit heeft mijn ogen echt geopend.

Vandaag heb ik genoten van helemaal niks doen. Een dagje waarin ik zo min mogelijk buiten kom en alleen maar levenloos videogames speel en Netflix kijk. Niet zo gek lang geleden was dat mijn hele leven, maar nu komt het nooit meer voor. Dat is fout. Soms heb ik dat gewoon nodig, en daarom ga ik vanaf nu dit soort dagen inplannen. Eens in de twee weken ofzo, gewoon geen verplichtingen, geen afspraken, geen broek. Een dagje asociaal niks doen met een zak chips en een goeie game. Maar daaromheen is het juist tijd om weer meer te gaan doen aan mijn gezondheid. Door allerlei verschillende dingen en de bijbehorende stress heb ik al wekenlang niet meer fatsoenlijk gekookt. Hier en daar een dagje, maar dat is niet genoeg. Ik moet terug naar minstens 5 keer per week gewoon een normale, niet al te ongezonde, maaltijd maken. De laatste maanden ben ik een depressief persoon geweest in een, dankzij mijn vriendin, gelukkig jasje. Ik was wel blij, maar het berustte volledig op dat ene aspect van mijn leven, wat niet goed is en uiteindelijk ook stress zal zetten op onze relatie. Het is tijd om ook de rest van mijn leven weer in een goede staat te brengen.

Ritme. Ik heb het er zo vaak over gehad, en elke keer merk ik weer hoe fantastisch het werkt. Maar het is ook iets wat je heel makkelijk uit je vingers laat glippen. Een keertje te laat naar bed en je kunt je hele ritme opschuiven en uiteindelijk verkloten. En dat is gebeurd. Ik ga weer terug naar mijn succesformule: 23:00 naar bed, 7:00 opstaan, ochtendwandeling en op naar werk. Misschien wil ik overwegen om mijn werktijden te verschuiven van 10-6 naar 9-5, want elke dag pas om 19:00 thuiskomen is best moeilijk. Soms ben ik pas 20:30 klaar met eten en de afwas, en dan heb je nog maar 2,5 uur om iets van je dag te maken. Ik zal weer meer bloggen, en dan bedoel ik écht bloggen en niet dit soort “mijn leven is zo zwaar”-verhaaltjes, en schrijven in het algemeen.

Want dat is het andere punt: ik ben zo vreselijk klaar met continu op het financiële randje leven… Ik moet iets gaan vinden om naast mijn werk te doen om wat bij te verdienen zodat ik niet zoals nu dus een heel maandloon hoef uit te geven aan een auto (dat zegt meer over mijn maandloon dan over de prijs van de auto, mocht je het je afvragen) en dan maar moet bidden dat er niks gebeurt, wat dus altijd wél gebeurt waardoor ik weer bij mijn soms te aardige ouders moet aankloppen. Ik hoef geen miljonair te zijn voorlopig, maar ik wil gewoon zonder financiële zorgen kunnen genieten van mijn leven, en vaker een weekendje weggaan bijvoorbeeld, om mijn stress te verminderen. Ik wil gewoon niet op mijn rekening moeten kijken continu. Hoe ik dat precies ga doen moet ik nog uitzoeken. Ik heb genoeg plannen en naar eigen mening ook genoeg te bieden. Ik kan dingen. Niet alle dingen, maar een paar. Genoeg. Ik wil er in ieder geval weer werk van maken in plaats van altijd maar te klagen over mijn loon en verder niks te doen aan een beetje bijverdienen.

Ik realiseer me best dat mijn momentele stress vooral een probleem is met mijn blik op dingen. Al in al zijn mijn problemen niet enorm. Mijn deuk kan gefixt worden, waarschijnlijk vrij vlot en relatief gezien goedkoop, en ook mijn MX zal uiteindelijk weer rijden als ik er maar geld tegenaan blijf gooien. Het zijn luxeproblemen, maar voor mij lijken ze groter omdat ik niet in een goede positie zit momenteel en al genoeg moeite heb met kleine problemen. De beste stap is om zowel mijn kijk op de zaken als de zaken zelf aan te pakken. Niet overhaast, maar ook niet te langzaam, want het begint langzamerhand op een punt te komen waar bijvoorbeeld mijn vermoeidheid gevaarlijk begint te worden in het verkeer en waar mijn depressieve uitkijk invloed heeft op de relaties met anderen. Ik denk dat ik een goed begin kan maken door weer ritme en dieet op te pikken, langzaam mijn autoproblemen op te lossen stap voor stap, en dan zien we wel weer verder. In ieder geval heb ik dan weer meer overzicht, en uiteindelijk kom ik er wel weer uit. Helaas lijkt het erop dat ik niet heel stressbestendig ben. Ik denk dat ik dat het beste kan oplossen door gewoon een zo stressloos mogelijk leven te leiden.  Helemaal vermijden zal nooit lukken, maar ik ga mijn best doen vooral onnodige stress uit de weg te gaan en meer te genieten van mijn leven.

Goed, makkelijker gezegd dan gedaan allemaal. Maar soms heb je een klap nodig om te realiseren waar je mee bezig bent, en dat paaltje in die parkeergarage gaf me die klap gisteravond. Ik wou dat het wat goedkoper had gekund, die klap, maar helaas kreeg ik die keuze niet. Morgen begint de eerste dag van de rest van mijn leven, om maar even met clichés te strooien, en ik ga proberen er weer wat moois van te maken. Alle ingrediënten zijn er, nu moet alleen mijn hoofd nog even meewerken.

Angst voor ouderdom

Gisteren werd de oudste Nederlandse vrouw 112 jaar. Door dat soort berichten voelt mijn 25 jaar dan opeens best wel jong opeens, maar toch is dat meestal niet het geval. Ik voel me oud, en het maakt me bang. Want ja, ik ben zo iemand die bang is voor de dood, en ouderdom is een teken van de naderende dood, hoe je het ook wendt of keert. Nou is 25 niet daadwerkelijk oud, maar het is ook geen 18 meer. Het enge is dat ik me 18 nog goed kan herinneren en dat het voelt als eergisteren. Zeven jaar zijn voorbij gevlogen in ‘the blink of an eye’ zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. En voor je het weet zijn de volgende zeven voorbij en ben je 32. En 39. En 46… Je haren zijn weg en je doet nog steeds datzelfde rotwerk waar je zogenaamd twintig jaar geleden al mee zou stoppen. Je hebt nog steeds niks van de wereld gezien en het ergste? Je hebt er vrede mee gesloten. Jezelf wijsgemaakt dat je het niet erg vindt.

Ik heb het vaak genoeg gezegd: Dát is mijn grootste angst. Ik wil niet oud worden als het zo moet, en de laatste tijd voelt mijn leven steeds meer alsof het die richting in gaat. Ik voel een drukkend gevoel van interne angst over mijn toekomst. Iets in me wat schreeuwt dat ik hier binnen niet al te lange tijd aan moet ontsnappen of het zal voor altijd zo blijven. En dat wil ik niet, want dan wil ik dood. Gewoon nu. Ik ben nu al zo moe van alles, en zo klaar met alles. Ik kan het niet nog 40 jaar. Écht niet. Misschien nog vijf, maar dat is echt het maximale. Dan moet er iets gebeuren.

Soms, vanuit mijn werk, zie ik een man. Het is een oudere man, met pensioen gezien de tijden dat hij aanwezig is, en hij heeft een camper. Daarvoor huurt hij een grote garagebox op het bedrijventerrein waar ik werk. Het is geen kleine camper… Nee, zeker niet. Één van de grotere, duurdere modellen, waar je redelijk comfortabel met een gezin in zou kunnen kamperen. Maar het pijnlijke is: dat gebeurt niet. Elke week komt de man naar zijn camper toe, en hij rijdt hem naar buiten. Hij poetst de raampjes, wast het exterieur, gaat naar binnen en verplaatst dingen. Maar altijd gaat de camper terug naar binnen, keer op keer. Het is een redelijke samenvatting van waar ik bang voor ben. Je hebt het geld, je hebt de tijd, maar je doet er niks meer mee. Heeft het leven je motivatie eruit geslagen? Is je gezondheid niet meer wat het is geweest? Wat het ook is, het is deprimerend om te zien.

Maar soms zie ik oude mensen die me hoop geven. Vorig jaar was ik in de bergen van Oostenrijk toen ik een oud echtpaar spotte in een oude MGB op Nederlandse platen. Geen comfortabele SUV met airco, maar een oude Engelse roadster die letterlijk elk moment uit elkaar kan vallen zoals Engelse auto’s uit dat tijdperk maar al te graag doen. Ik reed achter ze in mijn eigen roadster en ik wist het: zo wil ik oud worden. k wil tot op de dag dat ik mijn laatste adem laat actief blijven, de wereld blijven verkennen. Het liefst ga ik dood op reis, niet in een ziekenhuis hier in Emmen. Ja, ik ben 25 en ik heb mijn dood al uitgedacht. Is dat een slecht teken?

Wat me bang maakt is dat dat misschien geen optie is. De toekomst in onzeker, zowel van mij persoonlijk als van de wereld. Hoe ziet alles eruit over 55 jaar, als ik 80 ben? Mogen we nog benzineauto’s rijden? Kunnen we nog veilig op reis? Heeft mijn huidige geld nog waarde? Bestaat het pensioen nog zoals het nu is? Het zijn onzekere tijden, en dat zet de druk erop. Ik wil niet wachten tot ik 70 ben voor ik de wereld ga verkennen. Ik wil nu weg! Letterlijk nu, deze seconde, in de auto stappen en wegrijden en pas terugkomen als ik alles gezien heb wat ik wil zien op de wereld. Wat waarschijnlijk betekent dat ik nooit mee terugkom.

Maar ik kan nu niet weg. Ik zit vast in het web van werken voor een karig loontje waarmee ik met moeite één vakantie per jaar kan betalen. En dat is wat me bang maakt en me die interne paniek geeft. Er moet iets veranderen waardoor ik van mijn leven kan genieten nu ik nog jong ben. Dit gevoel lijken niet veel van mijn leeftijdgenoten te delen, en ergens ben ik daar blij mee, want het is geen fijn gevoel. Het is continue angst. Je bent beter af als je vrede hebt met een leven lang werken en één keer per jaar naar de camping in Frankrijk. Maar ik kan het niet. Echt niet. Dit gevoel heb ik al tien jaar, en ik dacht dat het misschien over zou gaan, maar dat doet het niet.

Het probleem is dat ik een watje ben. Ik durf geen risico’s te nemen, en daardoor is het heel lastig om mijn sleur-situatie te doorbreken. Dat is iets waar ik aan probeer te werken: mijn watjes-niveau omlaag helpen. Want ik ben niet blij met mijn leven. Wel met sommige aspecten, maar overall ben ik niet gelukkig met waar ik ben en hoe mijn toekomst eruitziet. En daarom ben ik zo bang voor ouderdom, omdat het om de hoek ligt te loeren, en voor je het weet is het er en heb je niet bereikt wat je wou bereiken en voor je het weet ben je niet meer lichamelijk of geestelijk in staat om nog je dromen te realiseren.

En ik weet, nogmaals, dat 25 jaar jong is. Maar fuck, wat voelt het oud voor mij. Ik wil terug naar toen ik 16 was zodat ik al mijn fouten kan herstellen. Dan was ik niet hier geëindigd. Maar ik wil ook niet zo iemand zijn die alleen maar roept hoe het allemaal had moeten gaan. Je kunt niks meer veranderen aan het verleden, dus moet ik maar blijven proberen om de toekomst zo mooi mogelijk te maken. Als ik ook 112 wordt, of zelfs maar 90, dan heb ik nog 65 jaar te gaan. Laten we hopen dat ik ooit mijn woorden in daden weet om te zetten en het leven weet te creëren waar ik zo naar verlang. Misschien ben ik dan over 60 jaar dat mannetje wat op zijn 85e nog met een oude roadster en zijn vrouw naast zich de bergen in trekt.