Nóg meer autozooi

Een paar weken geleden schreef ik over de ANWB europaservice die mijn auto niet terug wou halen naar Nederland nadat ik in Duitsland was gestrand met een kapotte automaat. Maar er is goed nieuws! De ANWB was van gedachten veranderd na een facebook post op hun publieke pagina. Heel gek hoe dat werkt. Opeens waren ze heel aardig en wouden ze niks liever dan mijn auto terughalen. Ondertussen kon ik gelukkig een auto lenen van mijn ouders, want terwijl de ANWB met hun interne gevecht bezig was of mijn auto nou wel of niet terug mocht, moest ik wel gewoon op werk verschijnen. Vakantie had ik niet écht gehad, maar daar doe je niks aan. Vorige week kwam er nog een schepje bovenop mijn auto-ellende in de vorm van mijn leenauto die opeens met een vastzittende remklauw kwam te zitten. Dus ik stond met rokende remmen aan de kant opeens. Ik ben naar werk gekropen met een uur vertraging en heb de auto die avond probleemloos teruggereden, maar betrouwbaar was hij dus niet meer. Gelukkig waardeert mijn werkgever me, en werd er een auto voor me gehuurd.

Momenteel staat mijn C5, de auto die in Duitsland stuk ging, gelukkig bij de garage in Nederland. Maar dat mocht niet baten, want volgens die garage is de bak toch echt finaal kapot. Of ik het daarmee eens ben weet ik nog niet 100% zeker, maar ze kunnen best eens gelijk hebben. Misschien ook niet. Het punt is: ik moet er weer veel tijd, moeite en geld in steken. Wil ik deze auto redden? Of wil ik het opgeven en op zoek gaan naar de volgende, voor de derde keer dit jaar? Ik ben er vreselijk moe van. Ik was dol op die C5. Het was de auto die ik eigenlijk al heel lang wou. Ik had hem eindelijk, en nu is hij kapot en mag ik straks de zoektocht wéér beginnen. En dan zit ik weer met de vraag: moet ik dan meer uitgeven om hopelijk een goede auto te krijgen? Of juist minder uitgeven omdat blijkbaar toch alles wat ik aanraak kapot gaat dit jaar? Er lijken geen goede keuzes te zijn. Ondertussen staat mijn MX-5 ook nog onrijdbaar op de oprit bij mijn ouders, met hopelijk een goed 2018 in het verschiet. Die auto dit jaar rijdend krijgen kan ik met alle diesel-ellende al helemaal wel opgeven.

Waar het op neerkomt is dat het me allemaal wat te veel word. Ik zit met zo veel opgestapelde auto ellende, en het beperkt me in elk aspect van mijn leven. Ik moet naar werk, ik woon op een plek waar je zonder auto nauwelijks ergens komt, mijn vriendin heeft geen rijbewijs en sommige van mijn vrienden kunnen niet autorijden. Ik heb mijn auto nodig voor bijna alle aspecten van mijn leven, en er staat nu zoveel druk op al die aspecten omdat ik simpelweg geen enkele werkende auto ter beschikking heb behalve de huurauto waar mijn werkgever voor betaalt, wat ook niet oneindig zal blijven. Dus er staat tijdsdruk op, en er iets is wat me nerveus en gestresst maakt, dan is het tijdsdruk. Ik presteer niet onder een tikkende klok. Dan sla ik dicht en gebeurt er juist niks terwijl er een heleboel moet gebeuren.

Waar het al in al op neerkomt is het aloude probleem: geld. Met meer geld waren al mijn problemen opgelost. Ik heb mijn vakantie opgegeven omdat ik geen huurauto kon betalen. Ik heb dit jaar twee auto’s weggedaan omdat ik de reparatie niet kon betalen en twee andere auto’s er voor in de plaats gekocht die allebei financiële gokken waren, omdat ik simpelweg geen geld had om meer uit te geven. Eigenlijk heb ik deze C5 al gekocht van geld wat ik niet heb. Hij was nog niet afbetaald aan mijn ouders… En nu is hij kapot. Ondertussen komt de belasting aankloppen, moeten er nog hotels betaald worden waar we niet eens geslapen hebben omdat de hele vakantie naar de klote is en moet ik ook nog sparen om de MX-5 volgend jaar weer op de weg te krijgen. Ik kreeg al de suggestie om de MX-5 te verkopen, maar dat is voor mij geen optie.

Natuurlijk zou dat me tijdelijk uit de financiële problemen helpen, maar het is de laatste stap naar mijn grootste angst: het ultieme burgerlijke bestaan. De MX-5 is mijn passie. Hetgene waardoor ik me op mijn gelukkigst voel (als we het over objecten hebben) en waarvan ik nog elke keer een blije gloed van binnen voel als ik hem zie, zelfs nu hij al een tijdje niet meer goed gereden heeft. Als ik die verkoop zodat ik een verstandige diesel kan halen, dan is dat het teken dat ik elke vorm van lol uit mijn leven heb verbannen om een auto te kopen die ik eigenlijk puur en alleen heb om op mijn werk te komen. Dan ben ik dood van binnen. Dus nee, dat gaat niet gebeuren.

Dus ik zit nu vast in de situatie waar ik zo veel mogelijk extra uren maak op werk om geld te verdienen om mijn auto te kunnen fixen die ik nodig heb om op werk te komen. Ik wil niet ondankbaar klinken, want ik heb een redelijk leven, maar ik kan het momenteel lastig aan. Ik ben nog steeds down van het feit dat de vakantie waar ik dik een half jaar naar uitkeek in het water viel, en nu, een maand later, kost de nasleep daarvan me nog steeds bakken met geld en bezorgt het me gelijke bakken met stress. Ja, het zijn allemaal luxeproblemen, maar ik leid nou eenmaal een beschermd leventje, en ik kan moeilijk dealen met al deze dingen. Ik ben nu meer aan het werken om meer geld te verdienen, waardoor ik nog minder vrije tijd heb, waarvan ik al te weinig had. Ik moet het verdelen tussen mijn vriendin, mijn vrienden, mijn familie en mijn hobby’s, en dan ook nog tijd overhouden om soms even te ontspannen en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Dat schiet er vaak bij in, waardoor ik het idee heb dat ik sommige weekenden nog vermoeider uit kom dan ik erin ga.

Mijn hoop is nu dat ik binnen een paar weken in ieder geval weer een dagelijkse auto heb, of dat nou de C5 is of een vervanger. Ik wil gewoon van de stress af op dit punt, zodat ik kan gaan focussen op het onderliggende probleem: mijn leven is een totale ongeregelde chaos. Ik ben depressief, blut en overbelast, en ik doe helemaal niks om daar wat aan te veranderen omdat ik te moe en somber ben. Dus ja, dat was weer een vrolijke update. Ik wou dat ik weer vrolijke blogs kon gaan schrijven, maar 2017 sloeg in de tweede helft om van een geweldig jaar naar een stevige clusterfuck. Momenteel heb ik al moeite om gewoon mijn bed uit te komen in de ochtend, dus ik wacht nog even voor ik mezelf weer voor de gek ga houden met allemaal mooie plannen om mijn leven dit keer écht te verbeteren. Zelfs ik heb daar nu geen energie meer voor. Voor nu ga ik mezelf gewoon even een tijdje depressief laten zijn. Over een paar weken probeer ik het wel weer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*
*
Website

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.