Daar ben ik weer

Hoi. Ik ben het, Fant92. De meeste mensen noemen me Alfred. Ik weet niet waarom, maar het heeft waarschijnlijk iets te maken met het feit dat het mijn naam is. Ik zal jullie een verhaal vertellen over lang, lang geleden. Eind 2016, toen ik plechtig beloofde in 2017 elke week een blog te schrijven. Nu, een krap jaartje verder, ben ik niet eens een beetje dichtbij gekomen. Ik heb het toen zeven weken volgehouden, wat eerlijk gezegd al een beetje boven verwachting ligt. Maar het is wel een aardig symbool voor hoe mijn jaar is gegaan. Het begon allemaal mooi en vol met optimisme, maar langzaam zakte alles af. En ik weet niet eens waarom. Rond april zat ik op een dieptepunt wat onverklaarbaar was. Ik had opslag gekregen, deed allemaal leuke dingen met mijn vrienden en ik had al het meisje ontmoet wat even later mijn geweldige vriendin zou worden. Het leven was goed, maar ik voelde me niet goed. En dat bleef. Het werd niet erger, maar het werd ook niet beter. Ik viel terug in oude, slechte gewoonten, terwijl ik daarvoor zo geweldig goed op weg was. Ik stond vroeg op, maakte ochtendwandelingen, lette op mijn dieet en ik was aan het afvallen. Ik voelde me fantastisch! Maar opeens was het weg, bijna van de ene dag op de andere.

Nu zitten we in november. Het jaar is bijna voorbij, en ik realiseer me nu pas dat ik meer dan een half jaar heb weggegooid op deze manier. Ik heb alle ingrediënten om gelukkig te zijn. Meer dan nodig zelfs. Mijn autoproblemen zijn voorbij, en ondanks dat ik de daardoor gemiste vakantie nooit terug zal krijgen, waar ik nog steeds enorm van baal, heeft het me geld bespaard wat ik nu kan achterhouden om volgend jaar nóg veel mooier op reis te gaan. Er is geen reden om somber te zijn, en eigenlijk ben ik ook niet per sé somber. Het is niet echt depressie wat ik heb, maar meer een gebrek aan energie. Ik ben moe, motivatieloos en lam. Alles komt terug op één probleem: ik kom mijn bed niet uit ‘s ochtends. Vandaag, zelfs al is het zondag, was ik vroeg op, en ik heb meer bereikt dan in de twee weken hiervoor. Mijn huis is glimmend schoon, de voorraadkast ligt vol, mijn computer is opgeschoond. Van alles wat al eeuwen moest gebeuren, en alleen omdat ik niet 20 keer op snooze heb gedrukt, is het gelukt.

Maar elke weekdag blijf ik mijn wekkers maar wegdrukken, al maanden lang. Het voelt fysiek onmogelijk om mijn bed uit te komen, en al mijn vroegere trucjes werken niet om die blokkade te doorbreken. Toevallig stond ik net mijn afwas te doen en moest ik terugdenken aan één van de betere blogs die ik ooit schreef, namelijk “Hoe mijn afwasgedrag mijn leven symboliseert”. De daar genoemde problemen van een gebrek aan discipline en aan overmatige mate van perfectionisme zijn nog steeds de stenen waar ik me keer op keer aan stoot. En ik denk dat ik ze maar op dezelfde manier weer moet gaan oplossen: klein beginnen. Elke dag mijn bed opmaken, elke dag de afwas doen, mijn huis schoonhouden en meer schrijven en bloggen, ook als ik het zelf niet wil of mijn geschreven werk bagger vind.

Volgend jaar kan niet weer zo’n jaar worden. 2017 heb ik met alle mogelijke vrede opgegeven. Het is geen rotjaar, maar het is ook geen geweldig jaar. Er ging van alles mis, maar ik heb ook het beste meisje ter wereld ontmoet, promotie gekregen op werk en een aantal mooie ervaringen opgedaan. Maar volgend jaar moet meer gaan bieden. En ik moet nu al beginnen als ik daarvoor wil zorgen, om er zeker van te zijn dat ik niet met het verkeerde been het jaar in stap. Er is eigenlijk maar één echt doel voor ogen voor 2018: reizen. Reizen is letterlijk mijn favoriete bezigheid in dit leven, en dit jaar viel alles een beetje in het water. De roadtrip waar ik het hele jaar naar uitkeek werd een immens drama, en de enige vakanties die ik heb gehad waren weekendjes weg en midweekjes Texel. Leuk, uiteraard, maar ik wil de wereld zien, niet voor de 53e keer naar Texel. Niet alleen maar. Uiteraard is reizen niet gratis en heb ik ook gewoon werk, dus het gaat niet zo makkelijk worden als gewoon instappen en wegrijden. Maar als ik reizen mijn hoofddoel maak, hoop ik volgend jaar in te kunnen halen wat ik dit jaar gemist heb.

Een maand of wat terug was er hier in mijn gemeente een grote oldtimershow, waar ik iets zag wat mijn ogen opende. Het was een prachtige oude Citroën DS met daarachter een mooie oldtimer caravan. Maar dat was niet eens het belangrijkste. Nee, in die caravan zat de missende schakel: een kat. Opeens zag ik het helemaal voor me. Ik, mijn vriendin en een kat, in ons eigen campertje of caravannetje op reis. Een kat die de wereld mee over reist. Opeens wou ik een camper, ondanks dat ik kamperen altijd gehaat heb. Het is gewoon een goede manier om goedkoop de wereld, of in ieder geval je eigen continent, te zien. Ik zag voor me hoe we opeens met nauwelijks kosten een weekendje weg kunnen, feitelijk gezien elk weekend wanneer we maar willen. Kat mee, instappen en gaan. Opeens had ik er een spaardoel bij. Want hoe erg ik ook hou van reizen met mijn MX-5, het is nou eenmaal geen praktische auto, en geen goedkope auto. Je bent altijd aangewezen op hotels. Als ik binnenkort wat van de wereld wil zien op mijn kleine budget, is een camper de goede optie. Dus hopelijk kan ik in 2019 ofzo een campertje halen.

Ik moet gewoon weer wat avontuur in mijn leven gaan mengen, want het is een veel te dode zooi de laatste tijd. Steeds vaker als ik weer naar mijn werk rij en één of andere idioot bijna mijn weghelft op zie sturen omdat hij aan het WhatsAppen is achter het stuur, realiseer ik me dat ik elk moment dood kan zijn. En ik weet dat dat een hele cliché existentiële gedachte is, maar ik laat me veel te veel tegenhouden door angst. Ik wil reizen, maar ik ben altijd bang om naar het onbekende te gaan. Als ik er eenmaal ben vind ik het fantastisch, maar ik durf het meestal niet. Maar het alternatief is nog veel enger: een levenlang aan sleur en monotone dagen die allemaal samensmelten tot een grote zooi waardoor je niet eens meer weet welke dag het is en het allemaal begint te voelen als een grote herhaaloefening. Dus mijn doelen zijn een beetje verschoven van rijk worden en dure auto’s rijden naar überhaupt een beetje leven. Ik hoef niet veel geld te hebben, als ik maar weer een leven heb waar het positieve het negatieve uitbalanceert. Waar ik genoeg geniet van mijn vrije tijd om de werkdagen minder zwaar te maken. Waar ik nieuwe dingen doe en zie in plaats van op de bank te hangen met Netflix. En dat hoeft echt niet te betekenen dat ik elke maand een dure vliegreis hoef te maken. Zelfs in Nederland zijn er nog genoeg dingen te verkennen, en ik woon zo dichtbij de Duitse grens dat Spotify soms denkt dat ik in Duitsland woon. Het hoeft (nog) niet groots allemaal, als het maar mooi is.

Dus, dat wou ik allemaal even kwijt. Ik wil weer meer gaan bloggen, maar ik heb eerst wat andere dingen om te fixen. Daarna komt die drang om te schrijven vast en zeker weer terug, vooral als mijn plannen (hopelijk) een beetje tot realiteit beginnen te komen volgend jaar. Tot dan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*
*
Website

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.