Heidi Hetzer: living the dream

Vandaag kwam ik deze video tegen op één van mijn favoriete youtube kanalen: Petrolicious (als je van auto’s houdt, check ze. Als je niet van auto’s houdt, check ze ook en je zult je mening misschien herzien). En opeens werd ik geïntroduceerd aan iemand waarvan ik nog nooit had gehoord: Heidi Hetzer, misschien wel het meest geweldige oude vrouwtje ooit. Deze video en alles aan deze vrouw wakkerden zo’n fantastisch gevoel van avontuur en zo’n immens verlangen naar een roadtrip in me aan, dat ik er even over moet schrijven.

“Und dann bin Ich relativ slecht vorbereitet, einfach losgefahren”

Het idee is simpel: Heidi was met pensioen en besloot de wereld over te rijden. Alle met de auto bereikbare continenten. Ze kocht een Hudson uit 1930 en misschien wel het meest bewonderenswaardig: ze vertrok gewoon. En daar heb ik zó veel respect voor. Ik ben iemand die alles overdenkt, zo erg dat ik er niet meer aan wil beginnen. Als ik een dergelijke reis zou maken, en eigenlijk is er weinig wat ik liever wil op deze wereld, dan zou ik ten eerste een betrouwbare, modernere auto kiezen. Ik zou het hele blok reviseren en ervoor zorgen dat er feitelijk gezien bijna niks meer mis kan gaan. Deze oudere vrouw stapte gewoon in, helemaal alleen, en besloot er onderweg achter te komen wat er zou gebeuren. Het is iets waarvan ik wou dat ik het kon, en iets wat ik hoop ooit te kunnen leren, die heerlijke onbezonnenheid. En dan bedoel ik niet de slechte zin van het woord, maar juist de belangrijke gave om soms gewoon iets te kunnen doen wat je wilt, zonder het kapot te denken.

“Ich kann nicht aufhören, Ich fahre immer noch gerne.”

Ooit op een dag hoop ik een soortgelijke reis te kunnen maken. Ik hoop dat ik er ooit het lef voor heb, en de financiële middelen, en de tijd. Het hoeft niet in een auto van 1930, maar wel in iets unieks. Want zoals deze vrouw al zegt, het gaat om het rijden. Natuurlijk niet alleen. Het gaat ook om de plekken die je ziet, de mensen die je ontmoet en, heel cliché, de dingen die je over jezelf en de wereld ontdekt. Maar allemaal gecombineerd met het rijden en de band die je creëert met zo’n auto. De reacties die je erop krijgt van mensen, de mensen die je erdoor ontmoet, de dingen die je erdoor leert en het feit dat je je er samen doorheen slaat. Dat is de droom van mij als autoliefhebber. Deze reis was nooit hetzelfde geweest als je met een vliegtuig of backpackend was gegaan. Vast en zeker mooi op zijn eigen manier, maar voor petrolheads als ik en dus deze fantastische vrouw, is er eigenlijk maar één goede manier van reizen, en dat is op vier wielen.

De treurige kant van deze video is dat het de vraag is hoe lang dit allemaal nog kan en mag. Als ik richting de 80 ga, mag ik dan überhaupt nog in een benzineauto rijden? Of rijden we allemaal in Tesla’s, waar de enige vorm van spanning zich in de accupakketten bevindt..? Hoe lang kunnen dit soort reizen nog plaatsvinden in een wereld die steeds meer bezig lijkt te zijn om onze hobby en passie te vernietigen. Reizen met de auto mag straks niet meer, maar vandaag werd weer bekendgemaakt dat Schiphol nog sneller moet uitbreiden zodat we meer kunnen vliegen. Ik ben reëel genoeg om in te zien dat, zelfs al mag het nog wel tegen die tijd, ik waarschijnlijk niet de ballen heb om een reis zoals Heidi te maken. Maar het idee dat het niet meer kán straks, dat is wat me soms oprecht wakker houd. Het idee dat reizen en ervaringen zoals dit uiteindelijk slechts nog geschiedenis zullen zijn, en dat hetgeen waarvoor sommigen van ons leven onterecht wordt afgepakt. Daar wil ik niet eens teveel bij nadenken.

Dus laten we dat vooral niet te veel doen. Laten we gewoon vieren dat dit soort mensen bestaan, en dat ze dit soort auto’s op de weg houden en zelfs de wereld laten zien. Heidi Hetzer, je bent mijn heldin geworden. Ik heb vaak genoeg gezegd dat ik niet oud hoef te worden, maar als het zo kan… Sign me up!

26

Morgen word ik 26 jaar oud, en in ware traditie ga ik een blogje schrijven vlak voor mijn verjaardag om weer eens een jaarlijkse blik op mijn leven te werpen en wat gal te spuwen. Want de laatste tijd is er wel weer aardig wat gal. Een paar weken geleden nog schreef ik op mijn Facebook (ja, ik heb nog Facebook en ga dat houden ook) dat ik gelukkig was, maar ik weet niet helemaal zeker of ik daar echt achter sta. De lullige waarheid is dat ik wel gelukkig zou moeten zijn, maar dat het echte gevoel nog een beetje ontbreekt. Er is vooral veel stress. Laat me je de situatie even schetsen voor wie het een beetje kwijt is door mijn totaal chaotische blog-schema.

Ik ben morgen dus 26 jaar oud. Ik heb een redelijke baan. Het is niet mijn passie, maar ik ga er op zich niet met tegenzin heen. De laatste tijd neemt de werkdruk en -stress wel toe, en de loonsverhoging die ik in januari moest krijgen viel helaas nogal tegen waardoor ik vooral meer werk voor nauwelijks meer geld. Met pech verdien ik wel net genoeg om mijn huurtoeslag volledig kwijt te raken, net nadat ik verhuisd ben. Mijn nieuwe huis is geweldig, maar door een immens gebrek aan energie voelt het soms nog alsof ik er net heen verhuisd ben en heb ik vaak moeite om de verdriedubbeling van ruimte schoon en opgeruimd te houden. Ik ben alleen maar moe, elke dag, de hele dag. Ik sta moe op, zit de hele dag moe op werk, kom moe thuis en ga moe slapen om de volgende dag weer moe wakker te worden. Het maakt niet uit of ik vier uur of tien uur slaap, of alles daar tussenin. Ik ben moe. Niet alleen het gaap-type moe maar het soort moe waar mijn spieren slap voelen en ik mentaal ook nauwelijks nog energie lijk te hebben om na te denken. Hierdoor krijg ik bijna niks gedaan, rol ik te laat uit bed en zit ik de hele dag als een zombie, zowel op werk als thuis.

Mijn auto is eigenlijk al maanden kapot maar ik heb geen geld om hem te fixen of hem te vervangen. Gezien ik in een redelijk stabiele situatie dacht te zitten wou ik een kleine lening afsluiten voor een goede en tegelijkertijd een leuke auto, maar omdat ik blijkbaar nog steeds als payroll/uitzendkracht wordt gezien mag dat niet. Dus het komt erop neer dat al het geld wat ik verdien met werken weer in een nieuwe auto moet gaan zodat ik naar mijn werk kan rijden. Ondertussen heb ik zonder het echt door te hebben de paar dingen waar ik nog echt gelukkig van werd uit mijn leven verwijderd. Mijn MX-5 is al een jaar van de weg omdat ik er per sé meer PK’s uit moest persen. Nu zou ik er veel voor over hebben om hem gewoon zelfs maar weer standaard terug te hebben, zolang ik maar kan rijden. Mijn driftauto heb ik verkocht, iets waar ik letterlijk sindsdien elke dag spijt van heb gehad. Ik realiseerde me niet hóe gelukkig driften me maakte. Maar ik heb al geen geld om mijn dagelijkse diesel te vervangen, laat staan dat ik geld heb voor een driftauto. Ik schrijf niet meer omdat ik te moe ben. Ik eet troep omdat ik geen energie heb om te koken, en doordat ik troep eet voel ik me weer slechter en vermoeider. De relatie met mijn vriendin is gelukkig goed, maar kost veel tijd en het balanceren van mijn vriendin, vrienden en familie veroorzaakt ook stress, vooral gezien ik maar beperkte vrije tijd heb. Ik kan elke cent gebruiken, dus veel vrij zit er niet in. Ik voel me overwerkt en doodop. Er is teveel werk en te weinig vermaak in mijn leven. Precies wat ik altijd wou voorkomen…

Nou probeer ik al enkele maanden te ontsnappen uit deze sleur, maar zonder al te veel succes. Het is een beetje cliché om te zeggen, maar het voelt alsof ik leef om te werken in plaats van dat ik werk om te leven. Komend weekend gaat mijn MX-5 naar de tuner die hem hopelijk weer de weg op krijgt, waarmee ik in ieder geval één van mijn hobby’s terug ga krijgen. Ik was dus van plan wat geld te lenen om niet alleen een betrouwbare auto te halen, maar ook eentje waar ik als autoliefhebber een beetje een goed gevoel bij kreeg. Het moest een Chrysler 300C worden, een auto waar ik al sinds ik hem voor het eerst zag verliefd op ben. Ik stond op het punt er eentje te halen, maar door een misverstand over mijn soort werkcontract bleek opeens dat ik geen rooie cent mag lenen ondanks dat ik ruim genoeg verdien om dat beetje af te betalen. Nu zit ik dus op het punt waar ik wéér een te goedkope auto moet halen die waarschijnlijk stuk gaat, net als de vorige drie die ik in nog geen twee jaar tijd erdoor heb gejaagd. Ik krijg geen enkele manier om te sparen of ooit een mooie auto te kopen op deze manier. Ik ben er doodmoe van.

Ik begin steeds meer jaloezie te voelen als ik jonge mensen zie die in dikke auto’s rijden en naar schijn zorgeloze levens leiden. Het gaf me altijd inspiratie, maar nu maakt het me bitter en zuur tegelijk (zelden een goede combinatie). Het voelt alsof ik niks anders doe dan werken en het enige wat ik eruit haal is een gedeukte, nauwelijks nog schakelende Citroën van 16 jaar oud. Soms heb ik een tijdelijke opleving van motivatie, maar meestal voel ik me gewoon somber. Ik weet ook best hoe ik er weer uit moet komen. Ik heb alle stappen al talloze keren doorlopen en hier ook al talloze keren uitgeschreven. Ritme op orde, beter eten, meer bewegen, meer tijd besteden aan zelfstudie, meer schrijven enzovoorts. Maar de vermoeidheid slaat alle motivatie eruit. Momenteel is eigenlijk alles gefocust op één ding: geld. Ik moet op de één of andere manier meer geld gaan binnenhalen, want ik wil niet de rest van mijn leven deze stress hebben en gare oude Citroëns rijden. Oprecht niet. Ik wil weten hoe het is om spaargeld te kunnen opbouwen en om zonder de rekening te checken mijn vriendin mee uit eten te nemen. En ik weet dat ik misschien een opleiding had moeten afmaken als ik dat wou, maar daarvoor is het nu een beetje te laat. Dus er moet een alternatieve manier gevonden worden.

Hoe en wat weet ik nog niet, maar ik weet wel dat ik de laatste tijd steeds dichterbij een breekpunt kom. Het is niet eens zozeer dat ik te veel werk, het is dat de verhouding te krom is. Ik werk en haal er niks uit. Bijna alles wat ik verdien gaat terug in het überhaupt naar mijn werk komen en er blijft verdomd weinig over om in het weekend nog een beetje ontspanning te vinden. Naar het park met mijn vriendin is leuk, maar niet elk weekend. Ik mis niks meer dan de dagen dat ik ging cruisen met mijn vrienden in de MX-5, of die fantastische dagen waar ik zorgeloos de hele dag aan het driften was. Die gaven me genoeg energie om twee maanden 40 uur per week te werken. Dat is allemaal weg, en het slaat me volledig dood van binnen. Nou zou ik dus deze maand mijn MX-5 weer terug moeten hebben, dus ik hoop dat dat gaat helpen. Deze blog is ook niet zozeer een hopeloos verhaal, maar meer even een manier om wat stoom af te blazen over een paar stressvolle maanden. Wat niet betekent dat er niks leuks is gebeurd natuurlijk. Over het algemeen ben ik superblij met mijn nieuwe huis bijvoorbeeld. Ik  heb opeens een oprit, een tuin en meer ruimte dan ik kan vullen. Het begint met elk Ikea tripje gezelliger te worden en de woonkamer is eigenlijk af op gordijnen en een kabelgootje na. De keuken en slaapkamer zijn ook zo goed als af, en zodra de MX-5 stress voorbij is ga ik bezig met de tuin naar wens maken zodat ik straks een plekje heb om lekker te barbecueën met mijn vrienden.

Ik wil ook zeker niet zeggen dat mijn leven slecht is, want dat is het niet. Wat ik wil zeggen is dat ik vaak het gevoel heb dat er meer in zit en dat ik ook het gevoel heb dat ik steeds minder energie heb om dat eruit te halen, en dat baart me wel een beetje zorgen. Al in al ben ik niet ongelukkig, maar ook niet extreem gelukkig, dus dat is best jammer want ik dacht dat ik er nu een keertje zou zijn, weetjewel? Maar hey, over een half uurtje op moment van schrijven word ik 26, en 26 is nog jong. Ik ben vele malen gelukkiger dan ik vijf jaar geleden was, dus dat is een plus. Maar ik ben ongelukkiger dan ik een jaar geleden was, denk ik, dus ik moet even zorgen dat het weer de goede kant op gaat en niet omlaag blijft glijden. Dan komt alles helemaal goed.

Het idee is, voor de zoveelste keer, om meer te gaan bloggen. Ik heb een klein schrijfhoekje ingedeeld in mijn nieuwe huisje. Geen afleiding, alleen een toetsenbord en een scherm. Hier wil ik meer gaan schrijven, aan boeken maar ook zeker aan mijn blog en eventuele andere projecten. Als ik maar weer vaker de digitale pen in klim. Wanneer het ook daadwerkelijk gaat lukken moeten we even afwachten, maar daar kom je vanzelf achter, mocht je deze blog om welke reden dan ook nog volgen. Dus, tot de volgende keer dan maar. Laten we hopen dat het wat eerder is dan de volgende pre-verjaardagsblog…

2018

Mijn laatste blog stamt uit november. Ik heb geen terugblik gedaan, geen vooruitblik of wat dan ook. Dat heeft redenen, waarvan de meeste heel goed zijn. Mijn decembermaand was namelijk een flinke chaos! Niet alleen heb ik nu opeens een vriendin om naast mijn familie en vrienden te jongleren rond de feestdagen, wat nog minder tijd overhoudt, maar we hadden begin december ook nog besloten een kat te adopteren. Hij heet Memphis en het is de beste kat die ooit bestaan heeft. Lief, rustig en kan goed alleen zijn: dus perfect voor mijn situatie. Heel kort daarna kreeg ik opeens een nieuw huis aangeboden, dichterbij mijn werk en met veel meer ruimte. Twee verdiepingen, een hobbykamer, een tuin en misschien wel het belangrijkste voor mij: een oprit voor mijn auto’s. Na heel even twijfelen heb ik dit aanbod geaccepteerd, wat ook een berg werk en stress opleverde. Maar ik kan nu met trots zeggen dat ik deze blog schrijf vanuit mijn nieuwe huis. Okay, het is nog leeg en kaal en het voelt nog een beetje alsof ik op bezoek ben bij iemand anders, maar dat gaat nog wel over als ik tijd heb om alles uit te pakken en een plekje te geven. Ik moest helaas gewoon weer aan het werk na een kort weekje verhuizen en klussen, waardoor nog lang niet alles gebeurd is wat moest gebeuren. Maar we komen er vanzelf, en het eindresultaat gaat onvoorstelbaar mooi worden. Ik heb opeens een eetkamer, een slaapkamer ter grootte van mijn hele vorige huis zo ongeveer, een tuin, een schuur en een oprit om aan mijn auto’s te knutselen. Dit is letterlijk een droom die in vervulling gaat.

Dus, even kort de vooruitzichten voor 2018. 2017 was een prima jaartje. Ik heb mijn geweldige vriendin ontmoet, goeie vorderingen gemaakt op werk en aardig geld verdiend. Maar het was niet helemaal mijn jaar. De enige echte vakantie die ik had eindigde in een totaal drama, mijn geliefde MX-5 stond driekwart van het jaar stil vanwege werkzaamheden en ik heb bijna het hele jaar in een soort oververmoeide, semi-depressieve mode gezeten waarin ik ‘s ochtends mijn bed niet uit wist te komen. De eerste elf dagen van 2018 zijn niet anders geweest tot nu toe, wat me zorgen baart. Ik wil dit jaar gaan benutten en verbeteren. Het nieuwe huis is een fantastische eerste stap, en sinds 1 januari heb ik ook een nieuwe functieomschrijving op werk, wat een erg leuke loonsverhoging met zich meebrengt, dus financieel en materieel gaat alles goedkomen dit jaar. Maar mentaal moet er gewerkt worden, en het komt allemaal neer op één simpel ding: ritme. Of schema, of hoe je het wilt noemen.

2018 wordt het jaar waar ik terug moet naar een dagelijks ritme, ongeacht de dag en omstandigheden. Elke dag dezelfde tijd wakker en snel uit bed, en dan transformeert mijn leven al volledig. Ik heb ook andere voornemens, waaronder heel cliché gewicht verliezen en gezonder eten, maar daar heb ik wel vertrouwen in. Het is vooral dat wakker worden waar ik zo immens veel moeite mee heb. Uit bed komen is voor mij gewoon geen optie. Ik moet letterlijk eruit geforceerd worden. Sinds gisteren heb ik een wekker-app die me verplicht om een foto van de badkamer te maken om de wekker stil te krijgen. Tegenwoordig betekent dat dat ik een trap af moet, wat op zich wel helpt om wakker te worden, dus ik heb goede hoop dat die me gaat helpen bij het proces. Maar het is de chronische vermoeidheid waar ik wat aan moet doen. Dit jaar moet meer ontspanning en minder stress gaan bieden. Meer vakanties en weekendjes weg, meer hobby’s in het weekend. Sowieso gaan we dit jaar meer airsoften, maar ik hoop ook weer een driftauto te kunnen kopen. Driften was letterlijk het leukste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb, en ik heb elke enkele dag spijt van het verkopen van mijn drifter. Hele diepe, intense spijt. Tijdens het driften vergat ik al mijn zorgen en kon ik een hele dag lang alleen maar lol hebben met vrienden, maar ook met onbekenden, wat voor mij best moeilijk is soms. Maar de sfeer was altijd zo goed en iedereen was zo aardig dat zelfs ik me er welkom voelde. Dat mis ik bijna zo erg als het driften zelf. Dus er moet zo snel mogelijk weer iets komen.

Verder denk ik dat een deel van de vermoeidheid komt door mijn schandalig slechte gezondheid. Ik eet zo belachelijk slecht dat het me vaak verbaast dat ik nog niet twee keer zo dik ben. En dat ik nog geen hartaanval heb gehad. Ik ben er zat van, en ik ben serieus bang dat het mijn dood gaat worden als ik zo doorga. Ik eet soms vijf keer per week junkfood, en dan nog elke avond chips, snoep, worst en andere rotzooi. Fruit en groente schieten er meer dan eens bij in, waardoor ik soms een week maar één banaan eet ofzo. Het is absurd en beschamend. De verhuizing forceert me nog heel even om iets minder gezond te eten, maar zodra mijn keuken weer fatsoenlijk ingericht is en mijn pannen er weer zijn, gaat het roer om. Een strikter schema qua fast food (een hard maximum per week), vaker bruin brood, meer fruit en iets meer groente (ik háát groente, wat ik vaak compenseer met meer fruit) en minder snacks in de avond. Ik ga sinds een half jaar ongeveer al met vrienden naar de sportschool, maar nu ik een hobbykamer heb waar ik mijn hometrainer eindelijk een fatsoenlijk plekje kan geven, ga ik ook proberen die in het dagelijkse schema op te nemen. En op mijn nieuwe woonplek zijn opeens de supermarkt, het winkelcentrumpje en veel meer andere dingen bereikbaar (en soms zelfs sneller dan met de auto) op de fiets of te voet. Dus de gezondheid heb ik vol vertrouwen in. Ik denk dat als mijn lichaam wat minder vreselijk voelt (ik voel me letterlijk altijd lichamelijk raar. Altijd ergens wel een pijntje of iets vreemds, en ik weet precies hoe het komt), het ook makkelijker wordt om weer fatsoenlijk te slapen bijvoorbeeld.

Dus dat zijn de plannen dit jaar. Genieten! Minder vreten, meer de deur uit voor dagjes en vakanties, meer geld verdienen en mijn nieuwe huisje inwijden. Meer schrijven zou ik graag doen, maar ik ga mezelf niks opleggen wat ik misschien niet ga halen. Het is leuk als het lukt, maar het is geen prioriteit. Ook heb ik het plan om op korte termijn een klein beetje geld per maand te investeren in cryptocurrency (lees: bitcoin en altcoins), om te kijken wat daar uit te halen valt. Als ik de tijd kan vinden zal ik mijn avonturen daarover ook hier op de blog zetten. Al in al lijkt het een mooi jaar te worden waar ik nu in ieder geval al een heel erg goed gevoel over heb. Laten we hopen dat dat gevoel juist is.

Waarom je niet moet stilstaan midden op een snelweg

In 2017 leek de Pietendiscussie op een redelijk laag pitje te branden. Naar mijn mening is dat een goed iets, en dat terwijl ik in essentie tegen zwarte piet ben. Maar de hele discussie op landelijke schaal gaat niks opleveren behalve heel veel mensen die tegen elkaar in schreeuwen en steeds kwader en agressiever worden. Dat geldt voor beide kanten, want veel anti-ZP demonstranten zijn ook nare mensen. De grote meerderheid pro-ZP mensen is te dom om mee te praten en kan niks anders dan dezelfde neergeslagen argumenten herhalen in de hoop je te indoctrineren, of wat ze ook denken.

Maar afgelopen weekend werd er weer wat benzine op het vuur gegooid. Redelijk letterlijk. Bij de intocht van Sinterklaas in Dokkum zou de bekende/beruchte groep “kick out Zwarte Piet” (ze hadden iets langer over de naam mogen nadenken) demonstreren, met vergunning en alles. Volledig legaal, weinig tegen te doen. Demonstreren is nou eenmaal een wettelijk recht in Nederland, mits je een vergunning hebt. Maar een aantal Friezen met een mild godcomplex besloten die mensen hun grondrecht te ontdoen door een levensgevaarlijke actie te ondernemen. Ze gingen voor de bussen met anti-ZP demonstranten rijden en besloten midden op de A7 stil te staan op een zaterdagochtend. Nou heb je geen hele grote porties gezond verstand nodig om te realiseren dat dit niet okay is. Het bewust creëren van een file op een belangrijke A-weg is niet alleen vreselijk vervelend voor mensen die gewoon ergens moeten zijn die dag, het is ook simpelweg gevaarlijk.

Ze minderen snelheid totdat alles stilvalt. Volgens de politie gebeuren er daardoor ongelukken. “Alles stond plotseling stil. Een paar mensen hebben dat niet op tijd gezien en er waren verschillende kleine kop-staart-botsingen. Dat is bijna niet te voorkomen”, zegt een woordvoerder.

Kleine kop-staart-botsingen klinkt niet zo ernstig, maar realiseer je wel dat deze mensen nu met schade aan hun auto zitten die waarschijnlijk via de verzekering geregeld gaat worden. Dit gaat verscheidene mensen bakken met geld kosten, allemaal omdat een paar mensen zo angstaanjagend veel begaan zijn met een simpel kinderfeest dat ze er levens voor in gevaar willen brengen. Onschuldige levens. Durf ik het te zeggen? Ja. Kinderlevens. Wat nou als die kop-staart-botsingen minder klein waren geweest? Wat nou als een auto met een gezin met hoge snelheid op de, totaal onnodige en om een puur sociologisch standpunt gecreëerde, file was geknald? Dan had je gewonde of misschien wel dode kinderen gehad. Omdat je jezelf een soort superheld waant door zogenaamd de kinderen te beschermen tegen vreedzaam protest?

Tot mijn grote verbazing zijn er geen arrestaties gepleegd bij deze actie. Daarmee wordt een duidelijk beeld geschetst: je mag op een zaterdagochtend best op de A7 stil gaan staan en enkele ongelukken veroorzaken, als je het maar doet omdat je zogenaamd een kinderfeest wil redden. Dan is oom agent opeens veel aardiger voor je, schijnbaar. Stilstaan op de snelweg is in mijn ogen één van de gevaarlijkste dingen die je kunt doen, en mag echt alleen uit totale noodzaak gebeuren. Je bent dan ook mentaal gestoord als je dit inzet als middel om je standpunt in een onbelangrijke discussie als deze door de strot van mensen te forceren die gewoon hun recht tot demonstreren uitoefenen. Daar mag je mensen niet mee weg laten komen, zelfs al ben je het met ze eens. Het is bizar hoe agressief de politie soms beboet in gevallen waar mensen duidelijk onschuldig zijn, om dan nu mensen die letterlijk levens in gevaar hebben gebracht gewoon weg te laten rijden.

Okay, er is “overleg tussen politie en OM over eventuele vervolging”, maar als ik dit flik zonder een bijbehorend standpunt, dan krijg ik direct een blaastest en mag ik mee naar het bureau. Wat mij betreft mogen ze dan zelfs volledig terecht mijn rijbewijs afpakken. Iemand die denkt dat dit in de verste verte een goed idee is, verdient het niet om ooit nog weer achter het stuur van een auto plaats te nemen. Waarom laat de politie hun standpunten in de Pietendiscussie, of in wat dan ook, doorschemeren in hun werk? Is het niet juist de bedoeling dat dit totaal niet gebeurt? Trias Politica enzo. Ik vind het verontrustend.

Ondertussen worden degenen die de blokkade veroorzaakt hebben, behandeld als helden op het internet. Je slaat volledig door als dit je beeld van heldendom is. Zelfs als iemand die het met mijn standpunten eens is, dat op zo’n gevaarlijke manier moet forceren, dan wil ik daar niet mee geassocieerd worden. Demonstreren en tegendemonstraties moeten kunnen, maar dan wel veilig. Je gaat geen mensen in gevaar brengen voor wat uiteindelijk niks meer is dan een paar dozijn mensen die met bordjes bij de sinterklaasintocht staat. Vertel je kind er niet over en ze hebben waarschijnlijk nauwelijks door dat ze er zijn. Ga geen snelwegen blokkeren en dan doen alsof je een heldendaad verricht. Deze heilige oorlog om Zwarte Piet te beschermen begint nu echt gevaarlijk te worden en moet gestopt worden, wat niet gaat lukken door deze mensen vrijuit te laten gaan. Strafrechtelijk vervolgen, anders krijgen we meer van dit soort geintjes.

Dus ja, de moraal van dit verhaal? Ga gewoon nooit stilstaan op een snelweg zonder een goede reden, zoals een hartaanval bijvoorbeeld. Gewoon niet doen, dan komt alles goed.

Daar ben ik weer

Hoi. Ik ben het, Fant92. De meeste mensen noemen me Alfred. Ik weet niet waarom, maar het heeft waarschijnlijk iets te maken met het feit dat het mijn naam is. Ik zal jullie een verhaal vertellen over lang, lang geleden. Eind 2016, toen ik plechtig beloofde in 2017 elke week een blog te schrijven. Nu, een krap jaartje verder, ben ik niet eens een beetje dichtbij gekomen. Ik heb het toen zeven weken volgehouden, wat eerlijk gezegd al een beetje boven verwachting ligt. Maar het is wel een aardig symbool voor hoe mijn jaar is gegaan. Het begon allemaal mooi en vol met optimisme, maar langzaam zakte alles af. En ik weet niet eens waarom. Rond april zat ik op een dieptepunt wat onverklaarbaar was. Ik had opslag gekregen, deed allemaal leuke dingen met mijn vrienden en ik had al het meisje ontmoet wat even later mijn geweldige vriendin zou worden. Het leven was goed, maar ik voelde me niet goed. En dat bleef. Het werd niet erger, maar het werd ook niet beter. Ik viel terug in oude, slechte gewoonten, terwijl ik daarvoor zo geweldig goed op weg was. Ik stond vroeg op, maakte ochtendwandelingen, lette op mijn dieet en ik was aan het afvallen. Ik voelde me fantastisch! Maar opeens was het weg, bijna van de ene dag op de andere.

Nu zitten we in november. Het jaar is bijna voorbij, en ik realiseer me nu pas dat ik meer dan een half jaar heb weggegooid op deze manier. Ik heb alle ingrediënten om gelukkig te zijn. Meer dan nodig zelfs. Mijn autoproblemen zijn voorbij, en ondanks dat ik de daardoor gemiste vakantie nooit terug zal krijgen, waar ik nog steeds enorm van baal, heeft het me geld bespaard wat ik nu kan achterhouden om volgend jaar nóg veel mooier op reis te gaan. Er is geen reden om somber te zijn, en eigenlijk ben ik ook niet per sé somber. Het is niet echt depressie wat ik heb, maar meer een gebrek aan energie. Ik ben moe, motivatieloos en lam. Alles komt terug op één probleem: ik kom mijn bed niet uit ‘s ochtends. Vandaag, zelfs al is het zondag, was ik vroeg op, en ik heb meer bereikt dan in de twee weken hiervoor. Mijn huis is glimmend schoon, de voorraadkast ligt vol, mijn computer is opgeschoond. Van alles wat al eeuwen moest gebeuren, en alleen omdat ik niet 20 keer op snooze heb gedrukt, is het gelukt.

Maar elke weekdag blijf ik mijn wekkers maar wegdrukken, al maanden lang. Het voelt fysiek onmogelijk om mijn bed uit te komen, en al mijn vroegere trucjes werken niet om die blokkade te doorbreken. Toevallig stond ik net mijn afwas te doen en moest ik terugdenken aan één van de betere blogs die ik ooit schreef, namelijk “Hoe mijn afwasgedrag mijn leven symboliseert”. De daar genoemde problemen van een gebrek aan discipline en aan overmatige mate van perfectionisme zijn nog steeds de stenen waar ik me keer op keer aan stoot. En ik denk dat ik ze maar op dezelfde manier weer moet gaan oplossen: klein beginnen. Elke dag mijn bed opmaken, elke dag de afwas doen, mijn huis schoonhouden en meer schrijven en bloggen, ook als ik het zelf niet wil of mijn geschreven werk bagger vind.

Volgend jaar kan niet weer zo’n jaar worden. 2017 heb ik met alle mogelijke vrede opgegeven. Het is geen rotjaar, maar het is ook geen geweldig jaar. Er ging van alles mis, maar ik heb ook het beste meisje ter wereld ontmoet, promotie gekregen op werk en een aantal mooie ervaringen opgedaan. Maar volgend jaar moet meer gaan bieden. En ik moet nu al beginnen als ik daarvoor wil zorgen, om er zeker van te zijn dat ik niet met het verkeerde been het jaar in stap. Er is eigenlijk maar één echt doel voor ogen voor 2018: reizen. Reizen is letterlijk mijn favoriete bezigheid in dit leven, en dit jaar viel alles een beetje in het water. De roadtrip waar ik het hele jaar naar uitkeek werd een immens drama, en de enige vakanties die ik heb gehad waren weekendjes weg en midweekjes Texel. Leuk, uiteraard, maar ik wil de wereld zien, niet voor de 53e keer naar Texel. Niet alleen maar. Uiteraard is reizen niet gratis en heb ik ook gewoon werk, dus het gaat niet zo makkelijk worden als gewoon instappen en wegrijden. Maar als ik reizen mijn hoofddoel maak, hoop ik volgend jaar in te kunnen halen wat ik dit jaar gemist heb.

Een maand of wat terug was er hier in mijn gemeente een grote oldtimershow, waar ik iets zag wat mijn ogen opende. Het was een prachtige oude Citroën DS met daarachter een mooie oldtimer caravan. Maar dat was niet eens het belangrijkste. Nee, in die caravan zat de missende schakel: een kat. Opeens zag ik het helemaal voor me. Ik, mijn vriendin en een kat, in ons eigen campertje of caravannetje op reis. Een kat die de wereld mee over reist. Opeens wou ik een camper, ondanks dat ik kamperen altijd gehaat heb. Het is gewoon een goede manier om goedkoop de wereld, of in ieder geval je eigen continent, te zien. Ik zag voor me hoe we opeens met nauwelijks kosten een weekendje weg kunnen, feitelijk gezien elk weekend wanneer we maar willen. Kat mee, instappen en gaan. Opeens had ik er een spaardoel bij. Want hoe erg ik ook hou van reizen met mijn MX-5, het is nou eenmaal geen praktische auto, en geen goedkope auto. Je bent altijd aangewezen op hotels. Als ik binnenkort wat van de wereld wil zien op mijn kleine budget, is een camper de goede optie. Dus hopelijk kan ik in 2019 ofzo een campertje halen.

Ik moet gewoon weer wat avontuur in mijn leven gaan mengen, want het is een veel te dode zooi de laatste tijd. Steeds vaker als ik weer naar mijn werk rij en één of andere idioot bijna mijn weghelft op zie sturen omdat hij aan het WhatsAppen is achter het stuur, realiseer ik me dat ik elk moment dood kan zijn. En ik weet dat dat een hele cliché existentiële gedachte is, maar ik laat me veel te veel tegenhouden door angst. Ik wil reizen, maar ik ben altijd bang om naar het onbekende te gaan. Als ik er eenmaal ben vind ik het fantastisch, maar ik durf het meestal niet. Maar het alternatief is nog veel enger: een levenlang aan sleur en monotone dagen die allemaal samensmelten tot een grote zooi waardoor je niet eens meer weet welke dag het is en het allemaal begint te voelen als een grote herhaaloefening. Dus mijn doelen zijn een beetje verschoven van rijk worden en dure auto’s rijden naar überhaupt een beetje leven. Ik hoef niet veel geld te hebben, als ik maar weer een leven heb waar het positieve het negatieve uitbalanceert. Waar ik genoeg geniet van mijn vrije tijd om de werkdagen minder zwaar te maken. Waar ik nieuwe dingen doe en zie in plaats van op de bank te hangen met Netflix. En dat hoeft echt niet te betekenen dat ik elke maand een dure vliegreis hoef te maken. Zelfs in Nederland zijn er nog genoeg dingen te verkennen, en ik woon zo dichtbij de Duitse grens dat Spotify soms denkt dat ik in Duitsland woon. Het hoeft (nog) niet groots allemaal, als het maar mooi is.

Dus, dat wou ik allemaal even kwijt. Ik wil weer meer gaan bloggen, maar ik heb eerst wat andere dingen om te fixen. Daarna komt die drang om te schrijven vast en zeker weer terug, vooral als mijn plannen (hopelijk) een beetje tot realiteit beginnen te komen volgend jaar. Tot dan.