Waarom je niet moet stilstaan midden op een snelweg

In 2017 leek de Pietendiscussie op een redelijk laag pitje te branden. Naar mijn mening is dat een goed iets, en dat terwijl ik in essentie tegen zwarte piet ben. Maar de hele discussie op landelijke schaal gaat niks opleveren behalve heel veel mensen die tegen elkaar in schreeuwen en steeds kwader en agressiever worden. Dat geldt voor beide kanten, want veel anti-ZP demonstranten zijn ook nare mensen. De grote meerderheid pro-ZP mensen is te dom om mee te praten en kan niks anders dan dezelfde neergeslagen argumenten herhalen in de hoop je te indoctrineren, of wat ze ook denken.

Maar afgelopen weekend werd er weer wat benzine op het vuur gegooid. Redelijk letterlijk. Bij de intocht van Sinterklaas in Dokkum zou de bekende/beruchte groep “kick out Zwarte Piet” (ze hadden iets langer over de naam mogen nadenken) demonstreren, met vergunning en alles. Volledig legaal, weinig tegen te doen. Demonstreren is nou eenmaal een wettelijk recht in Nederland, mits je een vergunning hebt. Maar een aantal Friezen met een mild godcomplex besloten die mensen hun grondrecht te ontdoen door een levensgevaarlijke actie te ondernemen. Ze gingen voor de bussen met anti-ZP demonstranten rijden en besloten midden op de A7 stil te staan op een zaterdagochtend. Nou heb je geen hele grote porties gezond verstand nodig om te realiseren dat dit niet okay is. Het bewust creëren van een file op een belangrijke A-weg is niet alleen vreselijk vervelend voor mensen die gewoon ergens moeten zijn die dag, het is ook simpelweg gevaarlijk.

Ze minderen snelheid totdat alles stilvalt. Volgens de politie gebeuren er daardoor ongelukken. “Alles stond plotseling stil. Een paar mensen hebben dat niet op tijd gezien en er waren verschillende kleine kop-staart-botsingen. Dat is bijna niet te voorkomen”, zegt een woordvoerder.

Kleine kop-staart-botsingen klinkt niet zo ernstig, maar realiseer je wel dat deze mensen nu met schade aan hun auto zitten die waarschijnlijk via de verzekering geregeld gaat worden. Dit gaat verscheidene mensen bakken met geld kosten, allemaal omdat een paar mensen zo angstaanjagend veel begaan zijn met een simpel kinderfeest dat ze er levens voor in gevaar willen brengen. Onschuldige levens. Durf ik het te zeggen? Ja. Kinderlevens. Wat nou als die kop-staart-botsingen minder klein waren geweest? Wat nou als een auto met een gezin met hoge snelheid op de, totaal onnodige en om een puur sociologisch standpunt gecreëerde, file was geknald? Dan had je gewonde of misschien wel dode kinderen gehad. Omdat je jezelf een soort superheld waant door zogenaamd de kinderen te beschermen tegen vreedzaam protest?

Tot mijn grote verbazing zijn er geen arrestaties gepleegd bij deze actie. Daarmee wordt een duidelijk beeld geschetst: je mag op een zaterdagochtend best op de A7 stil gaan staan en enkele ongelukken veroorzaken, als je het maar doet omdat je zogenaamd een kinderfeest wil redden. Dan is oom agent opeens veel aardiger voor je, schijnbaar. Stilstaan op de snelweg is in mijn ogen één van de gevaarlijkste dingen die je kunt doen, en mag echt alleen uit totale noodzaak gebeuren. Je bent dan ook mentaal gestoord als je dit inzet als middel om je standpunt in een onbelangrijke discussie als deze door de strot van mensen te forceren die gewoon hun recht tot demonstreren uitoefenen. Daar mag je mensen niet mee weg laten komen, zelfs al ben je het met ze eens. Het is bizar hoe agressief de politie soms beboet in gevallen waar mensen duidelijk onschuldig zijn, om dan nu mensen die letterlijk levens in gevaar hebben gebracht gewoon weg te laten rijden.

Okay, er is “overleg tussen politie en OM over eventuele vervolging”, maar als ik dit flik zonder een bijbehorend standpunt, dan krijg ik direct een blaastest en mag ik mee naar het bureau. Wat mij betreft mogen ze dan zelfs volledig terecht mijn rijbewijs afpakken. Iemand die denkt dat dit in de verste verte een goed idee is, verdient het niet om ooit nog weer achter het stuur van een auto plaats te nemen. Waarom laat de politie hun standpunten in de Pietendiscussie, of in wat dan ook, doorschemeren in hun werk? Is het niet juist de bedoeling dat dit totaal niet gebeurt? Trias Politica enzo. Ik vind het verontrustend.

Ondertussen worden degenen die de blokkade veroorzaakt hebben, behandeld als helden op het internet. Je slaat volledig door als dit je beeld van heldendom is. Zelfs als iemand die het met mijn standpunten eens is, dat op zo’n gevaarlijke manier moet forceren, dan wil ik daar niet mee geassocieerd worden. Demonstreren en tegendemonstraties moeten kunnen, maar dan wel veilig. Je gaat geen mensen in gevaar brengen voor wat uiteindelijk niks meer is dan een paar dozijn mensen die met bordjes bij de sinterklaasintocht staat. Vertel je kind er niet over en ze hebben waarschijnlijk nauwelijks door dat ze er zijn. Ga geen snelwegen blokkeren en dan doen alsof je een heldendaad verricht. Deze heilige oorlog om Zwarte Piet te beschermen begint nu echt gevaarlijk te worden en moet gestopt worden, wat niet gaat lukken door deze mensen vrijuit te laten gaan. Strafrechtelijk vervolgen, anders krijgen we meer van dit soort geintjes.

Dus ja, de moraal van dit verhaal? Ga gewoon nooit stilstaan op een snelweg zonder een goede reden, zoals een hartaanval bijvoorbeeld. Gewoon niet doen, dan komt alles goed.

Daar ben ik weer

Hoi. Ik ben het, Fant92. De meeste mensen noemen me Alfred. Ik weet niet waarom, maar het heeft waarschijnlijk iets te maken met het feit dat het mijn naam is. Ik zal jullie een verhaal vertellen over lang, lang geleden. Eind 2016, toen ik plechtig beloofde in 2017 elke week een blog te schrijven. Nu, een krap jaartje verder, ben ik niet eens een beetje dichtbij gekomen. Ik heb het toen zeven weken volgehouden, wat eerlijk gezegd al een beetje boven verwachting ligt. Maar het is wel een aardig symbool voor hoe mijn jaar is gegaan. Het begon allemaal mooi en vol met optimisme, maar langzaam zakte alles af. En ik weet niet eens waarom. Rond april zat ik op een dieptepunt wat onverklaarbaar was. Ik had opslag gekregen, deed allemaal leuke dingen met mijn vrienden en ik had al het meisje ontmoet wat even later mijn geweldige vriendin zou worden. Het leven was goed, maar ik voelde me niet goed. En dat bleef. Het werd niet erger, maar het werd ook niet beter. Ik viel terug in oude, slechte gewoonten, terwijl ik daarvoor zo geweldig goed op weg was. Ik stond vroeg op, maakte ochtendwandelingen, lette op mijn dieet en ik was aan het afvallen. Ik voelde me fantastisch! Maar opeens was het weg, bijna van de ene dag op de andere.

Nu zitten we in november. Het jaar is bijna voorbij, en ik realiseer me nu pas dat ik meer dan een half jaar heb weggegooid op deze manier. Ik heb alle ingrediënten om gelukkig te zijn. Meer dan nodig zelfs. Mijn autoproblemen zijn voorbij, en ondanks dat ik de daardoor gemiste vakantie nooit terug zal krijgen, waar ik nog steeds enorm van baal, heeft het me geld bespaard wat ik nu kan achterhouden om volgend jaar nóg veel mooier op reis te gaan. Er is geen reden om somber te zijn, en eigenlijk ben ik ook niet per sé somber. Het is niet echt depressie wat ik heb, maar meer een gebrek aan energie. Ik ben moe, motivatieloos en lam. Alles komt terug op één probleem: ik kom mijn bed niet uit ‘s ochtends. Vandaag, zelfs al is het zondag, was ik vroeg op, en ik heb meer bereikt dan in de twee weken hiervoor. Mijn huis is glimmend schoon, de voorraadkast ligt vol, mijn computer is opgeschoond. Van alles wat al eeuwen moest gebeuren, en alleen omdat ik niet 20 keer op snooze heb gedrukt, is het gelukt.

Maar elke weekdag blijf ik mijn wekkers maar wegdrukken, al maanden lang. Het voelt fysiek onmogelijk om mijn bed uit te komen, en al mijn vroegere trucjes werken niet om die blokkade te doorbreken. Toevallig stond ik net mijn afwas te doen en moest ik terugdenken aan één van de betere blogs die ik ooit schreef, namelijk “Hoe mijn afwasgedrag mijn leven symboliseert”. De daar genoemde problemen van een gebrek aan discipline en aan overmatige mate van perfectionisme zijn nog steeds de stenen waar ik me keer op keer aan stoot. En ik denk dat ik ze maar op dezelfde manier weer moet gaan oplossen: klein beginnen. Elke dag mijn bed opmaken, elke dag de afwas doen, mijn huis schoonhouden en meer schrijven en bloggen, ook als ik het zelf niet wil of mijn geschreven werk bagger vind.

Volgend jaar kan niet weer zo’n jaar worden. 2017 heb ik met alle mogelijke vrede opgegeven. Het is geen rotjaar, maar het is ook geen geweldig jaar. Er ging van alles mis, maar ik heb ook het beste meisje ter wereld ontmoet, promotie gekregen op werk en een aantal mooie ervaringen opgedaan. Maar volgend jaar moet meer gaan bieden. En ik moet nu al beginnen als ik daarvoor wil zorgen, om er zeker van te zijn dat ik niet met het verkeerde been het jaar in stap. Er is eigenlijk maar één echt doel voor ogen voor 2018: reizen. Reizen is letterlijk mijn favoriete bezigheid in dit leven, en dit jaar viel alles een beetje in het water. De roadtrip waar ik het hele jaar naar uitkeek werd een immens drama, en de enige vakanties die ik heb gehad waren weekendjes weg en midweekjes Texel. Leuk, uiteraard, maar ik wil de wereld zien, niet voor de 53e keer naar Texel. Niet alleen maar. Uiteraard is reizen niet gratis en heb ik ook gewoon werk, dus het gaat niet zo makkelijk worden als gewoon instappen en wegrijden. Maar als ik reizen mijn hoofddoel maak, hoop ik volgend jaar in te kunnen halen wat ik dit jaar gemist heb.

Een maand of wat terug was er hier in mijn gemeente een grote oldtimershow, waar ik iets zag wat mijn ogen opende. Het was een prachtige oude Citroën DS met daarachter een mooie oldtimer caravan. Maar dat was niet eens het belangrijkste. Nee, in die caravan zat de missende schakel: een kat. Opeens zag ik het helemaal voor me. Ik, mijn vriendin en een kat, in ons eigen campertje of caravannetje op reis. Een kat die de wereld mee over reist. Opeens wou ik een camper, ondanks dat ik kamperen altijd gehaat heb. Het is gewoon een goede manier om goedkoop de wereld, of in ieder geval je eigen continent, te zien. Ik zag voor me hoe we opeens met nauwelijks kosten een weekendje weg kunnen, feitelijk gezien elk weekend wanneer we maar willen. Kat mee, instappen en gaan. Opeens had ik er een spaardoel bij. Want hoe erg ik ook hou van reizen met mijn MX-5, het is nou eenmaal geen praktische auto, en geen goedkope auto. Je bent altijd aangewezen op hotels. Als ik binnenkort wat van de wereld wil zien op mijn kleine budget, is een camper de goede optie. Dus hopelijk kan ik in 2019 ofzo een campertje halen.

Ik moet gewoon weer wat avontuur in mijn leven gaan mengen, want het is een veel te dode zooi de laatste tijd. Steeds vaker als ik weer naar mijn werk rij en één of andere idioot bijna mijn weghelft op zie sturen omdat hij aan het WhatsAppen is achter het stuur, realiseer ik me dat ik elk moment dood kan zijn. En ik weet dat dat een hele cliché existentiële gedachte is, maar ik laat me veel te veel tegenhouden door angst. Ik wil reizen, maar ik ben altijd bang om naar het onbekende te gaan. Als ik er eenmaal ben vind ik het fantastisch, maar ik durf het meestal niet. Maar het alternatief is nog veel enger: een levenlang aan sleur en monotone dagen die allemaal samensmelten tot een grote zooi waardoor je niet eens meer weet welke dag het is en het allemaal begint te voelen als een grote herhaaloefening. Dus mijn doelen zijn een beetje verschoven van rijk worden en dure auto’s rijden naar überhaupt een beetje leven. Ik hoef niet veel geld te hebben, als ik maar weer een leven heb waar het positieve het negatieve uitbalanceert. Waar ik genoeg geniet van mijn vrije tijd om de werkdagen minder zwaar te maken. Waar ik nieuwe dingen doe en zie in plaats van op de bank te hangen met Netflix. En dat hoeft echt niet te betekenen dat ik elke maand een dure vliegreis hoef te maken. Zelfs in Nederland zijn er nog genoeg dingen te verkennen, en ik woon zo dichtbij de Duitse grens dat Spotify soms denkt dat ik in Duitsland woon. Het hoeft (nog) niet groots allemaal, als het maar mooi is.

Dus, dat wou ik allemaal even kwijt. Ik wil weer meer gaan bloggen, maar ik heb eerst wat andere dingen om te fixen. Daarna komt die drang om te schrijven vast en zeker weer terug, vooral als mijn plannen (hopelijk) een beetje tot realiteit beginnen te komen volgend jaar. Tot dan.