Nóg meer autozooi

Een paar weken geleden schreef ik over de ANWB europaservice die mijn auto niet terug wou halen naar Nederland nadat ik in Duitsland was gestrand met een kapotte automaat. Maar er is goed nieuws! De ANWB was van gedachten veranderd na een facebook post op hun publieke pagina. Heel gek hoe dat werkt. Opeens waren ze heel aardig en wouden ze niks liever dan mijn auto terughalen. Ondertussen kon ik gelukkig een auto lenen van mijn ouders, want terwijl de ANWB met hun interne gevecht bezig was of mijn auto nou wel of niet terug mocht, moest ik wel gewoon op werk verschijnen. Vakantie had ik niet écht gehad, maar daar doe je niks aan. Vorige week kwam er nog een schepje bovenop mijn auto-ellende in de vorm van mijn leenauto die opeens met een vastzittende remklauw kwam te zitten. Dus ik stond met rokende remmen aan de kant opeens. Ik ben naar werk gekropen met een uur vertraging en heb de auto die avond probleemloos teruggereden, maar betrouwbaar was hij dus niet meer. Gelukkig waardeert mijn werkgever me, en werd er een auto voor me gehuurd.

Momenteel staat mijn C5, de auto die in Duitsland stuk ging, gelukkig bij de garage in Nederland. Maar dat mocht niet baten, want volgens die garage is de bak toch echt finaal kapot. Of ik het daarmee eens ben weet ik nog niet 100% zeker, maar ze kunnen best eens gelijk hebben. Misschien ook niet. Het punt is: ik moet er weer veel tijd, moeite en geld in steken. Wil ik deze auto redden? Of wil ik het opgeven en op zoek gaan naar de volgende, voor de derde keer dit jaar? Ik ben er vreselijk moe van. Ik was dol op die C5. Het was de auto die ik eigenlijk al heel lang wou. Ik had hem eindelijk, en nu is hij kapot en mag ik straks de zoektocht wéér beginnen. En dan zit ik weer met de vraag: moet ik dan meer uitgeven om hopelijk een goede auto te krijgen? Of juist minder uitgeven omdat blijkbaar toch alles wat ik aanraak kapot gaat dit jaar? Er lijken geen goede keuzes te zijn. Ondertussen staat mijn MX-5 ook nog onrijdbaar op de oprit bij mijn ouders, met hopelijk een goed 2018 in het verschiet. Die auto dit jaar rijdend krijgen kan ik met alle diesel-ellende al helemaal wel opgeven.

Waar het op neerkomt is dat het me allemaal wat te veel word. Ik zit met zo veel opgestapelde auto ellende, en het beperkt me in elk aspect van mijn leven. Ik moet naar werk, ik woon op een plek waar je zonder auto nauwelijks ergens komt, mijn vriendin heeft geen rijbewijs en sommige van mijn vrienden kunnen niet autorijden. Ik heb mijn auto nodig voor bijna alle aspecten van mijn leven, en er staat nu zoveel druk op al die aspecten omdat ik simpelweg geen enkele werkende auto ter beschikking heb behalve de huurauto waar mijn werkgever voor betaalt, wat ook niet oneindig zal blijven. Dus er staat tijdsdruk op, en er iets is wat me nerveus en gestresst maakt, dan is het tijdsdruk. Ik presteer niet onder een tikkende klok. Dan sla ik dicht en gebeurt er juist niks terwijl er een heleboel moet gebeuren.

Waar het al in al op neerkomt is het aloude probleem: geld. Met meer geld waren al mijn problemen opgelost. Ik heb mijn vakantie opgegeven omdat ik geen huurauto kon betalen. Ik heb dit jaar twee auto’s weggedaan omdat ik de reparatie niet kon betalen en twee andere auto’s er voor in de plaats gekocht die allebei financiële gokken waren, omdat ik simpelweg geen geld had om meer uit te geven. Eigenlijk heb ik deze C5 al gekocht van geld wat ik niet heb. Hij was nog niet afbetaald aan mijn ouders… En nu is hij kapot. Ondertussen komt de belasting aankloppen, moeten er nog hotels betaald worden waar we niet eens geslapen hebben omdat de hele vakantie naar de klote is en moet ik ook nog sparen om de MX-5 volgend jaar weer op de weg te krijgen. Ik kreeg al de suggestie om de MX-5 te verkopen, maar dat is voor mij geen optie.

Natuurlijk zou dat me tijdelijk uit de financiële problemen helpen, maar het is de laatste stap naar mijn grootste angst: het ultieme burgerlijke bestaan. De MX-5 is mijn passie. Hetgene waardoor ik me op mijn gelukkigst voel (als we het over objecten hebben) en waarvan ik nog elke keer een blije gloed van binnen voel als ik hem zie, zelfs nu hij al een tijdje niet meer goed gereden heeft. Als ik die verkoop zodat ik een verstandige diesel kan halen, dan is dat het teken dat ik elke vorm van lol uit mijn leven heb verbannen om een auto te kopen die ik eigenlijk puur en alleen heb om op mijn werk te komen. Dan ben ik dood van binnen. Dus nee, dat gaat niet gebeuren.

Dus ik zit nu vast in de situatie waar ik zo veel mogelijk extra uren maak op werk om geld te verdienen om mijn auto te kunnen fixen die ik nodig heb om op werk te komen. Ik wil niet ondankbaar klinken, want ik heb een redelijk leven, maar ik kan het momenteel lastig aan. Ik ben nog steeds down van het feit dat de vakantie waar ik dik een half jaar naar uitkeek in het water viel, en nu, een maand later, kost de nasleep daarvan me nog steeds bakken met geld en bezorgt het me gelijke bakken met stress. Ja, het zijn allemaal luxeproblemen, maar ik leid nou eenmaal een beschermd leventje, en ik kan moeilijk dealen met al deze dingen. Ik ben nu meer aan het werken om meer geld te verdienen, waardoor ik nog minder vrije tijd heb, waarvan ik al te weinig had. Ik moet het verdelen tussen mijn vriendin, mijn vrienden, mijn familie en mijn hobby’s, en dan ook nog tijd overhouden om soms even te ontspannen en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Dat schiet er vaak bij in, waardoor ik het idee heb dat ik sommige weekenden nog vermoeider uit kom dan ik erin ga.

Mijn hoop is nu dat ik binnen een paar weken in ieder geval weer een dagelijkse auto heb, of dat nou de C5 is of een vervanger. Ik wil gewoon van de stress af op dit punt, zodat ik kan gaan focussen op het onderliggende probleem: mijn leven is een totale ongeregelde chaos. Ik ben depressief, blut en overbelast, en ik doe helemaal niks om daar wat aan te veranderen omdat ik te moe en somber ben. Dus ja, dat was weer een vrolijke update. Ik wou dat ik weer vrolijke blogs kon gaan schrijven, maar 2017 sloeg in de tweede helft om van een geweldig jaar naar een stevige clusterfuck. Momenteel heb ik al moeite om gewoon mijn bed uit te komen in de ochtend, dus ik wacht nog even voor ik mezelf weer voor de gek ga houden met allemaal mooie plannen om mijn leven dit keer écht te verbeteren. Zelfs ik heb daar nu geen energie meer voor. Voor nu ga ik mezelf gewoon even een tijdje depressief laten zijn. Over een paar weken probeer ik het wel weer.

ANWB europaservice: alleen voor dure auto’s

Vorige week had ik vakantie, iets waar ik al naar uitkeek sinds mijn vorige vakantie, ruim een jaar geleden. Ik heb niet veel geld, en die ene week per jaar dat ik er écht op uit kan om wat van de wereld te zien, daar kan ik eeuwen naartoe leven. Dit jaar zouden we naar Italië rijden, onder andere via de Stelviopas. We zouden het Gardameer zien, de Großglockner rijden en nog veel meer mooie dingen doen. Zoals elk jaar was het plan om met mijn MX-5 te gaan, samen met nog drie andere MX’en van mijn vrienden. Er gaat weinig boven rondrijden met een groepje fantastische roadsters door de bochtige bergwegen van qua wegen zwaar superieure landen als Duitsland, Oostenrijk en Italië. Het is waar ik van droom, waar ik voor leef en wat ik de rest van mijn leven zou doen als ik ooit de loterij mocht winnen.

Maar die loterij sla ik maar even over voorlopig, want mijn geluk lijkt op te zijn. Mijn MX-5 is al het hele jaar in onderhoud voor van alles en nogwat, wat ook te maken heeft met een uit de hand gelopen project. Het begon steeds krapper te worden of hij nog wel meekon op vakantie, en twee dagen voor vertrek heb ik helaas definitief moeten besluiten dat de MX het niet ging redden dit jaar. Hij was er niet klaar voor, en daar baalde ik enorm van. Terwijl mijn vrienden in hun MX’en over de prachtige bergpassen zouden rijden, zag ik mezelf er al achteraan hobbelen in mijn lompe diesel stationwagon. Maar ik had ten minste nog mijn lompe diesel stationwagon! Mijn geliefde Citroën C5: een auto die ik in de twee maanden dat ik hem heb enorm ben gaan waarderen voor alles wat hij is, en wat hij niet is. Eigenlijk was het idee om de C5 ná de vakantie een goeie onderhoudsbeurt te geven, maar nu moest hij opeens last-minute op reis. Geen zorgen: ik vertrouwde in de auto.

Helaas was dat vertrouwen blijkbaar niet geheel terecht. Op de eerste dag begon mijn automaatbak kuren te vertonen. Hij weigerde soms op te schakelen, en even later viel hij zelfs willekeurig uit de versnelling, wat erg gevaarlijk was op de bochtige bergweggetjes waar we toen al waren. Ik vermoedde zelf een probleem met de ATF, gezien de C5 een hydraulische automaat heeft. Één ding was zeker, ik wou niet stranden midden op een bergweggetje waar motoren met 100 de bocht om zeilen klaar om zich in mijn auto te boren terwijl die gestrand staat. Ik heb de auto snel aan de kant gezet en de ANWB gebeld. Na lang wachten had ik eindelijk iemand aan de lijn, die met veel moeite mijn locatie wist te bepalen, en een klein uurtje later kwam de ADAC langs. Een belachelijk aardige Duitser heeft ons geholpen. We waren instant broeders door zijn metalshirt, en het is oprecht één van de meest vriendelijke personen die ik ooit ontmoet heb. Hij sprak goed Engels en heeft ons fantastisch geholpen. Uiteindelijk heeft hij de auto afgesleept naar een ADAC punt. In de voorwaarden van de ANWB stond dat de auto gerepatriëerd zou worden als hij niet binnen 48 te fixen viel. Het was een zaterdagavond, dus de ADAC heeft geconcludeerd dat dit niet het geval was. Toen ook nog één van de MX-5’en waarmee we op pad waren hitteproblemen kreeg, hebben we besloten met pijn in ons hart de vakantie af te lassen en terug te gaan naar Nederland.

Hetgene waar ik het hele jaar naar uit had gekeken, wat ik zorgvuldig had gepland inclusief het boeken van alle hotels, viel zo opeens in het water. We hebben tot 4 uur ‘s nachts geprobeerd een huurauto te vinden, en toen dat niet lukte wanhopig naar een hotel gezocht, wat goddank uiteindelijk is gelukt. Om toch nog een beetje vakantie te hebben, besloten we een midweekje Texel te pakken: een veilige vakantie waar weinig fout kan gaan. Spoel een paar dagen door. Ik zit op Texel en besluit de ANWB te bellen om te kijken hoe het staat met mijn auto en wanneer ze hem gaan terughalen naar Nederland. Dat is wat ik wil en de site heeft mij verteld dat ik daar recht op heb.

Ik voldeed aan alle voorwaarden… Dacht ik.

Van wat ik gezien had voldeed ik aan alle voorwaarden. Mijn auto was niet te fixen binnen 48 uur of voor de terug- of doorreis en ik had het goede abonnement voor repatriëring. Maar toen ik eindelijk, na weer tergend lang wachten met het vreselijkste wachtmuziekje aller tijden, iemand aan de telefoon kreeg werd mij doodleuk verteld dat ze overgingen tot het slopen van mijn auto! Mij was hierover niks verteld: de ANWB had zelf besloten. Ik raakte in milde paniek en heb ze meteen gezegd dat ik daar niet mee instem en ze gevraagd waarom ze dat in godsnaam in hun hoofd zouden halen. Ik heb die auto pas twee maanden en heb maar weinig geld. Als ik mijn auto kwijt ben, kom ik niet naar mijn werk, en ik heb geen geld liggen om zomaar even een andere auto te halen. Als je mijn auto afpakt, pak je mijn inkomen af. Ik kan niet altijd maar auto’s blijven lenen zoals ik momenteel doe.

De hele redenatie van de ANWB om mijn auto te slopen in Duitsland? De dagwaarde is te laag. Slechts 1450 euro, wat zij blijkbaar weinig geld vinden. Ik heb ze verteld dat ik ze toen even niet wou spreken en heb mijn vakantie afgemaakt, met toenemende moeite om nog te genieten. Ik heb de voorwaarden opgezocht, en inderdaad, daar staat het volgende zinnetje verstopt. Op de site is hier niks van terug te vinden uiteraard, want dan zouden opeens veel minder mensen het Europa pakket afsluiten. Ik vind het raar hoe de 48-uursregel en de regel dat de hoogte van de kosten wél genoemd worden op de site, maar de restwaarde-regel niet.

Als de kosten van repatriëring hoger zijn dan de waarde van uw auto na de pech,
repatriëren wij niet. In overleg met u voeren wij de auto, in het land waar deze zich
bevindt, in. Eventuele restwaarde komt hiermee te vervallen.

Vandaag, nu mijn vakantie voorbij is, ben ik weer naar de ANWB gaan bellen. Ik wou mijn auto terug naar Nederland zodat ik daar het probleem kan laten oplossen, maar volgens hun zijn de kosten van de repatriëring hoger dan wat de auto nog waard is na de schade. Het hele probleem in deze situatie is, is dat de schade niet gedefinieerd wordt door de ANWB. Volgens hun is de “automaatbak defect”. Dat klopt in zekere zin, maar er is geen enkele diagnose geweest van wát er mis is met de automaat. Het enige bekende is dat hij soms niet goed schakelt. Misschien is de hele bak opgeblazen, of misschien heeft hij een simpele flush nodig en komt alles weer goed. Niemand weet nog wát er mis is met mijn auto, en toch wordt hij al afgeschreven onder het mom van dat de restwaarde lager is dan de kosten van de repatriëring. Maar hoe wordt die restwaarde bepaald? Volgens de ANWB is het de dagwaarde minus de reparatiekosten, maar niemand weet de reparatiekosten omdat niemand het probleem weet. De ANWB komt met een bedrag van 2000 euro aanzetten, waarschijnlijk voor het compleet vervangen of reviseren van de bak. Dat doen ze omdat dat bedrag hun goed uitkomt, want dan hoeven ze geen repatriëring te regelen.

Waar het op neerkomt is dat je kunt stranden met een kapotte bougie, en de ANWB wil je auto slopen omdat je motor defect is. Een nieuwe motor kost al snel 5000 euro, en als je auto dan maar 4000 waard is, ja, dan kan dat echt niet uit hoor. Sloop hem maar gewoon. Het maakt voor hun niet uit of je een kapotte bougie hebt of dat je een hele zuiger door je blok hebt geblazen. Voor de ANWB is er alleen een “defecte versnellingsbak” blijkbaar, en daar hangen ze zelf maar een prijskaartje aan wat ze goed bevalt zodat ze vooral hun betalende klanten niet hoeven te helpen. Ik ben al zeven jaar lid, maar ik heb tot nu toe niks anders gehad dan dwarsliggende klantenservicemedewerkers die allemaal doen alsof zij nergens wat vanaf weten en er niks aan kunnen doen. Ze tonen geen enkel medeleven met het feit dat ze nu zomaar de auto willen gaan slopen die ik nodig heb om op mijn werk te komen. Het is je eigen probleem. Op de vraag om een specificatie van de kosten en het probleem te krijgen, blijft de ANWB hetzelfde riedeltje herhalen: “uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”. Op basis waarvan dan, vraag ik ze. “Uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”. Okay, maar wát is er kapot aan mijn bak en waarom kost het 2000 euro? “Uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”.

Waar het dus op neerkomt is dat de ANWB mij als klant gewoon laat stikken. Ze hebben een zielig regeltje op pagina 20 van hun voorwaarden verstopt, en met totale onwillendheid en achterhouding of manipulatie van informatie forceren ze allerlei twijfelgevallen gewoon zo dat ze in dat regeltje passen en zij niks hoeven te doen voor hun geld. Ik heb twee bedrijven gebeld, en die hebben me verteld dat het ongeveer 500 kost om de auto bij mij voor de deur te krijgen, voor mij als particulier. Voor de ANWB moet dat nog goedkoper zijn. Maar als we het ruim rekenen, betekent dat dat zolang de reparatie minder dan 950 euro kost, de ANWB de auto moet terughalen. Nu moet ik dus zelf zien te bewijzen dat dit wel of niet het geval is. Zoniet ga ik de auto zelf wel halen, want hij is me sowieso teveel waard om te slopen, maar ik vind het belachelijk hoe de ANWB mij probeert weg te sturen met dit soort onzinbedragen die ze toevallig goed zouden uitkomen, allemaal om een paar honderd euro te besparen. Een paar honderd euro die ze nu waarschijnlijk mislopen omdat ik mijn abonnement ga stopzetten zodra deze onzin voorbij is, net als een groot deel van mijn autorijdende vrienden. Het is niet alsof de ANWB de enige is die pechhulp aanbiedt.

Dus, mocht je twijfelen om ANWB europaservice af te sluiten? Zorg ervoor dat je een dikke, dure auto hebt die ver boven alle mogelijke reparatiekosten uittorent qua dagwaarde, anders kun je enige hulp vanuit de ANWB wel vergeten. De ANWB doet graag alsof ze er voor iedereen zijn, ongeacht wat je rijdt, maar eigenlijk is het weinig meer dan een ordinaire verzekeringsmaatschappij, gedreven door niks anders dan dikke ladingen geld. Heb je een laag inkomen en rij je een goedkope auto? Juist dan naait de ANWB je extra hard op je enige weekje vakantie. Gezellig.