Moe

Sorry dat ik weer weg was. Het is dit keer niet vanwege een writers block of een depressieve periode. Nee, de reden is gewoon dat mijn leven de laatste tijd een totale chaos is. Het is een fantastische totale chaos van allemaal leuke dingen, maar een totale chaos desondanks. Toevallig zag ik recent weer dit stripje van mijn allerfavorietste (dat is een woord. Vind ik.) webcomic aller tijden: Poorly Drawn Lines. En ik identificeerde met met een cartoon-geit. En daarom ga ik deze blog volstoppen met een best-of van deze fantastische webcomic die mijn leven meer dan eens samenvat en/of beter maakt. Omdat plaatjes altijd werken op het internet.

Maar goed, dat dus. Ik ben zo verdomde moe, continu. En dat is een beetje een probleem, want het gooit me in een vervelende situatie waar ik moeilijk uit kan komen. Laat me vooropstellen dat dit niet depressie is, want ik ben nog steeds blij. Ik heb nu een fantastische vriendin waar ik zielsveel van hou, ik heb geweldige vrienden die ik zo veel mogelijk wil zien, ik heb mijn geweldige ouders, ik heb m’n baan, en ik heb nog een berg hobby’s waar ik de laatste tijd nauwelijks meer aan toekom eigenlijk. Ik kom moe mijn bed uit, hoe veel ik ook slaap, en ik ga moe naar bed. En tussendoor ben ik moe. Het is, tsja, hoe zal ik dit eens zeggen..? Vermoeiend. Maar ik geloof dat dit normaal is voor de gemiddelde werkende Nederlander. Soms heb ik het gevoel dat ik achter het stuur naar of van mijn werk in slaap ga vallen en mezelf ga doodrijden. Maar dat moet je over hebben voor je werk, toch?

Nou heb ik vaak genoeg gezegd hier dat ik mijn werk best leuk vind, en dat is soms ook zo. Ik heb leuke collega’s enzo, en de sfeer is goed, maar het werk zelf is geestdodende assemblage. Ik draai de hele dag boutjes in moertjes, acht uur per dag, vier dagen per week (voor nu. Misschien binnenkort vijf.). Het is niet inspirerend, maar het maakt me wel moe. ‘s Avonds kom ik moe thuis en voel ik me soms zo verlept dat ik geen zin meer heb om te koken en weer patat ga halen of een pizza opwarm. Ik ben te dik. Dan hang ik achter mijn computer of voor mijn TV en vergooi ik de enige nuttige tijd die ik nog heb op de dag omdat ik simpelweg te moe ben om er wat mee te doen. Maar dat hoort er ook bij, toch? Daarom is televisie zo populair. Maar ik vind het vreselijk, en ik vind het eng, want het zijn dit soort dingen die voor je het weet normaal worden en de rest van je leven consumeren. Ik wil niet tot mijn pensioen doodmoe thuiskomen en voor mijn TV op de bank hangen tot ik naar bed ga om het de volgende dag allemaal overnieuw te doen. Er moet iets veranderen.

Nou zeg ik ongeveer elke week dat ik mijn leven ga veranderen. Lees deze blog maar terug, het is waar. Maar goed, poging 563 kan beginnen. Ik begin me namelijk te realiseren wat er gebeurt met mijn leven. Het is de sleur. Ik wordt de modale werknemer, en dat is mijn grootste angst. Nou wil ik heus niet zeggen dat ik ontslag ga nemen en de wereld ga rondreizen. Nog niet. Laten we het eventjes realistisch houden. Wat ik wel ga doen is een plan opstellen voor een langere periode om misschien over een aantal jaren wél de wereld rond te reizen, een droom die ik deel met mijn vriendin. Het betekent dat ik naast mijn baan weer aan de zelfstudie ga om te leren programmeren, voor de zoveelste keer. Het blijft iets wat ik heel graag wil kunnen, het ontbrak me alleen altijd aan de motivatie, omdat ik mijn toekomst somber inzag. Dat is nu steeds minder een probleem.

Maar eerst moet ik mijn vermoeidheid aanpakken. En dan niet met een tray redbull per week, maar écht aanpakken. Ik moet toegeven, het is deels ook een beetje mijn schuld. Ik kom ‘s ochtends mijn bed niet meer uit, en ik kom er ‘s avonds soms te laat in. Dat moet stoppen. Daarnaast ga ik mijn hobby’s een beetje inperken, en dan vooral de auto’s. Ik heb er momenteel vier, waaronder drie MX-5’en. Dat is nogal overdreven. Het idee is om binnenkort waarschijnlijk terug te gaan naar twee auto’s: één saaie diesel voor werk en mijn oude vertrouwde groene MX-5 voor plezier. Dat is zowel voor de financiën als voor de tijd beter. Ik ga alleen het driften wel erg missen, maar dat komt ooit op een dag wel weer. Ik wil me meer focussen op geld steken in ervaringen en minder in spullen. Dus meer reizen en concerten, meer dagjes weg, minder auto’s. Verder reken ik erop dat ik voorlopig nog volle weekenden zal houden waarin ik mijn tijd moet balanceren tussen mijn vriendin, mijn vrienden, mijn familie en mijn hobby’s. Dat is okay, zolang ik tussendoor nog kan slapen. Dat schiet er nu soms een beetje bij in.

Het plan is om mezelf over de komende drie jaar te gaan ontwikkelen richting het leven wat ik wil. Dan is mijn vriendin klaar met haar opleiding en wil ook ik redelijk klaar zijn met mijn zelfstudie, naast mijn werk omdat er ook gewoon brood op de plank en benzine in de tank moet komen. Geen onrealistisch schema lijkt me zo, als ik me een beetje over mijn vermoeidheid heen kan zetten. Meer schrijven is ook zeker het plan, maar niet héél binnenkort, omdat ik dus gewoon nauwelijks de tijd heb. Ideeën voor blogs zijn er genoeg, ik moet ze alleen even uitwerken allemaal. Ik heb ook nog een aantal boek-ideeën, maar die staan al helemaal op een laag pitje. Eerst even wachten tot mijn leven weer wat bedaart, en dan komt alles vanzelf goed. Het belangrijkste is dat ik ondanks de drukte wel van mijn leven geniet momenteel, wat zeldzaam was over de laatste jaren. Nu moet ik er alleen nog voor zorgen dat ik niet in de sleur vast kom te zitten en dat levensgenot weer ga kwijtraken. Ik heb er 25 jaar over gedaan om mijn leven een béétje op orde te krijgen en een beetje geluk te vinden, nu is het tijd om er wat meer uit te gaan halen en wat van mijn dromen te gaan realiseren.

Deze blog was misschien niet mijn sterkste aller tijden, maar ik wou toch even weer een teken van leven geven en een beetje uitleggen waarom ik niet schrijf en hoe het met me gaat. Ergens dit jaar pik ik het bloggen weer serieus op, maar verwacht het niet deze maand. Deze blog werd dus mede mogelijk gemaakt door Poorly Drawn Lines, die exact mijn slechte gevoel voor humor snapt.