Het was weer zo’n week

Ha! Betrapt! Je las deze titel en je dacht “oh nee, daar heb je hem weer, hij heeft een rotweek gehad en nu moet ie even klagen”. Maar je hebt het fout. Ik heb helemaal geen rotweek gehad. Okay, deels misschien wel, maar het andere deel wist het makkelijk te overtreffen. En dáár wil ik het wel even over hebben. Ik weet dat dit de eerste blog is in bijna een maand. Vergeef me. Ik heb het druk gehad, grotendeels met leuke dingen, en ik ben een tijdje ziek geweest.

Maar laat me jullie vertellen over de afgelopen week. Eigenlijk was het niet eens de hele week die bijzonder was, maar vooral de afgelopen dinsdag. Het was zo’n dag waarop mijn vertrouwen in het leven en mezelf weer een beetje hersteld werd. Maar het begon als een gewone dinsdag. Jeweetwel, zo’n dinsdag waar je je verslaapt (soms hou ik me nog niet elke dag aan het wekkersysteem wat ik twee blogs terug omschreef en verval ik zonder erbij na te denken in mijn oude patroon) en iets te laat op werk aankomt ondanks al je haast. Zo’n dinsdag waar je een beetje koppijn hebt en een beetje chagrijnig je dag begint. Gelukkig stond er die dinsdagavond genoeg leuks gepland om naar uit te kijken, dus het maakte allemaal niet zo veel uit. Maar er stond me nog een verrassing te wachten die dag. Halverwege werd ik door de leiding naar boven geroepen. Nou werk ik in een zeer informeel bedrijf, dus “de leiding” en “naar boven geroepen” klinkt allemaal onheilspellender dan het is. Er zat een kringetje klaar, en mijn gedachten vertelden me al: nu gaat er iets erg goeds, of iets erg slechts gebeuren.

Gelukkig bleek al snel dat dat laatste sowieso niet het geval was. Sterker nog: ik kreeg loonsverhoging, zomaar. Het is iets waar ik al een tijdje tegenaan zat te hangen. Ik leef vrij krap van mijn minimumloontje, en ik had sommige maanden moeite om rond te komen. Maar gelukkig hoefde het dus niet zover te komen. Niet alleen het extra geld is leuk, maar ook de waardering die daarmee getoond wordt voor mijn werk. Het zorgt ervoor dat ik met nog wat meer plezier naar mijn werk ga dan voorheen. En dat was al nooit een probleem. Met een grijns maakte ik mijn werkdag af. Daarna stond er een etentje gepland met mijn fantastische vriendengroep bij mijn favoriete restaurant. Urenlang vraten we ons vol met het heerlijkste eten op deze planeet. Maar de dag was nog niet voorbij! In de garage stond mijn geliefde groene Mazda MX-5 eindelijk weer eens op me te wachten na maandenlange winterslaap. Samen met twee andere MX-5’en van mijn vrienden hebben we tot diep in de nacht doorgereden.

Ik kwam er pas echt achter hoe erg ik die auto had gemist toen ik weer achter het stuur zat. Voor mij is mijn MX-5 mijn tweede thuis. Sterker nog, het is beter dan een huis. Het is de fijnste plek op deze wereld. Achter dat stuur bestaan mijn problemen even niet. Ik kan alles van me afzetten, of er juist ongestoord over nadenken, genietend van de uitlaat en een rustig muziekje door de speakers. Ik kan ongestoord praten met mijn vrienden (naja, eentje tegelijk) of alleen voor een ritje gaan om dingen op een rijtje te zetten. Niemand kan me storen. Ik ben in de buitenwereld, maar wel in mijn eigen veilige autootje. Ik heb geen religie nodig. Geen meditatie of mindfulness. Geef me mijn MX-5. Echt, ik hou van die auto, en ik ben dit jaar meer dan ooit blij dat de winter voorbij is en ik er weer vaker in kan gaan rijden.

^ Mijn groene MX’je naast die van mijn vrienden ^

Goed, dat was even een soort basisschool kringverhaal over mijn belevingen van de vorige week. De dag na die perfecte avond werd ik ziek en lag ik een kleine week afwisselend op de bank en in bed te rochelen, snotteren en kwijlen. Maar dat maakt niet uit. Ik voelde me weer levend, iets wat nog wel eens ontbrak de laatste tijd. Niet al te lang daarvoor had ik ook al zo’n fantastisch weekend, toen ik twee dagen lang ging driften met mijn andere MX-5 (auto’s maken mijn leven oprecht zo veel beter), waar ik de grootste lol mogelijk had, nieuwe vrienden maakte en mijn vaardigheden verbeterde. Het zijn dit soort dagen waarvoor ik leef, begin ik me steeds meer te realiseren. Op één zo’n dag kan ik weken blij blijven door er alleen maar aan terug te denken. Het doel is om mijn leven een aaneenschakeling van zulke blije momenten te maken. Dat betekent dat ik er alles aan ga doen om vaker dit soort dagen mogelijk te maken. Minder thuiszitten, meer weg met mijn vrienden en mijn auto’s (en binnenkort airsoft). Dan ben ik gelukkig, oprecht. Dan heb ik niet eens een Ferrari nodig, dan is mijn MX-5’je genoeg. Betekent niet dat ik niet voor die Ferrari ga ooit op een dag, maar tot die tijd wil ik meer gaan genieten van wat ik heb. De laatste weken voel ik me beter dan ooit, en ik merk het in mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld, wat een soort openbaring voor me is. Misschien is het niet dat ik geen lol heb omdat ik een laag zelfbeeld heb, maar dat ik een laag zelfbeeld heb omdat ik niet genoeg lol heb. Ik moet mezelf gewoon vaker naar buiten forceren en dan gaat het vanzelf beter. Misschien een lichte oversimplificatie, maar het kan zeker geen kwaad.

Goed, ik moet er vandoor, maar ik wou dit even kwijt. Ik heb binnenkort een kleine verrassing voor jullie, eventueel. Een week of twee terug heb ik namelijk mijn eerste vlog opgenomen, op weg naar werk in de auto, waarin ik praat over… Nouja, van alles. Zoals ik hier doe. Dat is iets wat me best is bevallen en wat ik vaker wil gaan doen, omdat het best een leuk alternatief is voor bloggen. Ik moet het alleen nog even knippen en plakken en dan zal ik het in eerste instantie alleen hier delen, om de eerste feedback ronde wat beschaafd te houden voor ik het publiekelijk aan de wereld toon. Verwacht dat dit weekend ofzo, als ik tijd heb.

Survive

Vandaag zat ik weer eens Rise Against te luisteren, zoals ik minstens één keer per week doe. Het is een onderschatte vorm van zelfmedicatie. Rise Against is één van de belangrijkste bands in mijn leven, door hun fantastische mix van heerlijke catchy punkrock met meestal ronduit fantastische lyrics. En fantastische lyrics zijn ook zwaar onderschat. Teveel mensen luisteren alleen maar naar muziek en laten de tekst zo langs zich heen glijden, misschien omdat ze gewend zijn dat de gemiddelde songtekst toch bagger is. Maar doe dat alsjeblieft niet bij Rise Against. Dit is een band die je volledig moet luisteren, het liefst lekker hard op een plek waar je kunt meebrullen zonder beoordeeld te worden. Het is één van mijn favorieten in de auto na een lange dag. Maar vandaag wil ik het hebben over een specifiek nummer van Rise Against wat me vandaag weer extra raakte: Survive.

Survive is een simpel nummer. Rise Against maakt graag politiek geladen muziek, maar dit soort pareltjes tonen juist de geweldige diversiteit van deze band. Survive weet een perfecte snaar te raken van motivatie vermengd met realisme, en het was exact wat ik vandaag even moest horen.

Somewhere between happy, and total fucking wreck
Feet sometimes on solid ground, sometimes at the edge

Als je de band niet kent, Rise Against is niet zo’n band die hun nummers meestal volstopt met vloeken, maar als ze het doen, dan doen ze het goed. Dat is overigens nog een blog voor binnenkort: de kracht van een goede vloek. Dit nummer zit er vol mee. Maar nu even terug naar die tekst en hoe goed het mijn leven momenteel samenvat. Zoals ik gisteren al zei zit ik in een soort rare schommeling. De ene dag gaat alles geweldig, de volgende krijg ik niks gedaan: Feet sometimes on solid ground, sometimes at the edge.

To spend your waking moments, simply killing time
Is to give up on your hopes and dreams, to give up on your… (life)

Jarenlang is dit het enige wat ik gedaan heb. Toen ik nog thuis zat was het enige wat ik deed gamen, eten en Netflix kijken. En ook het afgelopen jaar met mijn werk is dat ongeveer het enige wat ik heb gedaan na mijn werk. Maar het is tijd om te stoppen. Het slechtste wat je kunt doen als je ooit meer uit het leven wilt halen dan die baan, is om na die tijd je tijd te verdoen met nutteloze dingen. Gebruik je tijd! Leer iets nieuws, doe iets nuttigs, probeer iets te creëren. Dat zal niet over één nacht veranderen voor mij, vooral gezien ik ook mijn sociale leven (ja, gek genoeg heb ik dat) niet overhoop wil gooien, maar ik wil zeker weer meer mijn tijd gaan benutten met zelfstudie en lichamelijke beweging. Dingen die daadwerkelijk iets toevoegen aan mijn leven in plaats van lege videogames en series. Wat overigens niet betekent dat die helemaal verbannen zullen worden, want een totaal gebrek aan ontspanning is een geweldige manier om dit soort dingen niet langer dan een maand vol te houden. Ik ga kleine stapjes nemen. Ik heb de tijd.

Life for you has been less than kind
So take a number, stand in line
We’ve all been sorry, we’ve all been hurt
But how we survive, is what makes us who we are

Okay, het is een cliché boodschap, maar hij is waar. Iedereen maakt nare dingen mee, en iedereen kent moeilijke periodes. Ze zijn lang niet altijd eerlijk verdeeld en sommige van die periodes lijken een levenlang te duren, maar het is een deel van het leven. Vaak als ik mijn blogs schreef, was ik te gericht op de problemen en niet op de oplossingen. Dat wil ik dit jaar veranderen. Het is belangrijk om je problemen te erkennen, maar het is niet genoeg. Alleen die erkenning zal niks oplossen. Ik moet meer oplossingsgericht gaan denken. Hoe kan ik de dingen die me dwarszitten omdenken, omzeilen of overwinnen? How we survive, is what makes us who we are

An obvious disinterest, a barely managed smile
A deep nod in agreement, a status quo exile
I shirk my obligations, I miss all your deadlines
I excel at quitting early, and fucking up my life

Depressie in een notendop. Of in een minder extreme mate: de sleur van een middelmatig leven, iets wat me misschien nog wel meer angst aanjaagt dan depressie.

All smiles and sunshine, a perfect world on a perfect day
Everything always works out, I have never felt so fucking great
All smiles and sunshine, a perfect world on a perfect day
Everything always works out, I have never felt so great

Life isn’t like this

Hier is weer iets waar ik mezelf te vaak schuldig aan maak. Als er ‘s ochtends iets fout gaat, dan heb ik te snel de neiging om die hele dag gelijk te bestempelen als een rotdag en er verder ook niks meer aan te doen om dat te veranderen. De perfecte dag bestaat niet (sommige komen dichtbij, maar er is altijd wel ergens een wesp of een telemarketer of een lege WC-rol of iets), maar een puur slechte dag ook niet. Ik geloof niet in dat soort dingen. Ik geloof dat het leven op elk vlak een aaneenschakeling is van momenten van enorme pech en geluk. Van puur toeval wat je dolgelukkig kan maken of wat je hele leven op zijn kop kan gooien. En toch lijk ik onbewust wel te geloven in goede en slechte dagen. Als ik ‘s ochtends mijn ontbijtbord op mijn tenen laat vallen kan ik mezelf soms al wijsmaken dat die volledige dag verdoemd is, en als je dat eenmaal gelooft dan is het vaak ook zo. Het is totale onzin. Life isn’t like this. Het leven is een totale chaos aan rotmomenten en fantastische momenten. Het beste wat je kunt doen is proberen die eerste zo veel mogelijk te vermijden en die mooie momenten na te jagen. Er zullen altijd dingen foutgaan, en je kunt maar beter voorbereid zijn en ervoor zorgen dat het je stemming niet te erg beïnvloed.

Daar heb je het: mijn analyse van een punkrocknummer en hoe ik het toepas op mijn eigen leven. Muziek is een groot deel van wat me draaiende houdt, en ik deel graag de nummers die me echt raken hier. Maar alleen delen is ook zo saai, dus misschien doe ik wel vaker een uiteenzetting als deze. En het houdt me aan het schrijven, dus ook dat is goed.

Dat kan niet

Deze blog wordt half een daadwerkelijke blog en half een manier om mezelf te overtuigen. Gisteren schreef ik over mijn dipje, zoals ik het liefkozend noem, maar vandaag gaat het weer goed. Daarom kan ik ook nog niet echt spreken over een depressie, gelukkig. Er zijn nog teveel goede dagen. Wat ik merk is dat het grotendeels afhankelijk is van één bepalend moment op de dag. Kan ik dat bed uit komen? Dat fantastische, warme bed vroeg in de ochtend als alles nog koud en donker is? Het is oprecht één van de moeilijkste dingen die je van een mens kunt vragen. Alles wil je ervan overtuigen om daar te blijven liggen waar het comfortabel is, maar ik heb ervaren dat als je dat doet, het de toon voor de dag zet. Niet alleen voel ik me na uitslapen altijd de hele dag brak, het is voornamelijk de mentale staat die eronder lijdt.

Als ik die ochtend mijn bed uit kom ondanks alles wat me tegen probeert te houden, dan lijkt de rest bijna vanzelf goed te gaan. Je bent ten slotte dat bed al uit, dus dan kun je ook best een stukje gaan lopen toch? En daarna nog even wat gewichtjes optillen? En een koude douche nemen om even écht lekker wakker te worden? En nog even een stukje schrijven/lezen/leren/programmeren? Voor je het weet zit je in een cyclus waar je zonder al te veel moeite de ene na de andere taak voltooit. Maar blijf je die ochtend in je bed liggen? Dan kom je in een tegenovergestelde cyclus. Je gaat jezelf afrekenen voor je foute keuzes, wat er weer voor zorgt dat je meer foute keuzes gaat maken (want je zelfvertrouwen is geschaad voor die dag) en voor je het weet heb je je dag weggegooid. De afgelopen dagen ben ik teruggevallen op een eeuwenoude methode om mezelf dat bed uit te krijgen, die ik gek genoeg al te lang niet meer had gebruikt. Leg gewoon je wekker (of smartphone) niet naast je bed. Leg hem zo ver weg dat je je bed uit móet om hem uit te zetten. Tegen de tijd dat je eenmaal de wekker gelokaliseerd hebt en hem weggedrukt hebt, ben je wakkerder dan wanneer je op snooze ramt en je weer omdraait. Zelf zet ik er een shotglaasje met cola naast (een koffiezetapparaat op een timer zou vast ook werken als je koffie drinkt), om even die caffeïnekick te krijgen die ervoor zorgt dat je minder snel de neiging hebt om weer terug het bed in te duiken.

Maar waarom vertel ik dit allemaal? Omdat mijn slappe excuus om niet uit bed te komen altijd iets was in de richting van “ik kan het gewoon niet”. En dat is ook exact hoe het voelt als je je leven niet heel erg leuk vind en je elke dag uit bed moet stappen om weer een middelmatige dag te starten. Maar het is natuurlijk gewoon totale bullshit. Ieder mens zonder een lichamelijke beperking kan zijn bed uit komen, ongeacht de tijd of hoe moe je bent. Je gooit je deken af, je zet je voeten op de grond en je staat op. Klaar. Je bent uit bed. Hoe makkelijk het is wordt snel bewezen als die helse wekker om zes uur afgaat en je je realiseert dat hij niet binnen snooze-bereik ligt maar een paar meter verderop. Let maar eens op hoe snel je dan uit bed bent.

De truc voor mij is dat mijn avond-zelf mijn ochtend-zelf te slim af moet zien te zijn. Mijn avond-zelf is het probleem niet. Ik ben een avondmens, en in de avond is wanneer mijn motivatie een piek bereikt. Het probleem is die ochtend. Die vermoeide versie van mezelf die constant roept: “dat kan niet”. Maar het kan wel. Dat weet avond-zelf, en de truc is om een manier te vinden waardoor ochtend-zelf het niet langer kan ontkennen. Bewijs hem dat het wel kan. Ik weet dat dit allemaal van die standaard zelfhulp-onzin lijkt, en dat is het misschien. Ik probeer dit nog maar een paar dagen, en het kan best dat ik uiteindelijk een manier vindt om er omheen te werken en mijn ochtenden weer te vergooien. Ik schrijf dit niet om de wereld te veranderen, slechts om mijn bevindingen even kwijt te kunnen.

Het punt van dit alles is vooral dat ik mezelf altijd continu vertel dat alles niet kan. Lees mijn vorige blog maar. “Mijn leven is kut en het zal altijd kut blijven en er is niks wat ik eraan kan doen want ik ben een beetje somber”. Daar komt het op neer toch? Ik vertel mezelf altijd dat alles niet kan. Ik weet verdomde goed wat ik wil in dit leven. Soms weten anderen dat te beïnvloeden, maar diep van binnen weet ik wat ik wil doen. Maar ik vertel mezelf dat het niet kan, omdat ik A niet heb of B niet kan. En in plaats van B te leren of A te verkrijgen zeg ik simpelweg dat het nooit kan gebeuren en ga ik door met depressief zijn. Want dat is makkelijk en bekend. Maar ik ben moe en zat van depressief en ontevreden zijn. En nee, ik weiger die mindfulness zen onzin te accepteren en blij te leren zijn met wat ik heb enzo. Als dit het is, dan is dit het. Dan ben ik klaar. Er is meer, en het enige wat me tegenhoud om meer te bereiken is die stem in mijn hoofd die me vertelt dat het niet kan.

Nou is het probleem dat ik hier niet zo makkelijk trucjes kan toepassen met wekkers en glaasjes cola. Zo makkelijk is het niet. Ik moet andere manieren vinden om mezelf te overtuigen dat ik dit wel kan. Dat ik wel weer kan leren programmeren, dat ik wel een eigen bedrijf kan starten, dat ik wel een sociaal functioneel leven kan leiden, dat ik wel gelukkig kan worden. Hoe ga ik mezelf dat bewijzen? Daar ben ik helaas nog niet uit. Misschien is het in dit geval niet een kwestie van bewijzen, maar eerder niet langer geloven dat ik een waardeloos mens ben wat gedoemd is om te falen in alles wat hij doet. Dan is er geen bewijs meer nodig. Maar die onophoudelijke zelfkritiek is ongeveer de wortel van elk probleem met zelfvertrouwen, dus het is niet alsof dat even een makkelijke taak is. Maar ik ben er in ieder geval weer mee bezig, met hulp van mijn ‘psycholoog’ en een boek wat ik veel te lang geleden heb gekregen maar nooit fatsoenlijk heb gelezen. Daarnaast helpen de kleine dingetjes, zoals dat bed uit komen of die koude douche nemen. Elke keer als je jezelf bewijst dat je iets waar je tegenop zag en wat eerst onmogelijk leek, eigenlijk best mogelijk is, wordt die stem een heel klein beetje stiller.

Dus dat was het motiverende verhaaltje van vandaag. Ik zat er net over na te denken hoe erg ik mezelf altijd vertel dat alles wat ik wil bereiken om één of andere vergezochte (en sporadisch wel eens een gegronde) reden onmogelijk is. Op zich wist ik dat al, maar soms heb je van die re-realisaties waar je iets wat je eigenlijk allang wist opnieuw ontdekt en je dan pas realiseert hoe erg het eigenlijk is. En dat wou ik even van me af schrijven. Vanaf nu ga ik trouwens stoppen met verontschuldigen voor dit soort blogs. Okay, ik weet dat ik zei dat ik meer andere dingen zou schrijven dan persoonlijke verhaaltjes, maar dit doet me nou eenmaal goed en in sommige periodes lukt het me gewoon niet. Ik kan er de tijd of de motivatie niet voor vinden. Die tijd komt wel weer. Als dit niet je ding is, zit je hier sowieso verkeerd vermoed ik.