Waarom ik mijn belofte brak

Helaas, het is er toch van gekomen. Vorige week schreef ik geen blog, en daarmee heb ik na zeven weken een einde gemaakt aan mijn streak. Het zat eraan te komen, en ik ben eigenlijk verbaasd en een beetje trots dat ik het zo lang heb volgehouden. Ik ga nog steeds voor de 52 blogs dit jaar, wat gemiddeld eentje per week betekent. De laatste tijd gaat het weer wat minder, en ik wil niet constant dezelfde blog schrijven waarin ik klaag hoe moeilijk ik het heb. Ik heb het niet zo moeilijk, feitelijk gezien, maar mijn brein is het daar niet mee eens. En terwijl ik hardnekkig blijf proberen mijn leven een beetje hoop te geven door vroeg op te staan, goed te bewegen en beter te eten, blijf ik mentaal in een dal zitten. Soms geef ik de winter de schuld, maar ik weet niet of dat het is. De laatste tijd hangt de uitzichtloosheid van mijn leven als een grote duistere schaduw over me  heen.

Ik ben vierentwintig, ik heb geen opleiding, geen nuttige levens- of werkervaring, ik kan nauwelijks sociaal functioneren en ik heb deze maand nét genoeg geld om mijn huur te betalen omdat ik niet met geld kan omgaan en het beetje wat ik heb elke keer besteed aan vergeten hoe kut mijn leven is door in het weekend teveel uit te geven. Soms voel ik me gemotiveerd en enthousiast en ren ik om zes uur ‘s ochtends een rondje om het meer achter mijn huis, andere dagen lig ik tot vijf minuten voor ik naar mijn werk moet in bed naar het plafond te staren me afvragend waarom ik in godsnaam dat klotebed niet uit kan komen en iets van mijn leven kan maken. De zogenaamde sociale weerbaarheidscursus waar ik nu twee keer heen ben geweest is totaal niet op mensen zoals ik gericht en heeft me tot nu toe vooral een slechter gevoel over mezelf gegeven. Mijn werk begint minder leuk te worden en er is onzekerheid over het aantal uren en daarmee over mijn financiën. Ik ben moe.

Het schrijven, het sporten, het beter eten en de motiverende muziek die ik blaas voelen allemaal als een soort zinloze pogingen om me aan glibberige stenen van de put der depressie vast te grijpen terwijl ik naar beneden val, om het even melodramatisch te brengen. Ik blijf ze doen, maar ik kan die stem achterin mijn hoofd niet de mond snoeren. Die stem die me vertelt dat het allemaal voor niks is. Dat ik de rest van mijn leven in een klein appartement in Emmer-Compascuum zal wonen, naar mijn onzekere minimumloonbaantje zal rijden in mijn afgetrapte oude Volvo en altijd alleen zal thuiskomen. Ik weet niet of het zo is, en ik weet dat dat vooral ligt aan de keuzes die ik nu maak, maar het is wat ik diep van binnen geloof, en dat maakt het zo verdomde moeilijk om die goede keuzes te maken. Soms lukt het me, maar vaak genoeg ook niet. En daarom heb ik vorige week geen blog geschreven, en ik kan helaas niet uitsluiten dat het vaker zal gebeuren. Maar hey, hier is weer wat, zelfs al is het dus alsnog dezelfde blog als altijd geworden waarin ik klaag hoe moeilijk ik het heb. Yay.

John Wick 2: nog wicker

Dat is overigens niet de echte titel van de film, helaas. Summit, mochten jullie nog een naam zoeken voor het derde deel, bel me, dan kunnen we een prijs bespreken. Maar voor nu ga ik het hebben over John Wick: chapteer 2, zoals de film wel echt heet. Zoals je eventueel al had verwacht, is John Wick: Chapter 2 het vervolg op John Wick. Chapter 1? Nee. Gewoon John Wick. John Wick ging over John Wick, die na de dood van een paar geliefden een heleboel mensen ging doodschieten. Dat klinkt banaal, en dat was het ook, en het was verdomde glorieus. John Wick wist exact wat het was: een simpele wraakfilm, niks meer en niks minder. Het plot was simpel, maar het karakter van John was interessant genoeg om hem niet te haten, en dan die actie… Mijn god die actie. Ik kan me letterlijk geen enkele andere film indenken die zulke genadeloos brute actiescenes heeft als John Wick. Behalve nu dus, met John Wick 2.

Wat John Wick in eerste instantie boven zijn concurrenten uit tilde was de extreme impact die alles had. In te veel films worden mensen massaal neergeschoten en in elkaar geslagen, maar ze doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een beetje als een vervelende mug ofzo. Niet in John Wick. Elk schot, elke klap, elk brekend bot (en dat zijn er een boel, kan ik je vertellen). Je ziet de impact, maar misschien nog wel belangrijker: je hoort het. De audio is zo heerlijk over-the-top, wat perfect past bij de stijlvolle maar meedogenloze actiescènes. Wick schiet en slaat in belachelijke aantallen mensen neer, maar elke keer is het weer een beleving. Het is zo overdreven, zo intens en soms zo creatief. Je krijgt dat rare gevoel waar je geschokt probeert weg te kijken van al het brute geweld, maar het kan niet. Het is te goed.

John Wick 2 doet niks nieuws. In feite is het bijna dezelfde film, waarin Wick opnieuw gepusht wordt tot hij doorslaat en alles en iedereen afslacht. En dat is exact wat ik wou. Wraakfilms hoeven niet meer te zijn dan dit. Soms wil je gewoon twee uur kijken hoe iemand grote porties brute wraak uitdeelt. Slechte mensen krijgen hun verdiende loon, en daar nog een portie geweld bovenop. Dat is bevredigend, daar kun je nou eenmaal niet onderuit. Wick heeft het genre geperfectioneerd, met stijlvolle actiescènes die voor de afwisseling eens goed te volgen zijn. Hier geen schokkende camera’s waardoor je na een minuut al niet meer weet wie nou eigenlijk wie aan het slaan is. Het is altijd duidelijk wat er gebeurt, en dat wat er gebeurt is altijd de moeite waard.

Je hebt vast wel door tegen deze tijd dat ik enthousiast ben over John Wick en het vervolg. Ik word er gewoon heel erg blij van als films weten wat ze zijn en niet meer proberen te zijn dan dat. John Wick is daar een schoolvoorbeeld van. Het zijn films die hun genre zo perfect uitvoeren dat het lastig te verbeteren zal zijn. Alleen het hevig onderschatte “Death Sentence” komt misschien in de buurt. Okay, John Wick 2 had misschien net wat meer vernieuwing kunnen brengen, maar eigenlijk heb ik geen enkel bezwaar tegen twee  uur meer Wick. Ik zou zo nog twee uur kijken voor ik ook maar een kleine behoefte zou hebben aan misschien wat meer karakterontwikkeling ofzo. Dus ben je op zoek naar een belachelijk goede wraakfilm die niet meer probeert te zijn dan een belachelijk goede wraakfilm? Pick a Wick! Deel 1 staat op Netflix en deel 2 draait nu in de bioscoop, waar je hem wilt zien zodat elk schot door je lijf dreunt zoals het hoort.

All you need is love

Tu-tu-tu-du-du. Nu zit dat nummer in je hoofd, hè? Geen dank.

Vandaag is het valentijnsdag. Okay, dat lieg ik, want eigenlijk schrijf ik deze blog van tevoren. Maar ik zorg dat hij op valentijnsdag automatisch online komt, dus als je dit leest is het valentijnsdag. Letterlijk vandaag is het 12 februari, één van de normaalste zondagen aller tijden zonder enige vorm van romantiek, zoals al mijn zondagen. Al een tijd lang zit ik te twijfelen om een blog te schrijven over het hele liefdesgebeuren en mijn problemen daarmee, maar nu met valentijn voor de deur is het misschien wel een mooi moment om die knoop door te hakken. Ik beloof er niet een te somber verhaal van te maken, want zo somber is het helemaal niet. Momenteel ben ik namelijk niet echt op zoek naar een relatie of iets dergelijks. Ik ben van mening dat ik genoeg problemen heb om mee te dealen zonder daar nog een relatie aan toe te voegen. Daarnaast heb ik werkelijk geen idee waar ik de tijd vandaan zou halen. Ik heb nu al te weinig tijd om mijn vrienden te zien en mijn hobby’s uit te voeren. Een vriendin erbij zou me totaal overspannen maken, waarschijnlijk.

Maar goed, dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven alleen hoef te zijn. Ik ben nooit echt zo’n “happy single” type geweest wat met een geforceerde grijns blijft roepen hoe fantastisch het is om single te zijn en alle vrijgezelle vrouwen aan je arm te hebben hangen. Sowieso heeft er nog nooit een vrijgezelle vrouw ook maar een blik op mijn arm geworpen, dus misschien komt het daardoor. Ik realiseer me best dat ik weinig begerenswaardig ben voor de meeste vrouwen. Ik ben geen prins en ik heb geen wit paard. Wel een groene MX-5, maar dat schijnt het toch net niet helemaal te zijn. Maar even serieus, ik ben niet de knapste (als ik een keer niet te lui ben om me te scheren en mijn haar te doen ook niet de allerlelijkste, geloof ik) en de meeste vrouwen vallen niet op een man die geen woord zegt bij de eerste ontmoeting. En dat is zeg maar wel mijn signature move. Hoe leuker ik iemand vind, hoe stiller ik word, dus vrouwen: het is een compliment, echt waar! Helaas is het geen compliment waar je wat mee kunt.

Een ander probleem is dat ik geen idee heb waar ik moet zoeken. Ik ben niet het type wat even naar een bar of club gaat om “chickies op te pikken”. De twee of drie keer dat ik überhaupt naar zo’n plek ging waren een paar van de meest miserabele avonden van mijn leven. Natuurlijk, het is 2017, dus ik heb Tinder geprobeerd en een datingsite hier en daar. Het probleem is dat ik daar toch het idee heb dat bijna iedereen zo hard conflicteert met wat ik een beetje zoek. Zo’n driekwart van de meiden lijkt hetzelfde profiel te hebben. Ze houden van “stappen”, “drankjes/dansjes doen” en “reizen”. Ze doen een studie met een Engelse naam van drie A4’tjes lang en hun foto’s zijn 50% duistere clubfoto’s met een drankje in hun hand en de andere 50% foto’s genomen op een dure vliegreis naar een ver zonnig oord. Het zijn allemaal van die extraverte types waar ik totaal niet bij pas. Natuurlijk, vaak zien ze er goed uit, maar daar heb je dan ook weinig aan. Daarnaast heeft iedereen gewoon een idee van wat ze willen met hun leven. Ze doen allemaal een opleiding enzo, en ze lijken bijna een toekomstvisie te hebben. Hartstikke mooi voor ze, maar stiekem zoek ik iemand die zoekende is.

Mijn droomprofiel zou iemand zijn die niet van drankjes doen houdt en gewoon ook geen idee heeft wat ze in godsnaam met haar leven aan het doen is. Momenteel heb ik echt totaal niks aan iemand die alles op een rijtje heeft, omdat mijn rijtje totaal naar de klote is. De meeste vrouwen lijken op zoek naar iemand om een leven mee op te zetten. Iemand met een carrière in het vooruitzicht waarmee ze later misschien samen een hypotheek kunnen afsluiten om een huis voor hun en hun kinderen te kopen. En ik zoek momenteel iemand om gewoon samen mee door dit leven te pushen om het voor ons allebei wat minder kut te maken. Gewoon vrij casual. Ik wil iemand die blijer wordt van een autovakantie naar Duitsland dan van een vliegreis naar Afrika. Iemand die blijer wordt van popcorn en cola in de bioscoop dan bier en cocktails in een club. Iemand die liever Rammstein of Rise Against luistert dan Justin Bieber of Nick en Simon. Iemand waarmee ik een gesprek kan voeren over dingen die ertoe doen, of juist over dingen die er niet toe doen. En vooral iemand waarmee ik kan lachen, want ik lach graag.

Maar goed, zoals ik al zei, momenteel ben ik ook niet echt op zoek. Ik zit de laatste tijd wel eens op Tinder, maar vooral om een beetje gesprekjes te oefenen en misschien ooit een ontmoeting eruit te persen om dat ook een beetje te oefenen. De waarheid is namelijk dat ik nog nooit op een date ben geweest in mijn vierentwintig levensjaren. Ik had ooit een relatie met een meisje uit Noord-Ierland, maar dat begon online en als je elkaar dan ontmoet, dan sla je de hele beginfase over, wat best raar is. Door de paar weken die we samen doorgebracht hebben, heb ik in ieder geval wel in mijn jonge jaren nog wat puberliefde kunnen ervaren met alles wat daarbij hoort, maar daar blijft het ook bij. Ik weet verder ook prima dat ik de liefde van mijn leven niet ga vinden door haar gezicht naar rechts te swipen op een vleeskeuringsapp, en dat hoef ik dus ook helemaal niet. Tot nu toe heb ik er lachwekkend weinig mee bereikt op een paar leuke maar altijd doodlopende gesprekken na. Maar als ik straks mijn problemen een beetje opgelost heb, waar ga ik dan vrouwen ontmoeten? Ik heb de meest cliché mannenhobby’s die er zijn en mijn werk zorgt ook voor geen enkele vrouwelijke interactie, waardoor ik eigenlijk niemand ontmoet. Het is iets waar ik me nu vooral niet al te veel mee bezighoud. Ik denk dat als ik wat uit mijn sociale isolement kom en me wat zekerder ga voelen over mezelf, dat er via één of ander wonder wel iets gaat gebeuren ooit. Ofzo. Voor nu heb ik genoeg andere dingen om me druk over te maken.

Dus dat was ongeveer mijn verhaal op deze valentijnsdag. Ik weet dat ik zei dat ik weer over andere dingen ging schrijven dan mijn saaie leven, maar dit moest ik toch even kwijt, en de timing komt even goed uit zo. Binnenkort echt weer meer blogs en minder dagboek. Dit keer écht echt. De verkiezingen komen eraan, en er broeien al een tijdje wat zwaar linkse (want ik ben zwaar én links) blogs in mijn brein die er binnenkort uit moeten. Dus daar kun je naar uitkijken, of tegenop zien.

De blog van de week

Nee, helaas, ik heb geen prestigieuze blog-award gewonnen. Dit is slechts de blog van deze week, zoals ik dat had ‘beloofd’ begin dit jaar. En voor je me erop wijst dat de vorige blog alweer negen dagen geleden is: dat klopt. Dat klopt helemaal. Maar met een blog per week bedoel ik niet binnen zeven dagen van elkaar, maar gewoon elke week eentje. Vorige week maandag schreef ik er één, en nu op deze woensdagavond weer, dus ik vind hem tellen. Vorige keer zei ik ook dat ik weer meer over onderwerpen wou gaan schrijven in plaats van steeds maar een soort dagboekje bij te houden over mezelf. Dat is nog steeds het plan, maar nu moet ik toch weer even een beetje van me af schrijven. Binnenkort, als ik weer meer tijd heb om te schrijven, ga ik weer beginnen met verscheidene ontzettend spannende onderwerpen. Hoop ik. Er staat hier al maandenlang een lijstje weg te rotten met verscheidene onderwerpen waar ik nog over wil schrijven. Sommige gingen over nieuws en zijn al lang niet meer relevant, maar andere zijn tijdloos. Dus bereid je voor op totaal uiteenlopende brein-uitwerpselen van mij over politiek, muziek, geld, auto’s, kaas en heel misschien zelfs wel over waterpomptangen. Maar waarschijnlijk niet.

Voor nu wil ik toch even klagen over die cursus waar ik het in de vorige blog over had. Gisteren was dus de eerste keer daarvan, en ik reed braaf in mijn trouwe blauwe Volvootje door de beginnende sneeuwstorm naar het wijkcentrum waar hij gegeven ging worden. Ik was iets te vroeg en doodmoe, dus ik deed een snelle powernap en liep toen naar binnen. Even dacht ik dat ik verkeerd zat. Een vijftal mensen van hogere leeftijd zat aan de tafel gezellig gesprekjes te voeren. Dat kon toch niet de cursus zijn waar ik voor kwam? Jawel dus. Al snel zat ik erbij zoals ik altijd overal bij zit: een beetje verbaasd kijkend hoe iedereen die elkaar niet kent het supergoed met elkaar kan vinden en gesprekjes voert over koeien, kalven en andere rundachtige dingen. Op een cursus voor mensen die daar dus niet goed in zijn… Juist ja. Het waren allemaal echt belachelijk aardige mensen hoor, daar niet van, en ze zaten allemaal wel op een bepaalde manier met een soort versie van sociale problemen, maar jezus wat was ik weer een uitschieter. Ik had verwacht daar met een paar andere stille mensen van mijn leeftijd te zitten, niet tussen vijf mensen met gezinnen.

Het liet mij me afvragen: is dit normaal? Ben ik echt de enige vierentwintig jaar oude jongen met dit soort problemen? Nee, natuurlijk niet, maar het voelt soms wel zo. Iedereen om me heen lijkt zijn shit op orde te hebben. Opleidinkje hier, heldere toekomstvisie daar, goedbetalende baan om de hoek, leuke relatie en soms al een huisje, al dan niet met boom en beest. En ik zit hier in milde paniek een beetje te schreeuwen om hulp die ik dus gisteren ook weer niet lijk te hebben gevonden. Wat niet betekent dat ik de cursus niet ga afmaken hoor, want de stof lijkt wél heel erg geschikt voor mijn probleem, maar ik had gehoopt nou op z’n minst eens één iemand van mijn leeftijd te ontmoeten die net zo veel moeite heeft met dit soort dingen als ik. Want er zijn zoveel mensen die zeggen dat ze het kennen maar ondertussen moeiteloos gesprekjes aanknopen met de postbode of een onbekende in de bus. En ik wil hun zeker niet verwijten dat ze daar van binnen niet heel veel stress van ervaren, want het is uiteraard zo dat je jezelf kunt aanleren om daar doorheen te bijten (wat ik ook zeker probeer te leren), maar ik wil zo graag eens iemand leren kennen die gewoon net als mij dichtklapt. Iemand waarmee ik eventueel samen progressie zou kunnen maken op dit gebied. Het voelt een beetje eenzaam zo.

Maar hey, ik geef niet op! De laatste paar weken voel ik me mentaal uitgeput. Er is wat stress op mijn werk waardoor ik er met minder plezier naartoe ga dan voorheen, ik kom met geen mogelijkheid mijn bed uit in de ochtend en door dingen zoals de cursus gisteren en dagjes weg met vrienden eet ik veel te veel ongezonde troep, maar desondanks blijf ik elke avond na werk stug doorzetten met een wanhopige poging dit treinwrak van een leven weer richting die rails te krijgen. Ik probeer gezonde maaltijden voor mezelf te maken (voor mijn doen), ik gebruik mijn hometrainer en gewichten weer voor wat lichamelijke beweging (als de sneeuw en vriestemperaturen weg zijn is het misschien zelfs eens tijd om mijn fiets weer op te graven. Dat arme ding staat ergens in de schuur weggestopt met een lekke band), ik probeer te schrijven, ik lees elke avond minstens één hoofdstukje fictie en ik ga elke keer in ieder geval met een goed gevoel en frisse hoop voor de volgende dag netjes op tijd mijn bed in. Er is weinig van over de volgende ochtend, maar ik blijf het proberen en proberen tot het weer goed gaat. Het is altijd met golven gegaan, met het voordeel dat na elke piek ik er weer iets beter uit kom en het volgende dal net wat minder diep is. Als je dat lang genoeg volhoudt komt alles goed. Hoe verdomde vermoeiend dat ook is.

Dus ja, dat was mijn vrolijke blog van de week. Sorry daarvoor. Het is weer even een klein dipje, maar ik kom er wel weer uit, zoals altijd. Sowieso moet die klotewinter maar eens voorbij gaan zijn zodat ik weer van mijn hobby’s kan gaan genieten. Ik mis mijn MX-5 intens momenteel, gezien dat ding echt mijn antidepressiva op wielen is. Maar hey, we zijn alweer over de helft van de winter, en daarna begint de mooiste tijd van het jaar weer. Alles gaat goed komen. Tot volgende week.

Identities assume us
As nine and five add up
Synchronizing watches
To the seconds that we lost
I looked up and saw you
I know that you saw me
We froze but for a moment
In empathy