Cursus

Je dacht dat ik mijn wekelijkse blog ging missen he? Geef maar toe. Nah, zo snel geef ik nog niet op. De eerste maand ben ik bij deze doorgekomen, en wat mij betreft kom je dit jaar niet van me af. Als je dat juist fijn vindt, heb ik hiernaast ook een knopje toegevoegd waarmee je je kunt abonneren op mijn blogs. Zo krijg je ze automatisch in je inbox! Je moet wel volkomen gestoord zijn om dat te willen. Maar het zou me een grote eer zijn. Verder, voor degenen die geen adblock gebruiken, sorry dat ik een advertentie heb toegevoegd. Het viel me op dat er nog best redelijk veel mensen via google op mijn blog terecht komen, en als ik daar een paar euro uit kan slaan, dan doe ik dat maar al te graag. Ik ben ook maar een arme jongen. Ik heb slechts drie auto’s. Ik dacht erover binnenkort misschien weer een weblog reskin te doen. Op zich ben ik best tevreden over de minimalistische look van deze, maar het ontbreekt een beetje aan opties. Ik zou leuke dingen kunnen doen met een ander thema, maar ik moet nog even uitzoeken wat voor leuke dingen ik precies zou willen doen en welk thema die ondersteunt, dus het kan zo nog een paar maanden duren, of nooit gebeuren.

Goed, dat was de technische mededeling weer. Tijd voor een update over mijn leven! In deze blog vertelde ik dat ik weer ging praten met een psycholoog-achtig type bij mijn huisartsenpraktijk. Nou was dat weer een fijn gesprek, maar er kwam meer uit. Binnenkort is er blijkbaar in mijn gemeente een cursus die exact dealt met de problemen waar ik mee zit: zelfvertrouwen, sociale vaardigheden en sociale angst. Nou ben ik vaak zeer sceptisch als het op dit soort dingen aankomt. Ik ben het type wat altijd denkt het zelf wel even op te lossen. Vaak ook omdat ik juist opzie tegen dit soort dingen. Ik ben bij voorbaat bang voor de dingen die ze van me verwachten en voor de andere mensen die er zullen zijn. Een flinke tijd geleden heb ik ook ooit eens zo’n cursus gedaan, maar al snel bleken er weinig mensen te zijn die mijn probleem deelden en tot mijn totale verbazing vooral veel extraverte mensen die er vooral leken te zijn omdat ze de aandacht wel leuk vonden. Maar dit jaar wil ik dit soort dingen gewoon weer een kans geven, dus ik ben ingeschreven en dinsdag 7 februari zal het acht weken durende traject beginnen. Het is dus een vrij serieuze cursus, gezien de lengte. Dat wekt vertrouwen. Daarnaast wordt het 100% gedekt door de verzekering zonder eigen risico, wat prettig is. Dus er is weinig reden voor me om het niet te doen.

Het boek waar ik het in de hierboven genoemde blog over had staat nu zeer zeker nog op de planning. Mocht ik iets leren op de cursus, wat vast en zeker gaat lukken, dan kan ik dat meenemen in het boek. Zoniet, jammer dan, dan gaan we door. Ik ben nog steeds heel enthousiast over het idee van het boek, en over het überhaupt eindelijk eens hebben van een concreet idee voor een boek. Meestal zijn het maar wat losse flarden. Bij puur toeval (of is het een magisch jaar?) stortte er laatst ook nog een goed idee voor een roman in mijn hoofd wat ik zeer zeker wil uitwerken, maar ik ga me even inhouden en aan één ding tegelijk werken. De fout van teveel hooi op de vork heb ik te vaak gemaakt. Maar het is mooi om een lijstje aan ideeën te hebben voor als dingen toch anders lopen dan gehoopt. Sowieso vind ik het geweldig hoeveel plezier ik de laatste tijd weer uit het schrijven haal. Recent kwamen mijn ouders aanzetten met een lading van mijn oude schrijfwerk van de basisschool, waaronder dagboeken, verhalen en zelfs een soort kinderboek met tergende tekeningen. Het herinnerde me eraan hoe geweldig ik schrijven vroeger vond. Het was toen echt een hobby. Er zijn periodes geweest waar ik het met tegenzin deed, maar nu heb ik dat enthousiasme weer een beetje terug. Schrijven is mijn manier van me uiten, bij gebrek aan verder kunstzinnig talent. Ik twijfel veel te vaak of ik wel een echt goede schrijver ben, maar dat doet er niet toe zolang ik me er goed bij voel. Klinkt cliché, maar het is verdomde waar. Dus ik schrijf hier niet alleen wekelijks een blog omdat het moet, maar ook omdat ik het serieus fijn vind.

In totaal ander nieuws is afgelopen weekend mijn airsoft gear binnengekomen. Herinner je je mijn 2017 plannen nog? Ja, ik neem ze serieus. Ik heb tot nu toe wekelijks geblogd, ik heb al een heerlijk weekje Texel achter de rug, ik heb al een paar duizend woorden op papier, ik sta weer ingeschreven bij de plaatselijke woningorganisaties en ik ben weer serieus bezig met gewicht verliezen en gezonder leven (je zou mijn aanrecht eens moeten zien momenteel. Er heeft nog nooit zoveel fruit en groente op gelegen. Het maakt me een beetje bang). En nu is mijn airsoft spul dus binnen, wat betekent dat ik binnen een maand of hooguit twee ga beginnen met de sport. Het is niet alsof ik nog een dure hobby erbij nodig had, maar goed, ik wou al jaren beginnen en nu kon het eindelijk een keer. Ik kijk er echt naar uit om straks lekker met mijn vrienden actief buiten bezig te zijn zonder dat er een bal aan te pas komt. Klassieke sporten zijn gewoon niks voor mij, maar dit trekt me enorm aan. Dus ja, het jaar gaat niet slecht tot nu toe. Desondanks voel ik me niet extreem blij, maar ik denk dat dat nog een beetje met het extreem deprimerende weer te maken heeft. Ik hou niet van kou, en met het duister ‘s morgens blijf ik veel te vaak te lang in bed liggen, wat me altijd een rotgevoel geeft wat soms de hele dag niet weggaat. Als straks de lente aanbreekt en ik meer resultaat begin te zien van mijn verbeteringen (de cursus, het boek, het gewichtsverlies, de eerste airsoft skirms etc.) zal het vast helemaal goed komen.

Goed, het was een beetje een rommelige blog, maar ik had even een berg om van me af te schrijven. Ik wil binnenkort wat meer ‘gerichte’ blogs gaan schrijven en wat minder van dit soort persoonlijke en vrij saaie verhalen. Dus wat meer over een daadwerkelijk onderwerp. Ik begrijp best dat dit voornamelijk een soort schrijftherapie is voor mezelf, en niet heel interessant voor de meeste lezers. Daarnaast lijkt het me leuk om wat meer variatie toe te voegen in mijn schrijfwerk. Dus daar kun je naar uitkijken! Of niet.

Het depressiegala: te veel gala, te weinig depressie

Zojuist was op TV het zogeheten depressiegala te zien. Normaliter kijk ik geen TV, maar ik ben toevallig op vakantie op Texel met de familie momenteel, dus we besloten eens gezellig te kijken naar een programma over depressies. Het idee van een depressiegala klinkt raar, en dat gaf presentatrice Anita Witzier ook toe. Maar ze gingen er wat van maken, met muziek en cabaret enzo.

Wat we uiteindelijk kregen viel mij helaas een beetje tegen. Ik kan mezelf helaas een goede kennis van depressie noemen, na enkele ontmoetingen, waarvan de ene erger dan de andere. Daarom was ik zeer benieuwd wat dit landelijke TV-evenement van ‘mijn’ ziekte ging maken. Op zich begon het hoopvol, met de eerlijke en oprechte verhalen van een aantal Nederlandse jongeren die met depressie kampen. Een goede inkijk in wat deze mentale ziekte met je doet. Dat duurde maar kort, voor het gala-aspect de hoek om kwam. Één of ander zangduo kwam minutenlang een liedje opvoeren wat met fantasie wel met depressie te maken had, maar wat totaal niet oprecht overkwam. Daarna weer wat fragmentjes. BN’ers kwamen verhaaltjes vertellen, waarvan de ene krachtiger dan de andere, maar het geheel bleef zwakjes qua impact.

De vele muzieknummers hadden allemaal erg weinig met het onderwerp te maken, behalve die van dat ene meisje wat blijkbaar zo’n zangprogramma had gewonnen. Dat was redelijk geschreven en erg goed gebracht. Respect, dat ene meisje. Maar zelfs Mike Boddé, die een onvoorstelbaar goed boek over depressie heeft geschreven, kwam met een liefdeslief met vergezochte connectie. Niet slecht, maar gewoon niet wat je verwacht. Het cabaret waar in het begin over was gesproken kwam niet. Humor bleef uit, terwijl humor vaak een goede manier is om te dealen met zware onderwerpen en ze toegankelijk te maken.

De verhaaltjes tussendoor waren het beste deel, en waren soms erg oprecht en sterk. Maar het geheel gaf helaas veel minder inzicht in het fenomeen depressie dan ik had gehoopt, en er werd heel weinig over oplossingen gesproken. Een BN’er die ik niet ken (ik ben geen BN’erkenner) zei dat ze een hele zware depressie had, dat ze wat pilletjes slikte en riep toen dansend dat ze nu weer supervrolijk was. Echt een fantastische boodschap om te geven joh. Gooi er maar pillen in en je bent klaar. Gelukkig was de overkoepelende boodschap beter: maak depressie bespreekbaar. Praat erover, haal de schaamte weg. Dat is de goede gedachte. De afsluiter was dan weer pijnlijk, met een optimistisch nummertje over sunshine ofzo. Doe dat even niet, dat is een trap in de ballen van iedereen met een depressie.

Conclusie is dat het idee achter dit gala goed was, en ik waardeer de inzet echt, maar dat de uitwerking sterk te wensen overliet. En dat is jammer, want het was een mooie gelegenheid om iets heel belangrijks te doen. Volgend jaar is er weer een kans. Dan misschien gewoon om half negen, wat minder ongerelateerde liedjes van derderangs BN’ers die er alleen maar waren voor de screentime en wat meer inkijk in wat depressie nou werkelijk inhoud voor degenen die eraan lijden, en wat je ertegen kunt doen, zowel voor degenen die het hebben als voor hun naasten. Wat meer humor, maar wel in balans met serieuze items. Ondanks mijn kritiek hoop ik dus wel dat dit terugkomt, zelfs al is het weer in deze matige vorm, want elk stukje awareness (hebben we daar een goed Nederlands woord voor?) is mooi meegenomen in dit geval.

Handboek

Misschien valt je op dat ik een superhip nieuw dingetje heb toegevoegd hier rechts. Het bevat twee dingen waar ik niet zonder kan leven: mijn hoofd en mijn auto. Ook staat er een klein verhaaltje, maar als je hier vaker komt bevat dat weinig nieuws. Goed, dan weet je dat ook weer. Ik was er stiekem wel blij mee, dus ik wou het toch even vertellen. Verder ga ik het vandaag even kort houden, want mijn time management liet weer eens te wensen over en het is al bijna bedtijd. Ja, ik hou me nog steeds strak aan mijn schema van vaste tijden voor slapen en opstaan. Zelfs al is dat opstaan wel echt verdomde lastig als het buiten steeds zo idioot koud is en mijn tenen nog net niet afvriezen zodra ik ze onder de deken weg steek. Maar ik verdoe mijn schaarse tijd weer met praten over mijn tenen. Dat gebeurt nou altijd.

Waar ik het over wou hebben is dat ik mijn woord heb gehouden, en zoals beloofd in deze blog heb ik meteen de volgende ochtend de huisarts heb gebeld. Morgen heb ik weer een gesprekje met iemand, die ik even B zal noemen om het anoniem te houden. Eind 2015 zat ik in een hele diepe, donkere dip, en toen heb ik ook een paar keer met B gepraat. Dat heeft me toen geweldig geholpen. Meer dan de peperdure psycholoog waar ik eerder heen ging, zelfs al deed die zijn werk ook prima. Ik heb gewoon een zeer specifiek iemand nodig die mij een beetje begrijpt, en dat leek hier het geval. Het mooie is dat het onder huisartsenzorg valt, en dus gewoon gedekt wordt zonder eigen risico. In mijn ogen zou dat altijd het geval moeten zijn, maar dat is een politieke discussie waar ik nu zeer zeker niet in verstrikt moet raken, want dan kom ik nooit op tijd in bed.

Het punt is dus dat ik morgen na een dik jaar weer eens met een professional ga praten. Dat voelt aan de ene kant raar, want ik zit nu in vergelijking met 2015 helemaal niet zo diep in de put. Het voelt bijna alsof ik de tijd verdoe die iemand anders misschien veel harder nodig heeft. Maar dat is niet helemaal waar, want ondanks dat ik misschien niet meer in een zware depressie zit, zou ik toch dolgraag eens praten met iemand over de problemen die me in het dagelijks leven nog zo vaak dwarszitten. Ik weet eerlijk gezegd niet eens 100% waar ik het morgen over ga hebben. Ik wil gewoon weer eens een poging wagen en kijken of professionele hulp me hieruit kan redden.

Vlak nadat ik de afspraak had gemaakt om weer eens met B te praten, kwam er opeens een idee in me op. Ik ben toch niet de enige? Er zijn meer mensen die mijn problemen kennen, overal ter wereld. Mensen die moeite hebben met hun zelfvertrouwen, met sociale vaardigheden, met depressieve gevoelens en met een laag zelfbeeld. Ik kan ze niet direct helpen, maar wat ik wel een beetje kan is schrijven. Toen, pas na vele jaren, viel het kwartje. Ik moet een boek gaan schrijven! Waarom zou ik deze zielige weblogs continu blijven schrijven? Natuurlijk, het voelt goed en het helpt om af en toe even dingen van je af te schrijven, maar vanaf nu ga ik meer doen dan dat. Ik wil mijn reis naar zelfverbetering dit jaar echt serieus gaan nemen, en ik ga het stap voor stap op papier bijhouden. Dat zal ik doen in mijn eigen informele, humoristische (als je het zo kunt noemen) schrijfstijl. Het einddoel is om een soort  handboek te maken wat mensen zoals ik, die dealen met dezelfde problemen, in duidelijke stappen kan helpen zonder dat het een tergend technisch, slaapverwekkend saai zelfhulpboek wordt zoals ik er al teveel heb doorgeploegd.

Nou kan ik niet 100% garanderen dat het boek ooit afkomt, want dat ligt eraan of ik zelf mijn ‘reis’ weet te voltooien. Ik moet mezelf geholpen hebben om anderen te helpen. Maar het idee maakt me heel erg enthousiast, en ik heb al een paar duizend woorden op papier staan. Het lijkt me echt supermooi om mijn reis bij te houden, om te zetten in nuttige informatie en ondertussen ook nog een vermakelijk boek ervan te maken wat anderen kan helpen. Nou is het iets wat ik misschien nog te makkelijk inzie, maar de onvermijdelijke hordes waar ik nog tegenaan ga lopen zie ik tegen die tijd wel op te lossen. Voor nu ben ik na hele lange tijd weer eens serieus bezig met een boek, en dat alleen al voelt goed.

Nu moet ik echt naar bed, maar ik wou even mijn enthousiasme delen, en een update geven over de vorige blog. Het is een goed begin van het jaar, en als mijn voorgevoel een beetje klopt, wordt de rest alleen maar mooier. Uiteraard houd ik jullie netjes op de hoogte. Tot nu toe, en laten we vooral niet te vroeg juichen, heb ik nog geen enkele moeite met mijn “een blog per week”-voornemen.

Jeuk

Vandaag ga ik het hebben over mijn rare lichamelijke kwaaltjes. Dus dat gaat spannend worden, dat weet je nu al. Om het nog spannender te maken, ga ik deze blog beginnen met een zeer intense afwas-anekdote.


Net stond ik mijn afwas te doen, zoals ik dat wel eens doe. Omdat het een flinke afwas was (mooie zin), had ik het water goed heet gemaakt, en omdat het buiten winterweer is, stond ook mijn verwarming lekker warm. Geen probleem, zou je zeggen. Dat was het ook niet, tot ik mijn handen in het sop stak en begon met afwassen. De eerste minuut was er niks aan de hand, maar opeens voelde ik het opkomen. Jeuk. En dan heb ik het niet over die irritante jeukneus of dat ene plekje op je rug waar je niet bij kunt, of zelfs niet over die jeuk onderop je voet als je net je schoenen aan hebt. Nee, dit overtreft elke vorm van jeuk. Het is een jeuk zo intens dat het voelt alsof er duizenden brandende minuscule naaldjes in je huid worden geprikt. Je rug, je nek, je hoofd, je benen, alles lijkt in brand te staan. Dus stond ik daar, met het dilemma: ga ik krabben en mezelf insoppen met afwassop, of dit uitzitten. Op een gegeven moment stond ik half dansend mijn afwas haastig af te maken zodat ik mijn handen kon afspoelen zodat ik kon krabben.

Wat ik hier beschrijf is geen eenmalig iets. Dit is iets waar ik al jaren en jaren door geteisterd wordt. Deze afschuwelijke jeukaanvallen komen opzetten zodra mijn lichaamstemperatuur om welke reden dan ook verhoogt. Sporten? Instant jeuk. In de winter een warm huis of een warme winkel inlopen? Jeuk! Heet gekruid eten proberen? Ook jeuk. Een warme douche proberen te nemen? Je raad het al… Jeuk. Nou ben ik er recent achter gekomen dat ik dus iets heb wat URTICARIA CHOLINERGICA heet. Pakkende naam.

Cholinergische urticaria ontstaat in situaties waarbij de eccriene zweetklieren tot secretie worden aangezet, hetgeen gebeurt door het vrijkomen van acetylcholine in postganglionaire synapsen. De urticae, kleine (1-3 mm) papeltjes op een wisselend erythemateuze ondergrond, ontstaan bij verhoging van de lichaamstemperatuur ten gevolge van inspanning of het verkeren in een warme omgeving, maar ook door sterk gekruid voedsel, koffie, en stress of emoties. Therapie: verminderen van de prikkel: minder en kouder douchen, stress situaties vermijden, geen sterk gekruid voedsel gebruiken. Sommigen vermijden sport en inspanning, maar dit is een moeilijk te geven advies, vooral bij jonge mensen. Dreigende aanvallen zijn te couperen door snel een koude omgeving op te zoeken. Aanvallen tijdens stressvolle sociale gebeurtenissen kunnen worden voorkomen door 2-3 uur tevoren een aanval te provoceren met oefeningen of een hete douche, waarna de huid enige uren refraktair is.

Bovenstaande ‘therapie’ werkt, maar is lastig mee te leven. Zoals ik recent al omschreef, douche ik de laatste tijd voornamelijk koud, wat geen enkel verschil lijkt te maken. Ik heb ook al verscheidene andere dingen geprobeerd met betrekking tot douchen. Verschillende producten, alleen water, korter, kouder, minder vaak. Niks helpt. Nou eet ik niet heel vaak gekruid, maar soms wil ik ook wel eens genieten van wat hete kip of iets dergelijks. Daarnaast is dit niet iets waar je actief mee bezig bent. Het is iets wat vaak pas opkomt als het al te laat is. Je denkt niet de hele dag aan het vermijden dan inspanning, heet eten en temperatuurwisselingen.

Dus ik zit regelmatig aan tafel als een holbewoner te krabben, wat nog niet heel erg is. Daar ben je meestal met vrienden of familie. Het ergste is het als dit opkomt in publieke omgevingen, en dat gebeurt regelmatig. Het is helaas te vaak voorgekomen dat ik een warme winkel inliep en overvallen werd door deze jeuk. Wat je dan krijgt is een Fant die met een van ongemak vertrokken kop opeens begint te strippen (je rug krabben met een dikke winterjas is geen optie) en als een wilde begint te krabben. Niet heel charmant, en zeer beschamend. Toen ik nog naar de sportschool ging was het ook een ramp, en als ik een stukje wil (hard)lopen zul je me vaak binnen enkele minuten in een T-shirt zien lopen in hartje winter, want kou geeft verlossing.

Er lijkt niks te zijn wat je hier tegen kunt doen. Sommigen zeggen dat antihistaminica (hooikoortspillen) werken, wat ik zelf nog niet geprobeerd heb omdat ik niet graag aan de pillen zit. De enige methode die werkt is er doorheen bijten, wat niet makkelijk is. Zoals aangegeven in het stukje hierboven is de huid enige tijd “refraktair”, wat betekent dat het een tijd lang na een aanval niet weer voorkomt. Dus als je even door die paar minuten helse jeuk heen bent, dan blijft het de rest van de dag meestal weg. Helaas is het geen jeuk die je kunt negeren, daarvoor is het simpelweg te intens. Verfrissing zoeken helpt, wat in de winter makkelijker is dan in de zomer of bijvoorbeeld in de sportschool. Stoppen met bewegen helpt naar mijn ervaring niet, en vertraagt het proces. Gewoon doorzetten is de enige oplossing om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. Toen ik met dit probleem naar mijn huisarts ging wist hij me niks nuttigs te vertellen. Hij wist niet eens wat het was. Van wat ik online lees is dat de norm. Het rare is dat deze verschijnselen op een dag zomaar verschenen, nadat ik toen al iets van zestien jaar nergens last van had. Volgens sommige mensen gaat het ooit op een dag ook zomaar weer weg. Ik hoop dat ze gelijk hebben.

Waarom ik dit allemaal schrijf? Ik heb werkelijk geen idee. Na mijn vreselijke afwasjeuk van net wou ik het even van me af schrijven. Het is iets wat me al jaren teistert, en ik heb er geloof ik nog nooit over geschreven. Dus dat is bij deze dan gebeurd. Lees je dit toevallig en heb je ook last van cho… dinges, inspanningsjeuk? Is er iets wat helpt? Ik hoor het maar al te graag in de comments. En nee, dit is geen wanhopige poging om opeens interactie met mijn lezers te forceren, dit is een oprechte vraag die mijn leven een stuk makkelijker kan maken. Want soms is het leuk om een excuus te hebben om inspanning te vermijden, maar meestal is het verdomd onprettig.

Fresku – Twijfel

Ik roep met enige regelmaat dat bijna alle Nederlandstalige muziek bagger is, en op zich sta ik daar vaak achter. Er zijn gelukkig altijd uitzonderingen. Recent ontdekte ik dat Nederlandse rapper Fresku meer is dan de zoveelste gangsterrapper. Zijn teksten gaan daadwerkelijk over, jeweetwel, dingen. Andere dingen dan money, bitches en drugs. Dit nummer bevat een paar fantastische stukjes tekst die het in mijn ogen schandalig maken dat Fresku niet wat populairder is dan de gemiddelde Nederlandstalige herrie. Sommige identificeer ik me mee, andere totaal niet, maar het geheel is indrukwekkend te noemen.

Soms zit ik maar te denken
en komt alles op me af en dan voel ik de stress
vandaar dat ik twijfel..
het enige wat mij nu nog kan stoppen
op het pad dat ik bewandel onderweg naar succes
is mijn eigen twijfel
voor zij die aan me twijfelen

twijfel je meer aan me dan mij ik betwijfel het
eigenlijk weet ik niet wat ik moet op de wereld
maar ik ben er en ik zit alleen te twijfelen
voor alle mensen die twijfelen
kom je daarmee verder nee ik betwijfel het
eigenlijk weet niemand wat je moet op de wereld
maar je bent er en je moet niet zoveel twijfelen

ik zweef in mijn gedachten
alles is zo twijfelachtig
onzekerheid is een groot gedeelte van mijn karakter
soms lijkt het makkelijk voor me
je ziet me blijven lachen
want ik verberg in feiten mijn ware zijn met grappen
ik snap het ff niet
hoe moet ik me voelen?
hoe moet ik me uiten?
je ziet me lachen met verdriet