Over Christopher Nolan en filmsnobs

Vandaag ga ik het hebben over films en filmsnobs, zonder daarbij zelf als een filmsnob te klinken. Dit is een lastige taak, maar ik denk dat ik het aankan.

Enkele minuten geleden drukte ik mijn blu-ray speler uit en stopte ik Interstellar terug in zijn hoesje. Twee jaar geleden zag ik Interstellar voor het eerst in de bioscoop. Een week later zag ik hem voor de tweede keer in de bioscoop, en nu zag ik hem voor de derde keer in mijn eigen huis. Dat ik een film drie keer kijk in twee jaar tijd is vrij uniek te noemen. Ik ben niet het type wat films eindeloos kan herkijken. Zolang ik me nog teveel herinner, is de lol er voor mij vanaf. Ik wil dat een film me raakt, en dat lukt gewoon bij lange na niet zo goed als je exact weet wat er wanneer gaat gebeuren. Maar er zijn films die me keer op keer weten te raken. Misschien niet als ik ze elke dag zou kijken, maar drie keer in twee jaar wel. En ik zal hier vandaag gewoon schaamteloos toegeven dat ik een traantje heb weggepinkt net tijdens Interstellar. Misschien zelfs wel twee. Zelfs al wist ik wat er ging gebeuren.

Er is iets unieks aan de manier waarop Christopher Nolan zijn films maakt. Ik kan niet helemaal uitleggen wat het is, en dat is vervelend. Want daarom kan ik me niet goed verdedigen tegen de vele nare mensen op deze wereld die een ander hun plezier niet gunnen. Maar daarover later meer. Eerst ga ik toch een poging doen om uit te leggen waarvan ik net claimde dat ik het niet uit kan leggen. Laat me ten eerste stellen dat ik 100% weet dat Nolan’s films niet perfect zijn. Er zitten vast plotgaten in Interstellar. Gegarandeerd. Er zijn vast al duizenden mensen geweest die ze uitgebreid op een rijtje hebben gezet op het internet. En zo nu en dan zit er een klein stukje in wat ook mij ervan overtuigt dat zijn films niet perfect zijn. Een slecht grapje, een net iets te lange scene of iets anders kleins. Geen enkele film is perfect.

Maar er is iets extreem belangrijks wat Nolan als geen ander kan, en dat is het neerzetten van een in mijn ogen simpelweg perfect filmervaring. Geen perfecte film; een perfecte ervaring. Een film die vanaf de eerste seconde tot aan het einde aanvoelt als een intense, emotionele en uiteindelijk extreem bevredigende achtbaan. Maar je moet wel een bewuste keuze maken om te gaan genieten van die ervaring. En zo komen we aan bij de filmsnobs… Mensen die vaak van tevoren al besluiten dat ze een hekel hebben aan alles wat van grote, populaire regisseurs zoals Christopher Nolan wegkomt. Mensen die beginnen aan een film als Interstellar met het doel om hem kapot te maken. Helaas niet alleen voor zichzelf, maar het liefst ook voor anderen. Ze gaan de hele film op zoek naar dingen die “echt niet kunnen hoor” of die “wetenschappelijk gezien helemaal nergens op slaan”. Dat de filmmakers hulp hebben gekregen van wetenschappers die qua intelligentie elk internetforum bij elkaar opgeteld nog zullen overstijgen, dat maakt niet uit. Want deze mensen hebben wel even op wikipedia gelezen wormgaten en de relativiteitstheorie werken, en dat is níet zoals in deze fictieve film die puur gemaakt is voor vermaak en niet om je te leren over hoe wormgaten en de relativiteitstheorie werken. Hoe durf je, Nolan!? Jij klootzak!

Waarom zou je jezelf dit aandoen? Waarom zou je in godsnaam een film zo willen kijken? Suspension of disbelief is een prachtig iets. Je kijkt een film, geen documentaire. Ik ben de eerste die zal toegeven dat ik geen wetenschapper ben. Ik weet nauwelijks hoe een worm werkt, laat staan een wormgat. Maar dat maakt helemaal niet uit. Die kennis is volledig 100% irrelevant om van Interstellar te genieten. In het universum van de film, geloof ik wat de film mij vertelt over de werking daarvan. Want dat is alles wat ertoe doet. Waarom wordt er bij Star Wars niet geklaagd over het gebrek aan realisme, maar bij Interstellar wel? Ik begrijp het niet, en ik heb medelijden met mensen die niet kunnen kiezen om te genieten van een goede filmervaring. Ze zijn vooral heel hard bezig met bewijzen hoe slim ze zijn. Weet je wat ze zijn? Pretentieus. Wat heel toevallig het woord is wat de meeste gebruiken als ze films zoals Interstellar omschrijven. Dat vind ik wel ironisch.

Maar misschien ben ik nu zelf ook wel een filmsnob, omdat ik neerkijk op filmsnobs en de manier waarop zij hun films kijken. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat geen enkele regisseur me zo aan mijn scherm gekluisterd weet te houden als Christopher Nolan. De verhaalvertelling, de casting, de cinematografie, de muziek, de lengte, elke scene, elk gesprek. Zoals ik al zei, niet alles is perfect, maar het werkt wel allemaal samen richting die onvergetelijke ervaring. Ik kan nog steeds niet kiezen of The Dark Knight of Interstellar mijn favoriete film is. Ik geloof dat ik volgens de snobs moet zeggen dat het The Godfather of Shawshank Redemption is ofzo. En hoewel ik die allebei fantastisch vond, zijn ze me niet bijgebleven op de manier waarop Nolan’s films dat nog altijd doen. En voor mij is de ervaring van een film veel belangrijker dan hoe goed hij objectief gezien is. En daarom hoop ik dat ik in mijn leven nog vele films van Nolan mag verwelkomen op mijn netvlies.

I was never welcome

I don’t need their blessing now
I don’t need their invitation
Ain’t no way to shut me down
Or to take this path I’ve taken
And maybe I’ve been left out
Never let this be mistaken
They can keep that blessing now, forget me now
Cause I was never welcome

Mijn matige Batman vs Superman recensie

Hoi. Ik ging vandaag naar de bioscoop, en nu ga ik mijn willekeurige gedachten over de film die ik daar zag in een blog gooien die misschien wel een soort van als recensie te bestempelen valt.

Laat ik beginnen met een soort disclaimer. Ik weet helemaal niks over stripboeken, laat staan het hele DC en Marvel gebeuren. Ik kan de twee niet uit elkaar houden, ik heb geen idee wat het originele verhaal is van batman of van superman of van iron man of van welke man dan ook. Mijn interesse in comic books, zoals ik ze nu maar zal noemen om ze te onderscheiden van de Donald Ducks en de Suske-en-Wiske’s, is simpelweg afwezig. Ik snap best dat mensen het allemaal geweldig vinden, maar ik zelf vind er geen zak aan. Dat komt voornamelijk omdat ik geen superheldfantasieën heb of ooit heb gehad. Ik hoef geen laserogen, ik hoef niet te vliegen en ik hoef ook geen muren kapot te kunnen slaan. Geef mij maar gewoon zo’n tof laserpennetje waar katten altijd wild van worden. Ik rij liever dan dat ik vlieg, en muren hebben me nooit echt vreselijke dingen aangedaan. Als ik mocht kiezen tussen superkrachten of een berg geld, ging ik voor het geld. Saai misschien, maar ik ben een simpel persoon wat blij word van simpele dingen.

Dus nee, ik ben niet zo’n persoon wat je tijdens alle recente superheldenfilms gaat vertellen wat er allemaal niet klopt in vergelijking met de strips of oude series. Het interesseert me bar weinig of batman opeens een roze cape draagt of dat Wolverine’s klauwen een centimeter korter zijn dan in de strip. Alles waar ik om geef is het vermaak wat de film mij bied. Toch, ondanks mijn totale desinteresse in superhelden, is The Dark Knight van Nolan waarschijnlijk nog altijd mijn favoriete film. Het is ook zo’n voorbeeld wat volgens de fans niet accuraat is en vol fouten zit, maar jezus wat was die film idioot goed. Daarnaast heb ik Batman altijd net wat meer gemogen dan elke andere ‘superheld’. Batman heeft geen bovennatuurlijke krachten. Hij is gewoon een rijke lul in een duur pak die mensen in elkaar slaat. Laten we vooral niet zeggen dat het realistisch is, maar het bevat een hogere “mwoah, dit zou heel misschien nog kunnen”-graad dan laten we zeggen een Superman, die letterlijk een alien is geloof ik. Die eruitziet als een man met een vetkuif. Ik weet het ook allemaal niet… Daarnaast heeft Batman een butler die Alfred heet, en dat is geweldig. (hint: ik heet Alfred)

Goed, laten we het eens over de film gaan hebben die ik zei te gaan recenseren. Batman vs Superman (BvS vanaf nu) is het laatste werk van Zack Snyder, die we kennen van geweldige films als… Oh, uhm… Wacht, er moet hier ergens iets zijn. Geef me heel even… 300? Nee, die was bagger. Sucker Punch? Nah, die keken we alleen voor Emily Browning. Man of Steel dan? Nee, ik heb zelden zo hard mijn best moeten doen om een film uit te zitten. Okay, dus Zack Snyder kennen we van films. Laten we het daarop houden. Hij maakt films. Ook BvS is een film, dus we kunnen stellen dat deze man ervaring heeft. Daarnaast heeft hij twee licenties en een concept met een verdomde lading potentie. Mij interesseert het allemaal matig misschien, maar voor veel mensen had deze film een episch meesterwerk kunnen worden. De film der films.

En wat deed Snyder? Hij castte Jesse Eisenberg. Jesse… Fucking… Eisenberg… Als Lex Luthor, Superman’s grootste vijand ofzo. Het punt is dat Eisenberg de complete film bijna direct naar beneden trekt met zijn treurige, wanhopige pogingen om een Heath Ledger’s Joker performance neer te zetten. In elke scene zie je hem veel te hard proberen om een excentrieke schurk te zijn, en het lukt hem gewoonweg niet. Zijn hoofd is sowieso al uiterst onuitstaanbaar (niet dat ik mag klagen over onuitstaanbare hoofden, maar ik doe het lekker toch), maar zijn pijnlijk geforceerde acteerwerk maakt het alleen maar erger. Ik kan moeilijk omschrijven hoeveel haat ik heb voor zijn rol in deze film. Het is slecht geschreven en daarna met zichtbare toewijding, maar desondanks totale mislukking uitgevoerd. Gelukkig blijkt Ben Affleck een betere batman dan verwacht. Dat compenseert een beetje voor Eisenberg’s Ledger impressie.

Maar dus, de film springt in het begin wat heen en weer om een verhaaltje op te bouwen, inclusief een onvoorstelbaar voorspelbare scene waarin Batman een klein meisje redt wat om één of andere reden in instortend kantoorgebouw stond (serieus, waarom staan er altijd zielige kinderen in instortende gebouwen in films? Zit er in elk gebouw gewoon een afgesloten ruimte met een zielig kind ingebouwd, wat pas vrijkomt als het gebouw instort, puur en alleen zodat de filmheld het nét op tijd kan redden van een vallend puinstuk en het daarna een omhelzing kan geven terwijl er epische muziek aanzwelt?). Maar goed, uiteindelijk komen Batman en Superman elkaar tegen en, dit is geen spoiler want de de titel van de film verklapt het al dus zeur niet, gaan ze elkaar slaan. Dan denk je dat het voorbij is maar gebeurt er opeens nog een uur lang allerlei onzin, en dan eindigt het met meer onzin. Ik zou graag uitweiden, maar dan ga ik het verhaal verklappen en daar worden sommige mensen erg kwaad van. Het voelt allemaal een beetje haastig samengeraapt aan. Er wordt van alles in de film gepropt, en het krijgt allemaal maar weinig aandacht eigenlijk.

Mijn conclusie is dat Snyder hier een fantastische film van had kunnen maken. Maar in plaats daarvan deed Snyder wat Snyder doet. Als een soort overenthousiaste puber allemaal wilde ideeën bedenken en ze zonder al te veel coherentie in een film gooien. Met Jesse Eisenberg. Waarom in godsnaam Jesse Eisenberg? Maar goed, genoeg gezeurd. Ik heb me best vermaakt met BvS. De film zit technisch redelijk in elkaar en bevat genoeg mooie beelden en toffe actiescènes. Het daadwerkelijke gevecht tussen de vleermuisman en de vliegende kerel met een allergie voor groene stenen is best wel verdomd tof. Het is echt geen film waarbij je je zult vervelen. Maar het is geen Dark Knight, en zelfs geen Dark Knight Rises, hoe hard het dat ook probeert te zijn.