Waarom ik een tweede Mazda MX-5 kocht

IMG_20160221_083759
Vorig weekend deed ik een relatief dure impulsaankoop. Na dik vijf jaar in bezit te zijn geweest van een Mazda MX-5, kocht ik er nóg eentje. Dezelfde generatie, twee jaartjes jonger, en zo op het oog in veel slechtere staat. Sindsdien heb ik veelvuldig de vraag moeten beantwoorden: “waarom?”. Waarom zou je in godsnaam een auto kopen die je al hebt?

Dergelijke keuzes zijn vooral altijd onbegrepen door ouders en soortgelijken. Het type mensen wat door de saaie wereld overtuigd is dat auto’s iets zijn waarover je verstandige, weloverwogen beslissingen moet maken. Het moet praktisch, zuinig en saai zijn. Maar ik heb mezelf al heel lang geleden voorgenomen om nooit verstandige autokeuzes te maken. Het leven is te kort om verstandige auto’s te rijden. Ik ben het type wat alleen in zijn eentje boodschappen kan doen omdat zijn aankopen anders niet in de auto passen. Maar weet je waarom ik mezelf dat aandoe? Omdat ik geniet van het ritje naar de supermarkt. Het is geen taak waar ik tegenop zie. Het is iets waar ik naar uitkijk. Je brengt in je leven zoveel tijd door in auto’s, dat het simpelweg doodzonde is om de bewuste keuze te maken om voor een saaie auto te gaan. Ja, misschien kan je er meer spullen of mensen in kwijt. Misschien haal je een beter verbruik. Waarschijnlijk ben je met je nieuwe leasebak zelfs sneller weg bij het stoplicht dan ik in mijn 25 jaar oude sportauto. Dat boeit niet. Want ik verlies met een brede grijns op mijn gezicht.

En nu is er een tweede MX-5. Iets wat ik totaal niet in de planning had staan, maar hij kwam langs, en ik stuurde bijna automatisch een bericht naar de verkoper. Enkele dagen later stond ik ernaast en schudde ik hem de hand na een korte testrit. Ik kocht de auto voor een belachelijk goede prijs die ik hier verder niet ga noemen. Het is een technisch perfecte auto die optisch wat werk kan gebruiken, maar dat boeit niet. Deze auto kocht ik namelijk met een doel; het in vervulling laten gaan van een jarenlange droom. Een eigen driftauto. Deze tweede MX heeft namelijk een sperdifferentieel. Dat zegt je waarschijnlijk weinig, en ik weet zelf eerlijk gezegd ook nog niet 100% hoe het allemaal werkt. Wat ik wel weet is dat het ervoor zorgt dat hij glijdt. En glijden is leuk.

Glijden is zo leuk dat het wereldwijd door vele duizenden mensen als sport en hobby wordt beoefend onder de naam driften. Iets wat ik heel af en toe al eens deed op een regenachtige avond op de rotondes rondom mijn huis, maar ik was altijd veel te bang om mijn mooie groene MX-5 te vernielen. Dat ding is mijn eerste auto en heeft idiote sentimentele waarde voor mij. Het idee is dat hij nog steeds op mijn naam staat op de dag dat ik sterf, en daarom probeer ik er een klein beetje zuinig mee om te gaan. Niet zo erg dat het mijn rijplezier in de weg staat, maar ik neem liever geen onnodige risico’s. Nu is er dus de tweede, waarmee dat wel kan. Het is een auto waarvan het niet erg is als ik een keer de baan af schiet en wat plaatwerk beschadig. De dag nadat ik hem kocht, schreef ik me in voor een driftdag op het circuit, en ik kan veilig zeggen dat ik zelden zoveel lol heb gehad. De stortregen hield die dag geen seconde op, maar ik zat met een grijns van oor tot oor achter het stuur, met het raampje open en de regen vol in mijn gezicht. Het kon me allemaal niks schelen.

Ik had plezier. En daarom vind ik dit een logische, slimme aankoop. Omdat ik me ermee vermaak, meer dan ik in tijden heb gedaan. Nee, ik heb nog steeds geen auto waar ik een gezin in kan vervoeren (pluspunt!), als ik een IKEA kast wil ophalen moet ik nog altijd de verstandige Citroën van mijn ouders lenen, en op het circuit reed ik met moeite 1 op 6,5. Maar verdomme wat heb ik me vermaakt. De rest doet er simpelweg niet toe. Dus daar heb je je antwoord.

life_s-too-short-to-drive-boring-cars