11 maanden verder

Hoe begin je je eerste fatsoenlijke blog in 11 maanden tijd? Ik weet het niet. Daarom vraag ik het jullie. Het begin van welk schrijfwerk dan ook is nooit mijn sterkste punt geweest. Net als titels. Of eindes. Alles daar tussenin weet ik me nog wel aardig mee te redden. En als je het reëel bekijkt is dat vaak minstens 75%, dus je zou kunnen zeggen dat ik driekwart op weg ben om een goede schrijver te zijn. Go ik! 11 maanden geleden stopte ik met bloggen omdat ik weer eens zo’n schrijfdipje had. Of misschien kwam het omdat ik bloggen met negativiteit associeerde en ik probeerde juist die negativiteit uit mijn leven te verbannen. Want ik kan eromheen proberen te draaien, maar het merendeel van mijn blogs is somber van toon. Maar raad eens; de negativiteit is… Hmm, nee, ik laat jullie nog iets langer in spanning. Is het weg? Is het terug? Je leest het in de volgende aflevering van mijn leven! Of hieronder.

Die 11 maanden geleden lag er een klein wit doosje met antidepressiva voor mijn neus. Of op mijn neus. Ik weet de details niet meer precies, maar het was in ieder geval in de nabije omgeving van mijn neus. Ik was toen op een punt waar ik het leven en al zijn uitdagingen niet meer zag zitten. Ik ging toen al heel wat maanden naar de psycholoog, maar het leek niet tot nauwelijks te werken. Ik had het gevoel dat ik het echt niet meer ging redden alleen. Niet dat ik alleen was, maar zo voelt het (bijna) altijd als je depressief bent. De problemen zitten in jou, dus je moet ze toch alleen oplossen. Hulp van buitenaf heeft maar heel beperkt invloed naar mijn ervaring. Dus het moest van binnenuit, maar ik had geen idee hoe, dus besloot ik dat het misschien toch tijd was om die pillen dan maar in me te stoppen zodat die het werk voor me konden doen. Ik ging van de psycholoog naar de psychiater, en die schreef me Sertraline voor. Ik keek er niet bepaald naar uit, maar het leek de enige uitweg. Met niet slechts een baksteen, maar een complete bouwplaats in mijn maag haalde ik het doosje op en ging ik naar huis.

Thuis trok ik de pilletjes eruit en maakte ik de potentiële fout om de bijsluiter ook daadwerkelijk zorgvuldig door te lezen. Heel erg zorgvuldig. De details kun je in vorige posts terugvinden, maar laten we stellen dat je daar niet vrolijk van wordt. Niet alleen stonden er leuke lichamelijke klachten zoals diarree, braken, spierklachten en erectiele disfunctie, maar het leuke is dat de antidepressiva de eerste tijd mijn depressie zeer waarschijnlijk alleen maar hevig gingen versterken, inclusief zeer sterk toegenomen zelfmoordgedachten. De gemiddelde slikker van antidepressiva denkt hier waarschijnlijk niet zo bij na. Die had waarschijnlijk ook al een jaar eerder aan de pillen gezeten dan ik er überhaupt aan begon te denken. Ik ben niet zo dol op pilletjes… Ik ben niet de gemiddelde slikker van antidepressiva. Sterker nog, de bijwerkingen werkten op mij zo vreselijk afschrikwekkend dat er een soort placebo-effect in werking begon te treden. Zonder dat ik de pilletjes slikte, begonnen ze te werken. Die lijst met bijwerkingen zat zo in mijn hoofd geprent, samen met de extreme angst voor afhankelijkheid van een pil, dat ik besloot nog een laatste poging te wagen het zelf op te lossen. Ik ging mijn leven zelf nog een keertje onder handen nemen, en de pillen gingen de kast in voor noodgevallen.

Nu zijn we dus ongeveer een jaar verder, en je vraagt je misschien wel af of het ook gelukt is om mijn leven weer op orde te krijgen. En ik zou dolgraag met een volmondig “Ja” antwoorden. Maar dat kan helaas niet. Het moet een halfmondig “mwoah” worden, aangevuld met een halve mond “nope”. Laat me even een vluchtige samenvatting geven van de laatste 11 maanden. Op hevig aandringen van mijn psycholoog schreef ik me in voor een studie die in februari zou beginnen. Ik zou ICT gaan studeren aan het Stenden, een hogeschool in mijn eigen woonplaats. Met het oog op mijn vorige schoolervaringen keek ik hier niet naar uit. Wel naar het leren van alle mooie vaardigheden, maar beslist niet naar het sociale aspect wat een school met zich meebrengt. Mensen, samenwerken, sociale hiërarchieën. Ik kan er niet mee omgaan, omdat ik sociaal ongeveer zo bekwaam ben als de gemiddelde bloempot. De oorzaken daarvan heb ik vaak genoeg proberen op te graven, nooit met volledig succes. Dat boeit ook niks, het simpele feit is dat het bijna elk enkele aspect van mijn leven hevig beïnvloed.

Ik geloof dat het een maand of twee was voor het uit de hand begon te lopen. Misschien is het wat treurig, maar eigenlijk verbaasde het mij dat ik het nog zo lang vol wist te houden. Maar ik genoot dan ook echt van sommige delen van de opleiding. Ik vond het geweldig om websites te bouwen, en ik deed het ook helemaal niet slecht, al zeg ik het zelf. Ik vond de hoorcolleges leuk en haalde een fijne 8.8 op mijn eerste PHP tentamen. Heel even kreeg ik het idee dat ik dit misschien wel ging uithouden. Maar dat was een stomme illusie, want terwijl ik sommige aspecten van de opleiding op zeer bekwame wijze wist uit te voeren, wist ik alles waar een beetje sociaal werk bij kwam kijken totaal te verneuken. Groepswerk ging dramatisch en bezorgde me intense stress, en ik had de neiging om gemaakt werk niet te laten nachecken om de sociale stress van het benaderen van de docent te vermijden. Om maar even twee voorbeelden te noemen. Ik sliep slecht, begon tentamens en andere belangrijke dingen te missen en voelde mezelf op hoog tempo terugzakken in het diepe zwarte gat waar ik net een beetje uit begon te klimmen. Zo’n school zit zo overvol gestopt met sociale stresssituaties, en langzaam zag ik alles voor mijn neus instorten. En het enige wat ik deed was apathisch toekijken tot het te laat was om het ooit nog te fixen. Want ik wist eigenlijk al vanaf het begin dat het ging gebeuren, en ik vermoed iedereen die mij een beetje kent ook al.

Enkele maanden bleef ik ingeschreven staan op mijn opleiding terwijl ik niet meer kwam opdagen, om de studiefinanciering te vangen. Ik gebruikte het om uit huis te gaan, iets waar ik al langer van droom dan ik me kan herinneren. En iets wat mijn psycholoog, net als ik, extreem belangrijk vond voor mijn verdere groei. Het klinkt voor rationele, normale mensen vast als een extreem domme keuze. Jullie comments zijn zeer welkom in een prullenbak naar keuze. Deze keuze is tot de dag van vandaag één van de weinige in mijn leven waar ik met volle overgave achter sta. Ik woon nu vier maanden op mezelf, en het heeft me echt heel veel goed gedaan. Okay, je zou het niet zeggen als je me nu ziet, maar vertrouw me dat dit essentieel is en gaat zijn. Ik geniet echt van de zelfstandigheid, en het forceert me om de dingen te doen waar ik moeite mee heb, wat ze met hele kleine stapjes iets makkelijker maakt. Dit huisje hier in het suffe boerendorp Emmer-Compascuum is binnen korte tijd één van mijn favoriete plekken op de aarde geworden.

Maar goed, dat is even een bijkomstigheid in het totale verhaal. Onthoud dus even dat ik nu alleen woon en kosten heb van huur, elektra, gas, internet en al dat spul. Dat kost geld enzo. Sinds een maand of twee ben ik uitgeschreven voor mijn studie, wat dus geen stufi betekent. Geen stufi betekent geen geld. Geen geld betekent geen huis en geen auto, de twee materiële dingen die het belangrijkste zijn in mijn leven en die ervoor zorgen dat ik er nog wat zin in zie. Dus ik begon de zoektocht naar een baan en schreef me direct in voor een bijstandsuitkering, mocht het solliciteren niet lukken. En geloof het of niet, werkgevers lijken niet heel erg geïnteresseerd in een 23 jarige kerel met alleen HAVO en een vijftal lachwekkend korte baantjes bij grotendeels onindrukwekkende werkgevers. Dus ik begin een aardig mooie verzamelalbum aan afwijzingen te krijgen zo langzamerhand.

Al in al kun je stellen dat mijn leven niet optimaal verloopt, en in korte tijd heeft dat zijn tol geëist op mijn mentale gezondheid. Terwijl die stufi doorliep leefde ik nog in een soort bubbel waar ik mijn verantwoordelijkheden kon uitstellen. Tot de bubbel knapte en alles in één keer op me neerstortte. Dom inderdaad. Maar goed, met zulke conclusies schiet ik nu ook weinig op. Nu zit ik zonder werk, zonder inkomen en met totale onzekerheid over een eventuele uitkering dankzij alle protocollen en eisen. En ik wil sowieso niet (lang) op een uitkering leven. Eerder deze week bezocht ik de huisarts, die me een testje toeschoof waar ik aan de hand van enkele stellingen moest laten zien hoe slecht ik eraan toe was, mentaal gezien. Op punten als stress, depressie en angst scoorde ik soms bijna het dubbele aantal punten wat nodig was om op het hoogste niveau te zitten. Dit baarde niet alleen de huisarts, maar ook mijzelf ernstige zorgen. Hij maakte zich vooral zorgen dat ik zelfmoord ging plegen, ik maakte me vooral zorgen hoe ik ooit wat van mijn leven ging maken.

Even snel tussendoor; ik ga geen zelfmoord plegen. Er is een enorm verschil tussen zelfmoordgedachten en daadwerkelijke pogingen. Iedereen met een depressie denkt aan die shit. Je kunt gewoonweg niet ontkennen dat het een verleidelijke uitweg is, maar ergens diep begraven onder alle depressieve zooi, ben ik een optimistisch persoon wat ooit op een dag, ver in de toekomst, wat van zijn leven hoopt te maken. Maar ik moet toegeven dat ik zo langzamerhand steeds meer begin te twijfelen of me dat gaat lukken, of eerder hoe me dat gaat lukken. Helaas was mijn gesprek bij de arts beperkt, maar ik kom volgende week terug om het voort te zetten. Mijn hoop is gevestigd op een verdere analyse van wat er nou precies mis is met me, want het begint nu op het punt te komen waar ik dat echt een keer moet weten, anders kan ik er ook niks aan doen. 23 jaar lang ben ik er voor weggerend omdat ik me niet achter labels wou verschuilen en er hoe dan ook toch mee moest leven, maar dit werkt duidelijk niet. Testen bij mijn psycholoog vorig jaar wezen uit dat ik zeer waarschijnlijk niet autistisch ben. Ik toonde teveel empathie, onder andere. Ik geloofde het ook direct. Ik heb meer empathie dan goed voor me is, en ook vele andere symptomen voldoe ik niet aan. Mijn probleem lijkt puur en alleen te zitten in het uiten van mijn gedachten en gevoelens in gesproken woord. Hier op virtueel papier red ik me meer dan prima, al zeg ik het zelf.

Maar mijn god, wat wil ik er nu graag vanaf. Ik ben er zo vreselijk klaar mee, met zo leven. Deze problemen doen zich al voor sinds de middelbare school, wat betekent dat ik er de helft van mijn leven al mee rondloop, en dat is zo verdomd vermoeiend en deprimerend. Ik kan het echt niet meer. En nee, dat betekent niet dat ik een einde ga maken aan mijn leven, maar wel dat het nu echt tijd is voor verandering. Ik heb niet eens half een idee hoe, maar het moet. Nu ook poging 489 om het op de gewone manier op te lossen (gewoon inschrijven voor opleidingen net als alle normale mensen en dan maar hopen dat het op magische wijze goed gaat, bijvoorbeeld) weer gefaald is, is het misschien tijd om in te zien dat  het waarschijnlijk ook nooit gaat werken tenzij ik het bij de kern aanpak. Ik zal iets moeten veranderen aan mezelf, of aan mijn methodes. Mijn hoop is dat ik via de huisarts doorgestuurd kan worden naar wat dan ook, waar ze me wat uitgebreider kunnen testen en me van daaruit kunnen helpen met een behandelplan. Het liefst zonder pillen, maar als het met moet, dan moet het maar met… En dan heb ik het niet over antidepressiva. Want dat zijn debiele dingen die het probleem niet aanpakken, maar de gevolgen ervan. Mijn depressies komen niet uit het niets, mijn depressies komen door mijn sociale onbekwaamheid. Daardoor voel ik me altijd anders, eenzaam en hopeloos over mijn toekomst. Als ik die problemen niet aanpak kan ik de rest van mijn leven in en uit depressies kruipen en kilo’s sertraline achterover gieten zonder dat ik ooit echt gelukkig zal zijn. En dat ga ik verdomme niet doen.

Ik wil me gewoon zo graag een keer normaal voelen. Ik weet dat het hip is om anders te zijn tegenwoordig, en dat je jezelf moet accepteren zoals je bent en al die bullshit. Maar ik wil gewoon zo graag een keer als een normaal mens kunnen functioneren in deze wereld. Ik wil gewoon een opleiding kunnen doen, een baantje langer dan een week volhouden, een relatie volhouden, of fucking überhaupt ooit weer een relatie krijgen, een gesprek voeren met een vreemde, naar de winkel zonder me zorgen te maken wat iedereen die me passeert voor vreselijke dingen over me denkt, nieuwe mensen ontmoeten, mezelf niet meer haten, niet meer bang zijn. Ik wil niet meer bang zijn, voor alles wat normaal of zelfs leuk hoort te zijn.

Maar goed. Vergis je niet, dit is geen negatieve, sombere blog. Dit is een blog om te laten weten dat ik het proces naar verbetering voor de zoveelste keer heb gestart. En ja, ik mag me dan niet optimaal voelen, ik ben door/ondanks alle slechte dingen die er de laatste tijd zijn gebeurd wel weer een stap dichterbij, en ik heb een goed gevoel dat ik nu echt de eerste stap op het goede pad gezet heb, na vele stappen op vele verkeerde paden. Misschien heb ik het fout en schrijf ik volgend jaar weer een blog als deze, maar hey, ik ben 23. Ik heb als alles meezit nog een flink aantal jaren te gaan om het opnieuw te proberen. En dat zal ik blijven doen. Get happy or die tryin’.