Nog één keer

Vorige week maandag was het zover. Ik zou dan toch na maanden toch eindelijk de pilletjes gaan slikken die me zouden helpen mijn depressie te verslaan. Maar naarmate de dag dichterbij kwam, werden mijn twijfels zienderogen groter. En groter. En nog groter, tot ik merkte dat ik nog banger was voor die kleine pilletjes dan voor mijn depressie. Misschien omdat de depressie bekend was en de pilletjes niet, en ik altijd bang ben voor het onbekende, maar misschien ook omdat er gewoon genoeg reden voor is. Dus nee, ik heb ze nog niet geslikt. Ik zal niet uitsluiten dat het gaat gebeuren, maar het is nog niet gebeurd.

Er gebeurde iets geks nadat ik mijn doosje Sertraline in ontvangst had genomen. Iets geks wat ik totaal niet zag aankomen. De pilletjes begonnen resultaat te geven zonder dat ik ze had geslikt. Ik las de bijsluiter en begon online ervaringen op te zoeken, en met de minuut begon ik meer te walgen. Ik wou er alles aan doen om deze dingen niet in te hoeven nemen, en dat zorgde ervoor dat ik een mate van energie en motivatie voelde die ik in maanden niet meer had ervaren. Ik wou het nog één laatste keer zonder proberen. Deze energie benutten om het hopelijk nog op te kunnen lossen zonder hulp van medicatie, en mocht dat echt niet lukken, dan misschien als laatste noodmiddel toch maar die pillen innemen. Maar ik wil me niet zo makkelijk overgeven.

Dus nu zit ik hier. Momenteel is ‘hier’ in een bungalow op de Veluwe, waar ik mezelf een midweekje eenzaam heb opgesloten. In eerste instantie was dat met het doel mijn leven te overpeinzen en even goed te gaan uitdenken hoe ik dingen van hieruit wil gaan aanpakken, en om even mentale rust te vinden. Ik weet dat mijn leven misschien niet echt stressvol lijkt voor mensen die, jeweetwel, daadwerkelijk dingen doen elke dag, maar ik ervaar nog verbazingwekkend veel stress door het niets doen. Dus ging ik naar de Veluwe, waar ik tot nu toe helaas vooral zwaar verkouden op de bank heb gelegen met een hoofd vol slijm enzo, kijkend naar Discovery Channel. Ik weet nu hoe cruiseschepen gebouwd worden, maar ik weet nog steeds niet hoe het nou toch verder moet met mij. Gelukkig voelde ik me vandaag wat beter, en heb ik de hele dag in het bos doorgebracht, wat me ook flink goed heeft gedaan. Dus nu kan ik niet langer ontsnappen. Hoe moet het nou toch verder met mij?

Het vervelende antwoord is: ik weet het niet zo goed. Ik weet maar al te goed wat er allemaal mis met me is, maar ik weet niet hoe ik het moet oplossen. Misschien ligt dat ook wel buiten mijn bereik en verwacht ik teveel van mezelf… Maar het lijkt me zo geweldig om dit zelf te overwinnen, zonder medicijnen die mijn lichaam en geest volledig naar de klote helpen en me zo ‘beter’ maken. Dus, laten we het probleem nog eens bekijken in de hoop dat de oplossing dan dichterbij komt. ‘Depressie’ is de snelste omschrijving. Als we in iets meer detail treden zou je kunnen stellen dat ik me al vele jaren ongelukkig voel. Wat het exacte label is maakt daarbij niet zo heel veel uit. Eigenlijk ben ik sinds mijn basisschooltijd nooit meer écht blij geweest met mijn leven, behalve de paar maanden op de middelbare school dat ik mijn eerste, laatste en daarmee dus enige relatie ooit had. Toen voelde ik me semi-gelukkig. Dat voorproefje van geluk zorgde er helaas alleen maar voor dat de onvermijdelijke crash vele malen harder aankwam. Daarna ging het alleen maar bergafwaarts.

Sinds mijn eerste dag op de middelbare school is er langzamerhand, zonder dat ik het doorhad, een vreselijke destructieve zelfhaat in mij gegroeid. De stap van de basis- naar de middelbare school was voor mij geen makkelijke. Ik verloor al mijn vrienden en had enorme moeite met het maken van nieuwe. Daarnaast zat ik gewoonweg op een ongelooflijke kutschool, waar ik helaas pas achter kwam toen ik op een betere terecht kwam en de schade al gedaan was. In mijn hoofd had ik mezelf overal de schuld van gegeven. Het pesten, het negeren, het totale gebrek aan interesse. Ik gaf niet de schuld aan de pesters, de oppervlakkige medeleerlingen of de school. Nee, er moest wel iets mis zijn met mij. En tot op de dag van vandaag loop ik met het gevoel dat de wereld mij niet hoeft, dat niemand me écht mag (of me écht zou mogen als ze me kenden) en dat ik waarschijnlijk ooit eenzaam en ongelukkig zal sterven. Gelukkig heb ik ook een redelijk functionerend brein, ondanks alle hersenspoeling door mezelf, en weet ik dat dit denkpatronen zijn die niet kloppen en die te veranderen zijn. Toch werkt het op dat gebied heel raar; je kunt wel weten dat iets niet waar is, maar dat betekent niet dat je het niet voelt. Ik wéét best dat ik feitelijk gezien niet minderwaardig ben aan de rest van de wereld, maar zo voelt het wel. En helaas heeft een gevoel veel meer invloed dan een gedachte.

Maar die gedachten zijn wel belangrijk ter rationalisering, om me nog enigszins op de been te houden en me te pushen om wat te veranderen aan die verdraaide denkpatronen. Want ik blijf een beetje hoop houden, genoeg om toch op mijn manier te blijven proberen. Anders was ik er al niet meer (leuk weetje trouwens: als je tijdens een depressie zegt dat je in je eentje in een huisje op de Veluwe gaat zitten, is iedereen gelijk bang dat je daar zelfmoord wil plegen). Maar ik ben er nog, en dat zal sowieso de komende 50 jaar zo blijven als het aan mij ligt. Ik snap zelfmoord best hoor, en ik kan zeker inzien hoe het voor sommige mensen als een heel aantrekkelijke, of zelfs de enige, optie kan overkomen. Maar ik zou er zelf ten eerste nooit het lef voor hebben, en zie ten tweede nog teveel goeds en moois op de wereld om hem eigenhandig te verlaten. Zo, dan hebben we dat even uit de weg.

Punt is wel dat er iets moet gaan veranderen. In eerste instantie zouden het die pilletjes zijn die de verandering teweeg zouden brengen, maar nu ga ik dat dus zelf voor de zoveelste keer proberen. De dappere 253e poging zullen we maar zeggen. Ik ben er net zo moe van als jullie, laat me je dat vertellen, maar het verschil is dat ik de moed niet kan opgeven. Ik moet erin blijven geloven dat dit keer écht de laatste keer wordt. Dus ik maak lijstjes van de dingen die er moeten veranderen. Eerder opstaan, beter eten, vaker naar de sportschool, beginnen met een studie in februari, eindelijk uit huis, meer naar buiten, meer schrijven, minder gamen, meer lezen, minder series kijken, zelfverrijking, enzovoorts. Op papier lijkt het allemaal zo mooi en zo makkelijk. Simpele stapjes, die dan opeens toch kilometers hoge bergen lijken als ik ervoor sta. Maar met de juiste hulpmiddelen zou ik in staat moeten zijn ze te beklimmen. En misschien ontkom ik er niet aan dat die hulpmiddelen in pilvorm zullen komen…

Het ergste vind ik denk ik nog wel alle tijd die ik verloren heb. Ik ben nu 22, en de laatste 10 jaar van mijn leven voelen als verspilling. Tijd waar ik niet van genoten heb. En het komt angstvallig dichtbij dat die tijd de helft van mijn leven zal gaan innemen. En dat wil ik niet. Ik kijk naar mijn leeftijdsgenoten, en ik word jaloers als ik zie hoe ze met plezier hun studies volgen, uit huis gaan, vakanties vieren, relaties hebben en nieuwe ervaringen opdoen. Ondertussen zit ik in een donkere kamer niks te doen. Ik schaam me dood, zowel voor mijn leven als voor mijn jaloezie. De welbekende “waarom ik?”-vraag komt meermaals per dag in me op. Waarom moest ik zo nodig het sociaal angstige kneusje worden? Waarom kon ik niet gewoon zo’n fijne standaard student worden? Ik hoef niet uitzonderlijk te zijn, maar gewoon… Gewoon. Dat lijkt me zo fijn.

Aan de andere kant moet ik toegeven dat er ook momenten zijn dat ik me tegenovergesteld voel. Vaak ben ik in het weekend samen met vrienden, en dan zijn we met onze auto’s op pad. Ondertussen heeft minstens de helft van mijn vriendengroep net als ik een Mazda MX-5, en dat is best wel geweldig. Als ik in of rond mijn auto ben, voel ik me op mijn best. Dan kan ik even vergeten hoe kut mijn leven is en helemaal opgaan in het rijden. Vaak rijden we tot diep in de nacht door, en dan realiseer ik me wel eens dat veel van mijn leeftijdsgenoten op dat exacte moment ergens in een lawaaierige club hun 20e waterig biertje van 2,50 staan te drinken in de hoop één of ander sletterig meisje mee naar huis te nemen voor een potje neuken wat ze zich de volgende ochtend niet meer kunnen herinneren omdat ze teveel gezopen hebben. De volgende ochtend zie ik hun stoere katerpraatjes wel eens op social media langskomen. Nou wil ik niet elitair overkomen, maar als dat ‘gewoon’ is voor mijn leeftijd, dan ben ik soms ook wel weer blij om een buitenbeentje te zijn.

Dit is het conflict wat eigenlijk heel vaak in mijn hoofd speelt. Ik blijf me maar afvragen of ik nou mezelf wil blijven en gewoon wil accepteren dat de wereld zuigt omdat hij me niet wil zoals ik ben, of dat ik me wil aanpassen aan de wereld en daarmee accepteer dat ik stom ben omdat ik er niet in pas. De realiteit is natuurlijk dat het er ergens tussenin zal liggen. Ik zal me een beetje moeten aanpassen om normaal te kunnen functioneren in dingen als school en werk, maar moet niet teveel van mezelf opgeven. En dat kan best lastig zijn. School en werk zijn mijn voornaamste veroorzakers van extreme angst en stress, omdat ik me gewoonweg niet sociaal bekwaam genoeg acht om er goed te functioneren, en het verleden heeft helaas nooit het tegendeel bewezen. En toch kun je bijna niet zonder. In februari zal ook ik zeer waarschijnlijk weer aan de studie gaan (dat had afgelopen september moeten zijn, maar dat is een ander verhaal wat jullie nog van me tegoed houden, anders wordt dit een boek in plaats van een blog), en ik zal niet ontkennen dat ik doodsbang ben. Ik ben niet goed in contact leggen. Alle mensen waar ik mee omga ken ik al minstens 5 jaar, en die vriendschappen zijn meestal heel gestaag gegroeid en geïnititeerd door de ander. Dus als ik op een nieuwe opleiding kom, ben ik afhankelijk van mensen die op mij afstappen, want ik zal nooit het initiatief nemen. Gebeurt dat niet? Dan zal ik weer 4 jaar vriendloos en ongelukkig op een opleiding zitten waar ik wel constant geforceerd wordt sociaal contact te hebben, want elke opleiding tegenwoordig lijkt niet meer zoveel om kennis te gaan, maar meer om een constante stroom aan fucking groepsprojecten en presentaties. Waarom wordt introvertie niet meer geaccepteerd? Waarom lijkt school vooral als doel te hebben om iedereen precies hetzelfde te maken?

Maar goed, laat ik vooral niet weer beginnen met klagen over het onderwijssysteem, want dan kan ik uren doorgaan. Ik walg ervan, maar ben ervan afhankelijk tot op zekere hoogte. Dus ik zal nog een poging wagen volgend jaar, en hoop me in die paar maanden met hulp van mijn psycholoog nog zo goed mogelijk voor te kunnen bereiden op de sociale aspecten. Want school is stap één in mijn stappenplan. Stap twee is studiefinanciering vergaren, stap drie is daarmee uit huis gaan, stap vier is zo snel mogelijk zorgen dat ik geen school of loondienst meer nodig heb. Ik zal mijn ideeën daarvoor niet meer zo openbaar maken als ik ooit deed met AutoSocial, want dat maakt de afgang ook gelijk aardig publiekelijk als het niet lukt, maar ik ben zeker niet van plan ooit het idee van eigen baas zijn ooit op te geven. Er is niks wat me erger lijkt dan tot mijn 67e dag in dag uit een monotone baan uitvoeren voor een ondermaats loon. Dan ben ik echt liever dood. Het enige waarvoor ik het nog blijf proberen momenteel is het vooruitzicht dat ik ooit op een dag een eigen bedrijf zal bezitten waar ik met voldoening aan kan werken, wat de wereld verrijkt en wat me genoeg vrijheid geeft, zowel qua financiën als qua tijd, om nog flink te genieten van het leven. En ik blijf ervan overtuigd dat ik onder de juiste omstandigheden zeker in staat ben die droom te realiseren, zelfs al ben ik waarschijnlijk de enige ter wereld met die overtuiging.

Dus… Ik ben weer eens flink afgedwaald. Punt is dus dat ik nog één keer een poging ga wagen mijn leven op de rails te krijgen zonder pilletjes. Vrijdag keer ik terug in Emmen, en dan zal ik met al mijn macht proberen wat te maken van mijn leven. Ik geef het tot het einde van het jaar, en als er dan geen verbetering is in mijn gemoedstoestand, zal ik waarschijnlijk vanaf januari mijn Sertraline gaan innemen. Ik hou jullie op de hoogte.

Sertraline verslag: dag 0

Ze liggen hier dan toch… Een onheilspellend doosje met een paar kleine pilletjes die potentieel mijn leven gaan veranderen. De bijsluiter ligt naast me op de grond. Ik heb hem in ongeloof weggeworpen na het lezen van alle bijwerkingen die ik hoogstwaarschijnlijk ga meemaken in de eerste paar weken. En ik ben best wel bang. Zo. Dat was een vrolijke introductie van mijn eerste blog in een half jaar.

DSC_4660

Het is dus zover. Ik ga aan de antidepressiva. Al meer dan een jaar geleden diagnosticeerde ik mezelf met een depressie (later overigens bevestigd door wat professionelere personen), maar ik had goede hoop dat ik er verandering in zou brengen met wat zelfhulp en een goede psycholoog. We zijn nu een flinke tijd verder, en ik kom al een zeer ruim half jaar bijna wekelijks bij de psycholoog. En ondanks dat het me op een bepaalde manier wel goed doet, heet het tot mijn grote spijt weinig invloed gehad op mijn stemming, en sinds enkele weken ben ik weer op angstaanjagend tempo aan het afzakken in de put der depressie. Een put waar ik liever niet de bodem van raak. Dus ik vroeg mijn psycholoog om een doorverwijzing naar de psychiater, met frisse tegenzin. In mijn 22 levensjaren heb ik zo min mogelijk medicijnen gebruikt. Af en toe gooi ik er een paracetamol in tegen mijn vaak aanwezige hoofdpijn, maar verder heb ik eigenlijk nooit wat geslikt. Ik heb er echt een bloedhekel aan om de natuurlijke werking van mijn lichaam (en geest) aan te passen met een chemisch pilletje. Het voelt niet goed.

Maar er komt een punt dat je de natuurlijke werking van je lichaam (en dus vooral geest) gaat haten voor alles wat het je aandoet. Dat je je realiseert dat het, mocht het zo doorgaan, je dood kan worden. Er zijn in de laatste weken meerdere keren geweest dat ik het allemaal écht niet meer zag zitten. Nou hoeft niemand zich zorgen te maken dat ik er een einde aan ga maken, want een gedachte is nog altijd ver verwijderd van een actie, maar de gedachte is al angstaanjagend genoeg. Er moest wat gebeuren. Desnoods zo’n pilletje.

Dus nu liggen ze hier. Sertraline om precies te zijn. Ik heb me ondertussen goed ingelezen, zowel in de bijsluiter als online, en maandag ga ik de eerste achterover slaan. Nouja, de eerste halve. Op aanraden van de psychiater begin ik met een verlaagde dosis om de bijwerkingen (hopelijk) beperkt te houden. Na een week hoor ik omhoog te gaan naar een hele pil (50mg). Op zich zijn alle horrorverhalen die ik online las over de bijwerkingen van mensen die gelijk op een zeer hoge dosis beginnen (denk 100+mg), dus ik hoop dat het bij mij gaat meevallen. Maar ik kijk zeker niet uit naar, uh, laat me de lijst er even bij pakken… Slapeloosheid (had ik toch al), duizeligheid, hoofdpijn (had ik toch al bijna dagelijks), diarree, misselijkheid, droge mond, niet kunnen ejaculeren, vermoeidheid, angst, verhoogde spierspanning, braken, constipatie, verhoogde zweetproductie, erectiele disfunctie… Ik hou al op. We hebben ongeveer 5% van de lijst gehad. Gelukkig staat het merendeel wel onder ‘soms’ tot ‘zelden’, wat betekent dat maximaal 1 op de 100 mensen er last van hebben. Maar ik vrees dat ik best eens onder die mensen kan vallen, gezien ik me er vrij veel zorgen over maak, en dus nooit echt medicijnen heb gebruikt. We zullen het zien.

De meeste zorgen baar ik me over de toegenomen depressiviteit en zelfmoordgedachten die ook gemeld worden in de eerste twee weken. Dat is de reden dat ik maandag pas ga beginnen. Tot die tijd ben ik alleen thuis, en ik wil niet alleen zijn mochten dergelijke bijwerkingen inderdaad op komen zetten. Dus ik heb nog een paar dagen om mezelf voor te bereiden. Op deze blog zal ik een soort dagboekje proberen bij te houden over mijn ervaringen met de (bij)werking(en) van sertraline. Dit is dus niet zozeer de schreeuw om aandacht die sommige mensen er vast in zullen zien, maar eerder een poging om mijn ervaringen vast te leggen zodat iemand er misschien ooit wat aan heeft. En gewoon voor mezelf. Uiteraard zal ik niet elke dag wat plaatsen, maar slechts bij merkbare en noemenswaardige veranderingen.

Dan nog even de disclaimer aan alle mensen die, net als ik eigenlijk, tegen medicijnen/antidepressiva zijn. Ja, ik had het het liefst ook zonder opgelost. Ja, ik heb het geprobeerd. Zelfhulp, psychologen, dagboeken bijhouden, natuurlijke middeltjes…. Noem maar op. Nee, het werkt tot nu toe niet. Nee, ik ga geen obscure alternatieve geneeskundepraktijken doen op eigen kosten. Nee, ik verwacht niet dat dit dé oplossing gaat zijn die al mijn problemen als sneeuw voor de zon zal doen verdwijnen. Mijn verwachtingen zijn volkomen realistisch, zowel van de bijwerkingen als de uiteindelijke werking, en ik ga hier volkomen bewust aan beginnen zonder enige vorm van hersenspoeling door de kwaadaardige medicijnenindustrie. Ik heb het gevoel dat mijn opties op zijn, en ik wil dit gewoon een kans geven. Als het goed is kan ik op een mooie dag weer afbouwen en daarna volledig stoppen, maar zolang het nodig is accepteer ik dit zodat ik hopelijk op korte termijn weer een beetje van mijn leven kan gaan genieten. Niet zo’n hele gekke wens dacht ik.