From Russia with Love; ultiem ongemakkelijkheidsvermaak

on·ge·mak·ke·lijk·heids·ver·maak (het; o)
1 plezier om extreem ongemakkelijke situaties

Verwar ongemakkelijkheidsvermaak zeker niet met leedvermaak. Ik heb niet voor niks zojuist een heel nieuw woord geschapen. Een situatie kan extreem ongemakkelijk zijn zonder dat iemand daar direct onder lijdt. Er vindt geen leed plaats, behalve dan voor de kijker. Een perfect voorbeeld hiervan is het nieuwe RTL realityprogramma ‘From Russia with Love’. Geef ik hiermee aan dat ik RTL realityprogramma’s kijk? Ja. Snap je nu hoe erg het met mijn leven gesteld is? NOU!?

Ahum, sorry, ik liet me even gaan. Over het algemeen laat ik realityshows schieten, maar zo nu en dan komt er eentje voorbij waarvan het thema mij wel aanspreekt. From Russia with Love (vanaf nu FRWL voor het gemak) is daar eentje van. Het programma volgt gefaalde Nederlandse kneusjes die voor veel geld reisjes naar het Oostblok boeken in de hoop daar een leuke vrouw aan de haak te slaan. Nou ben ik zelf ook een gefaald Nederlands kneusje, en ik heb al eens een gefaalde long-distance relatie gehad, dus ik was erg benieuwd hoe dat er aan toe ging. Momenteel zijn er alweer drie afleveringen voorbij, en ik kan niet anders zeggen dan dat FRWL een wekelijks uurtje onvoorstelbare ongemakkelijkheid biedt die ik nog erg ga missen als het eerste seizoen straks voorbij is. Wow.

Het eerste seizoen volgt vijf mannen. Ten eerste hebben we de twee boerenkinkels Gerben en Jeroen. Ofzo. De namen kloppen misschien niet helemaal. Mijn brein probeert constant hun bestaan te vergeten, omdat het in ernstige strijd is met mijn vroegere ideeën van hoe dom en lomp iemand kan zijn. Naast de boer’njong’ns volgt de serie twee oudere mannen, Nils (geen typfout. Niet van mij in elk geval, misschien van Nils’ ouders) en… Ik ben erg slecht met namen. Chris geloof ik. Twee mannen met een redelijke baan, een redelijk riant leven, maar die op middelbare leeftijd nog altijd de liefde niet gevonden hebben. En dan hebben we nog René, met een absurd grote nek. Misschien klinkt dat als een hele oppervlakkige en denigrerende omschrijving, maar deze man bestaat echt voor zo’n 75% uit nek. Ondanks dat, heeft hij toch een aardig mooie Russische dame aan de haak geslagen, die hem in Nederland komt bezoeken. Spannend hoor.

Nou, met de intro achterwege, is het tijd om over te gaan op wat deze serie nou zulk topentertainment maakt. En dat komt heus niet alleen omdat de mannen zulke losers zijn. Het zijn gewoon een beetje aparte figuren allemaal, maar daar kan ik mij best in vinden. Men wil mij ook wel eens als ‘redelijk apart’ bestempelen. Nee, dat is het niet. Het komische is dat de heren, en vaak ook de dames, aan iets beginnen waarvan ze geen idee hebben wat het gaat zijn. Ze boeken hun dure reisje, en stappen op het vliegtuig met een koffer met wat kleding en een voordeelpak condooms. Ze spreken geen woord Russisch, en om het nog erger te maken, is hun Engels nauwelijks beter. Uitspraken als “I do ook cardiotraining”, “You have very nice foot”, “Does she also fok the horses?” en “it’s the same filling as a puddingbroodje” doen mij als redelijk bekwame Engelse spreker toch wel huilen en lachen tegelijk. Je gaat bijna hopen dat het geacteerd is, maar zelfs de beste acteur zou het niet zo realistisch ongemakkelijk kunnen maken.

Tot overmaat van ramp zijn de mannen ook nog stuk voor stuk lompe zakken, op misschien Nils na. Ze hebben hun reisje geboekt met de veronderstelling dat ze in het Oostblok overspoeld zouden worden met fotomodellen die meteen met ze het bed in duiken, en als dat niet gebeurt beginnen de tranen al te stromen. Vooral de boerenjongens zijn erg teleurgesteld dat de prachtige Oekraïense dames niet massaal met ze willen voortplanten. Straks moeten ze al die 500 condooms weer mee naar huis nemen, dat zou toch ook jammer zijn? Liefde lijkt ze niet zoveel te kunnen schelen. Als het uiterlijk niet aan hun standaarden voldoet, is de interesse meteen weg. Is dat uiterlijk wel goed genoeg, dan zorgt hun negatieve EQ er nog wel voor dat binnen no-time de dame in kwestie gillend wegrent. Het is het type wat denkt dat het best kan om iemand die je 5 minuten kent onverwachts op de mond te zoenen, of op de eerste ‘date’ te vragen hoe vaak iemand seks heeft.

Misschien zie je ook wel in waarom ik hier zoveel vermaak uit haal. Als je jezelf jarenlang gezien hebt als iemand die vrij onhandig en ongemakkelijk is met de dames, dan is het zien van opperkneusjes als Gerben toch wel even een fijne boost voor het ego. Gelukkig doen de oudere mannen het wat beter. Ze hebben ten minste goede bedoelingen. Chris wil niks liever dan kinderen voor zijn zaakje ermee stopt. Helaas is hij qua Engels het meest rampzalig van allemaal, waardoor hij geen date kan hebben zonder een tolk. Zoals je misschien begrijpt, is elke vorm van romantiek aardig verdwenen als je er een derde persoon bij aan hebt hangen wat alles moet vertalen. Het zorgt wel voor hilarisch pijnlijke taferelen, vooral als de tolk even naar het toilet gaat. Nou moet ik zeggen dat voor de dames precies hetzelfde geldt. Geen enkele lijkt ook maar half bekwaam te zijn in de Engelse taal, wat best jammer is.

De nekman René maakt het ook aardig bont. Zijn ware liefde komt hem in Nederland bezoeken, en hij heeft het huis helemaal voorbereid. Overal liggen rozenblaadjes en hij heeft zelfs tompoucen klaargezet. Heel romantisch enzo, maar de volgende dag overhandigt hij zijn Russische vriendin meteen een stoffer en blik, waarmee ze haar rozenblaadjes op mag ruimen. Want René vindt het héél belangrijk dat een vrouw het huishouden doet. Dat geldt overigens voor alle heren in het programma; ze hebben een redelijk achterhaald beeld van de rolverdeling tussen man en vrouw. Waarschijnlijk omdat ze zich allemaal erg onzeker voelen over hun mannelijkheid.

Toch blijf ik me verbazen dat iemand 5000 euro neertelt voor een trip vol ongemakkelijke dates met vrouwen waarmee ze niet kunnen praten wegens een kilometers hoge taalbarrière. En dan zeggen ze achteraf doodleuk dingen als “ja, ik voelde wel dat er een klik was”. Ik ben helemaal voorstander van het ‘liefde op het eerste gezicht’ principe enzo, maar een relatie zonder conversatie? Nee, liever niet. René en zijn nek vragen zelfs de Russische dame ten huwelijk in kapot Engels, waarop zij ja zegt. En ik vraag me af wat voor leven die twee tegemoet gaan. Zal René echt tevreden zijn met een vrouw met wie hij geen woord kan wisselen? Zal de Russische dame echt tevreden zijn met een 20 jaar oudere, dikke Hollander die haar de eerste bezoekdag het huis laat schoonmaken? Werkt de wereld zo? Misschien ben ik te cynisch. Misschien kan er best ware liefde bloeien tussen mensen die niet kunnen praten zonder een tolk. Misschien…

Naast het feit dat veel Hollanders blijkbaar lompe harken zijn die geen woord Engels spreken, vind ik het hele idee van de liefde over de grens zoeken helemaal niet zo raar. Blijkbaar kampt het Oostblok met een overschot aan (beeldschone) vrouwen. En waar het voor sommige mensen misschien een eitje is om hier in Nederland een vriendin aan de haak te slaan, heb ik zeker sympathie voor degenen die daar meer moeite mee hebben, en die dit als een logische, simpele manier zien om ook eens met een leuke dame in contact te komen. Helaas zet dit programma, hoe vermakelijk dat ook is, het concept en de mensen die eraan doen wel weer een beetje neer als een vrij triest geheel, en dat is eigenlijk best jammer. Zelf zou ik er echter ook niet snel aan beginnen. Naast het feit dat zo’n reisje een klein fortuin kost, knap ik toch te erg af op het taalprobleem. Ik kan de ongemakkelijkheid van een date met een tolk dus echt niet aan. Dat is alleen komisch op TV.

bec9c6a0ea_1395133604_Do-they-make-horses-Horses-are-fucking__list-noup
^ Chris in een ongemakkelijke conversatie over paarden fokken (/fucken), tot groot ongenoegen van zijn date (links) en de tolk (rechts)
Ja, ook de tolken zijn in Rusland knappe blondines. Je zou bijna gaan emigreren.

 

Tijdelijk

Mijn blog is weer online! Feest! Maar hou er rekening mee dat dit allemaal tijdelijk is. Ik ben nog lang niet tevreden met dit thema, en ga op zoek naar een betere. Helaas kwam ik er na het offline halen van de oude blog achter dat het helemaal niet makkelijk is om een goed thema te vinden wat exact bij mijn wensen past. Ik zoek iets met een simplistische uitstraling, een gecentreerde menubalk bovenin en veel aanpassingsmogelijkheden. De eerste twee zijn aanwezig bij dit thema, maar helaas ontbreekt nummer 3. Ik kan nauwelijks iets aanpassen, en er ontbreken veel functies die mijn vorige thema wel had (zoals losse posttypes voor video, foto, muziek etc.). Maar ik hoop dat het duidelijk is waar ik heen wil; een meer gescheiden blog, waar ik bijvoorbeeld een losse pagina heb om video’s en muziek te dumpen, zonder dat die tussen de blogs terechtkomen en alles chaotisch maken.

Over de komende weken zul je waarschijnlijk nog veel aanpassingen zien langskomen, en bestaat de kans dat de blog weer een tijdje volledig offline gaat, maar tot die tijd wou ik niet te lang uit de lucht blijven. Ik begon het bloggen stiekem best te missen, namelijk. Ik heb zoveel te vertellen, maar helaas ben ik nu veel te moe om dat allemaal in een goedlopend verhaal om te zetten. Dus die houden jullie nog van me te goed.