Een dag in het leven van…

Hallo beste lezer. Vandaag wil ik weer even mijn hart luchten, wat incidenteel betekent dat het waarschijnlijk niet heel positief gaat worden. Ik weet dat ik heb gezegd minder negatief te willen bloggen, en over het algemeen voel ik me de laatste tijd beter en gaat alles de goede kant op, maar ‘beter’ staat nog vele mijlen vandaan van ‘goed’. Dus soms heb ik nog wel eens wat te klagen. En dat doe ik graag hier. Waarom weet ik eigenlijk niet.

De afgelopen week heb ik eindelijk een keuze gemaakt. Ik heb besloten naar welke psycholoog ik wil, en als het goed is krijg ik morgen de verwijsbrief van mijn huisarts waarmee ik mij in kan schrijven. Dan is het, afhankelijk van de wachtlijst, waarschijnlijk nog maximaal 5 weken wachten tot ik mijn intakegesprek kan verwachten. En dat is maar beter ook, want ik begin enigszins weer de verkeerde kant op te gaan. Ik voel me weer slechter, en ik kan de reden niet zo goed vaststellen. Ik denk dat ik de afgelopen weken gewoon heel hard mijn best heb moeten doen op geforceerde vrolijkheid, en dat dat begint te vervagen nu. Het is tijd om echte vrolijkheid te gaan vinden, want gemaakte vrolijkheid werkt aardig, maar komt toch niet in de buurt van ‘the real deal’. Dat gaat over de komende maanden hopelijk gebeuren. Ik ben erg benieuwd wat de psycholoog voor me kan betekenen, maar ik hou er wel rekening mee dat het geen wondermiddel is, en dat ik er zelf ook aan zal moeten werken. Gelukkig ben ik daar al mee op weg, met kleine stapjes. Eigenlijk is het niet eens stappen te noemen; eerder kruipen. Maar ik kom er wel, vroeg of laat.

Juist, nou, dat was dat. Dan nu over naar het wat minder positieve. Ik ben mezelf de laatste maanden weer extreem aan het overanalyseren. Dat is op zich niet slecht, want ik moet goed doorhebben wat er allemaal fout is aan mijn leven voor ik iets kan veranderen, maar het is ook niet echt leuk om een waslijst aan problemen op te stellen. Want ja, het zijn er nogal wat. Ik voel me steeds meer bewust van het feit dat er een groeiende kloof ontstaat tussen ‘mij’ en ‘normale mensen’. Soms is dat leuk, maar soms is dat ook helemaal niet zo leuk. Er is niks erg aan jezelf zijn, maar je altijd buitengesloten, ondergewaardeerd en eenzaam voelen is minder leuk. Ik denk dat het probleem bij mij eerder is dat ik niet mezelf ben. Ik ben eerder iets waarvan ik denk dat de wereld het wil zien. Daar faal ik gigantisch in, en daardoor ga ik me steeds slechter voelen en harder proberen, wat alleen maar averechts werkt.

Laat ik jullie eens een klein kijkje geven in mijn hoofd. Geen plek waar je graag wil zijn, kan ik je vertellen, dus het is op eigen risico. Ik wou dat ik mensen op ware ‘Being John Malkovich’ wijze toegang kon verschaffen, maar dat zit er voorlopig nog even niet in, dus jullie zullen het met tekst moeten doen. Laatst was ik uitgenodigd op een soort bijeenkomst, wat achteraf een presentatie over een soort pyramideschema bleek te zijn. Dat doet er verder niet toe, het gaat om de sociale situatie. Er was mij niet verteld wat het was, en ik begaf me onwetend in een kamer vol met mensen die ik niet kende, op degene die me uitgenodigd had na. Dan ga ik ongemakkelijk zitten, en dan begint het. Een constante barrage aan twijfels over alles. Zit ik niet raar? Hangen mijn armen niet in een rare houding? Zit mijn haar niet raar? Hangt mijn mond niet weer eens onbewust 20 kilometer open? Adem ik te luid? Staat mijn gulp open? Heb ik wel genoeg deodorant opgedaan? Of teveel eau de toilet? Wat denkt hij van me? En zij?

Dan begint iemand met me te praten. Het ergste wat ik maar kan bedenken. En omdat mensen eigenlijk nooit wat te zeggen hebben, wordt er altijd gevraagd ‘wat je doet’. En daar zit ik dan… Ik doe niks. Ik zit thuis en ik voel me de hele dag depressief omdat ik niks doe, dat is wat ik doe. Dus ik kan er moeilijk omheen draaien. Ik kan wel gaan liegen, maar daar ben ik helemaal niet goed genoeg in, dus dat wordt altijd achterhaald. Ik doe niks. En vaak is het eerste wat men dan roept dat ze dat niet begrijpen en dat ze dat nooit zouden volhouden. Ja. Fijn. Bedankt voor de informatie. Ik doe dit ook niet voor mijn lol. Ik kies er verdomme niet voor om depressief thuis te zitten, constant balancerend op de rand van een totale breakdown terwijl ik toekijk hoe anderen hun vrolijke levens, vol leuke activiteiten en mensen, leiden. Ik zeg dit niet omdat ik er trots op ben, maar omdat iedereen het keer op keer nodig vindt mij diezelfde kutvraag te stellen wat ik doe. Niks. Ik doe niks en ik ben er niet trots op, maar iets doen is niet altijd een succes bij mij. Ik probeer het oprecht, keer op keer, maar ik ben op het punt aanbeland waar ik zo vreselijk verknipt ben dat elke vorm van stress (werk, opleiding) me snel in het gebied van zelfmoordneigingen en onverklaarbare gezondheidsproblemen (hartkloppingen en andere rare hartkwalen waar de huisarts geen oorzaak voor kon vinden) drukt. Een gebied wat me keer op keer doodsangsten aanjaagt, en wat ik liever ontloop, zelfs als het betekent dat ik niks doe, wat me ook zwaar ongelukkig maakt.

En elke keer dat iemand die vraag stelt, en elke keer als ik er een denigrerende reactie op ontvang, ga ik me slechter voelen. Elke keer voel ik me weer een stap verder verwijderd van wat ik zou willen zijn. Zou moeten zijn. Iemand die gewoon de dingen kan doen die anderen, en hijzelf, van hem verwachten. Een opleiding volhouden, een baantje krijgen, een relatie krijgen en houden, een normaal gesprek kunnen voeren met een vreemde, een normaal gesprek kunnen voeren met een niet-vreemde, dat soort dingen. Ik wil ze vertellen over mijn depressie. Over de chaotische situatie in mijn hoofd. Over mijn absurde gebrek aan zelfvertrouwen. Maar ik doe het niet, want ik besluit van tevoren dat niemand het gaat snappen, of dat men me alleen maar belachelijk gaat maken. En omdat ik anderen daar niet mee wil opzadelen. Want iemand die een gesprek opent met ‘wat je doet’ wil zeker niet teveel persoonlijke dingen over je te weten komen. De rest van zo’n avond zit ik zo stil mogelijk toe te kijken hoe anderen doen wat ik graag zou doen; schijnbaar moeiteloos ‘socializen’. Gewoon een beetje met elkaar lullen, zonder constante angst iets verkeerds te zeggen en zonder de constante drang om een goede indruk te maken. Gewoon, op de automatische piloot. Ik kan het niet. Ik denk zo lang na over mijn antwoorden dat ze al niet meer relevant zijn als ik ze heb bedacht. Ik overanalyseer mijn grappen zo erg dat de humor eruit verdwijnt, en als ik praat doe ik dat zo snel, omdat ik er vanaf wil zijn, dat ik het vaak 25 keer moet herhalen. Het is vernederend, en daardoor wordt het elke keer nog wat moeilijker.

Dus ja, dat was situatie nummer één. Ik op een sociale aangelegenheid. Leuk, non? Laten we nog eens een kijkje nemen in mijn hoofd, dit keer in situatie nummer 2: valentijnsdag. Alweer een week geleden was het zover, de 14e van februari. De dag die door 50% van de wereld gevierd wordt en door de andere 50% agressief geboycot wordt onder het mom van ‘domme commerciële meuk’. Ik vind het best een mooie dag, die ik schaamteloos zou vieren als ik een partner had. Uiteraard is het goed elke dag je liefde voor je partner te tonen, maar ik zie geen kwaad in het extra vieren van je relatie op die ene dag. Maar goed, daar gaat het niet om. Ik gebruik het even als bruggetje naar een voor mij toch nog altijd héél erg zere plek; mijn (gebrek aan) liefdesleven. Als ik iets moeilijk vind om over te praten, of zelfs schrijven, dan is dat het wel. Punt is namelijk dat ik gewoon niet weet waarom ik zo miserabel ben op dit punt. De meeste problemen in mijn leven kan ik wel traceren naar hun oorzaak. Maar ik weet echt niet waarom ik zo vreselijk hard faal op liefdesgebied.

In mijn ogen is het voor iedereen op deze wereld makkelijk. Dat is niet zo, maar zo lijkt het. Laatst vertelde iemand me dat het vast zou helpen tegen mijn depressie als ik een vriendin zou krijgen. Ja. Ja, dat zou inderdaad best helpen. Maar hoe? Heb ik de post-it met de magische formule gemist? Zelfs allerlei boeken en andere hulpmiddelen bij depressie lijken er zo ongeveer vanuit te gaan dat je een partner hebt. Want depressievelingen vallen erg in de smaak, toch? Films kan ik al helemaal niet meer uitstaan op dat gebied. Ik ben zo bitter dat ik alleen maar pissig word als ik weer eens zie hoe een sombere, onverzorgde, depressieve figuur het vrolijke, populaire en knappe meisje krijgt zonder er ook maar moeite voor te doen. Rot toch op, Hollywood. Ik voel me al slecht genoeg zonder je vergezochte sprookjes. Daar maak ik mij dus regelmatig zorgen over. Ik weet dat er met geduld best weer een tijd in mijn leven zal komen waar ik een leuk meisje zal ontmoeten, maar ik ben 21. Al mijn leeftijdsgenoten doen dit zo moeiteloos, en het geeft mij wederom het gevoel dat er iets mis is met me. Wat ook zo is, maar het is niet altijd leuk om het zo bevestigd te krijgen. Het geeft me vaak een verongelijkt gevoel, wat onbewust overgaat in bitterheid en woede. Ik gun anderen hun relatie niet meer omdat ik er zelf geen heb. En ik haat mezelf als ik me daarop betrap.

Het is maar een voorbeeld. Zo gaat het op elk gebied. Ik ben zo verbitterd dat ik anderen hun plezier niet meer gun, omdat ik het zelf niet heb. Ik heb een rotleven, dus iedereen moet een rotleven hebben. Dat is natuurlijk een vreselijke mindset, en het is één van de dingen waar ik hard aan werk om het uit mijn hoofd te krijgen. En dat lukt gelukkig met kleine stappen best aardig. Hopelijk zal ik mezelf langzamerhand ‘genezen’ van alles wat me tegenhoudt. Ik let er in elk geval stukken beter op, en oefen met kleine dingen zodat ik later de grotere zaken aankan. Met binnenkort nog de hulp van de psycholoog erbij zal alles hopelijk wel weer goed komen. Ik weet alleen niet hoe lang het gaat duren, en dat is best vervelend. Het kunnen maanden zijn, maar ook jaren. Maar daar denk ik maar vooral niet te veel over na.

Ik wil je graag bedanken, en tegelijk voor gek verklaren, als je dit allemaal hebt gelezen. Ik stel het op prijs.

De spannende avonturen van Fant92 in januari

Laat ik het maar meteen zeggen, om verdere teleurstelling te voorkomen… De titel is grotendeels fictief, in dat ik niet daadwerkelijk spannende avonturen heb meegemaakt. Het enige wat enige betrekking heeft op de inhoud van deze blog is het laatste woordje. Ik wil het namelijk even hebben over januari. En niet zomaar een januari, maar de januari van dit mooie jaar 2014.

Het is tijd om eens goed te kijken hoe het ervoor staat met mijn leven. Ergens halverwege de maand schreef ik nog een positieve update, maar ik moet met schaamte bekennen dat ik nu langzaam alweer aan het terugzakken ben in oude gewoonten. Gelukkig betekent dat niet dat ik weer 100% vreselijk depressief ben, maar wel dat het niet meer zo goed gaat als voorheen. Ik denk dat dat voor 90% van de mensen met goede voornemens geldt. Gelukkig zijn er ook aardig wat dingen blijven hangen. Mijn dag-nachtritme is weer aardig in orde, ik beweeg meer, eet iets gezonder (alhoewel ik nog een lange weg te gaan heb op dat gebied), heb in januari alleen al meer boeken gelezen dan in heel 2013 en besteed meer tijd aan daadwerkelijk nuttige dingen in plaats van aan puur en alleen mezelf en mijn leven haten.

Toch ben ik niet helemaal tevreden. Het is echt absurd hoe snel januari voorbij is gegaan, en een groot deel van mijn eind 2013 opgestelde stappenplan is nog niet gebeurd. Ik heb nog geen fitnessabonnement geregeld, nog een psycholoog geregeld, heb nog niet genoeg gedaan aan het project waar ik momenteel aan werk en heb ook nauwelijks nieuwe dingen geprobeerd om me buiten mijn comfort zone te verplaatsen. Gelukkig is het alsnog een acceptabele success rate te noemen, en heb ik nog 11 maanden te gaan, maar laat ik het mezelf vooral niet té makkelijk maken! Ik moet me vooral blijven focussen op het vinden van een psycholoog. Ja, het gaat momenteel iets beter, en daarom heb ik soms het idee dat ik me hier zelf wel uit ga redden, maar ik vrees dat ik mezelf daarmee gewoon flink hard voor zit te liegen. Ik heb professionele hulp nodig. Eigenlijk denk ik zelfs dat ik die jaren geleden al nodig heb gehad.

Zelfs voor mijn depressie was er namelijk al flink wat mis in mijn hoofd. Mijn zelfbeeld en denkpatronen zijn al vele jaren zo vreselijk negatief geweest dat het denk ik meer schade heeft gedaan dan ik tot voor kort door heb gehad. Ik had de depressie van mijlenver kunnen zien aankomen, en ja hoor, hij kwam ook. Maar in feite was ik al jaren niet gelukkig. En ik ben nog steeds niet gelukkig. Ik ben iets minder ongelukkig, wat na een jaar van bijna pure ellende misschien kan voelen als geluk, maar dat is het niet. En dat ligt, in tegenstelling tot wat ik soms nog wel eens wil denken, niet aan een gebrek aan geld, een relatie, auto’s, een eigen huis of wat dan ook. Het ligt nog altijd aan mijn verknipte, zelfdestructieve denkpatronen te wijten. Dat zorgt ervoor dat ik me, wat ik ook doe, eigenlijk nooit echt blij of tevreden voel. En het vervelende is, dat ik niet zo goed weet hoe ik het nou precies moet aanpakken.

Momenteel gebruik ik een vermoeiende aanpak van constante verbetering. Zo’n 500 keer per dag betrap ik mezelf op zo’n verknipt denkpatroon, en dan corrigeer ik mezelf in mijn hoofd. Ik geloof er niet zozeer in, maar ik doe het wel. “Nee, je bent geen waardeloos persoon omdat je je to-do lijst niet afgekregen hebt vandaag. Je bent ver genoeg gekomen”, “nee, persoon X haat je niet omdat hij/zij je bericht/mail/SMS/vraag/tweet negeert, misschien heeft persoon X het gewoon druk”, “Nee, niet elk enkele persoon op straat kijkt naar je en vindt je er lachwekkend stom uitzien, dat ben je zelf alleen”. Ik hoor het mezelf denken, maar ik geloof het niet. Ik blijf geloven dat ik een waardeloos persoon ben, dat iedereen die me eens vergeet me haat en dat iedereen overal me altijd uitlacht of bespot. Het is vermoeiend. Het is iets waar ik al jaren mee kamp, en wat daarom heel erg lastig af te leren is. Ik haat mezelf, en dat merk ik bij alles wat ik doe. Ik durf niks, omdat ik van te voren niet alleen denk, maar ook echt 100% overtuigd ben dat ik het ga verneuken. En dat gebeurt dan vaak ook. Ja, ik kan mezelf forceren positief te denken. “Je kunt dit! Je bent geweldig! Iedereen houdt van je! Je bent het beste wat de wereld ooit overkomen is!”. Maar er is een verschil tussen de gedachten die je bewust in je hoofd stopt en degenen die er onbewust in komen. Helaas zijn het die laatste die meer invloed hebben, gezien ze blijven terugkeren. Het is een kwestie van zorgen dat mijn automatische denkpatronen positief worden. En dat is helaas geen kwestie van een knop omzetten. Dan is het de keuze tussen zelf aan de slag gaan met een boek of iets dergelijks, of naar een professional gaan. Het beste is denk ik een combinatie, en dat is ook de tactiek die ik zal gaan toepassen.

Tot die tijd kan ik nooit bereiken wat ik wil. Tot die tijd zal ik bij alles wat ik doe gelimiteerd worden door mijn zelfhaat. Ik zal geen fatsoenlijke projecten kunnen opzetten omdat ik diep van binnen niet geloof dat ik ze ooit kan doen slagen. Ik zal geen baan krijgen omdat ik diep van binnen overtuigd ben dat ik niks kan en het toch ga verpesten. Ik zal geen relatie krijgen omdat ik niet geloof dat er ooit iemand zal zijn die op mij kan vallen, en dat ik niet waardig ben. Ik zal niet verder komen dan hier in deze kamer zitten, af en toe in een redelijke bui wat mooie plannen maken, maar toch constant terugzakken in mijn oude patroon van zelfhaat en de dingen doen die mij die zelfhaat eventjes doen vergeten. Gelukkig heb ik nog genoeg hoop en motivatie om te geloven dat er een betere toekomst op me ligt te wachten als ik dit probleem weet te verslaan. Dus laten we dat maar eens gaan doen!

Plan voor februari:

  • Een psycholoog vinden. Het liefst eentje waar ik deze maand nog terecht kan. Anders in elk geval op een wachtlijst eindigen om zsm aan de slag te gaan.
  • Eindelijk eens ‘Feeling Better’ van David D. Burns volledig doorlezen, algemeen bekend als het beste anti-depressieboek ter wereld. Ik ben er al twee keer in begonnen, en ben al twee keer met een ‘dit gaat toch nooit werken’-stemming gestopt (maar dat was in 2013).
  • Mijn huidige project (wat nog héél even geheim blijft) klaarmaken voor lanceren en als alles heel erg meezit lanceren (dit vereist een paar nieuwe vaardigheden, wat alleen maar goed is!)
  • 3 kilo (of meer) afvallen via beter eten en meer bewegen

Als dat lukt, vind ik het acceptabel. Meer is beter. Ik zal eens kijken hoe ik het doen van nieuwe dingen precies wil gaan aanpakken. Ik denk dat het best goed zou kunnen zijn voor mijn zelfvertrouwen om mijn eigen ongelijk eens te bewijzen door dingen te doen waarvan ik denk dat ik ze niet kan. Maar goed, ik weet niet zo goed wat ik dan zou moeten doen. Als iemand nog leuke suggesties heeft (het liefst dingen die ik zou overleven) hoor ik het graag. Dan zal ik eens een lijst opstellen en er misschien wel een leuke blog (of wie weet vlog) reeks van maken. Tot die tijd focus ik maar even op bovenstaande vier punten in volgorde van noodzakelijkheid.

Zo, dat was de januari-update! Korte versie: het gaat beter, maar nog niet goed. Tot volgende maand!