uh, gelukkig nieuwjaar!

Officieel mag je mensen maar tot 6 januari een gelukkig nieuwjaar wensen, is mij wel eens verteld. Maar ik laat de maatschappij mij niet vertellen wat ik wel en niet kan doen. Dus bij deze wens ik al mijn lezers nog een gelukkig 2014. Tegen de tijd dat je dit leest is het alweer 17 januari… Dat de tijd over een vliegbrevet beschikt, was algemeen bekend, maar het lijkt dit jaar nog harder te gaan dan normaal. Misschien vraag je je af hoe het ervoor staat met mijn goede voornemens, die ik twee blogs terug beschreef. Misschien ook niet. Hoe dan ook ga ik het vertellen.

Dus… Hoe staat het ervoor? Ben ik teruggezakt in mijn oude patroon, of is er vooruitgang te merken? Nou, beste lezer, ik kan je met blijdschap vertellen dat dat laatste het geval is. Uiteraard heeft alles tijd nodig, maar ik merk een redelijk rap stijgende lijn. Wat dat simpelweg inhoudt, is dat ik me minder slecht voel. Ik stroom nog niet over van blijdschap, maar ik stroom ook niet meer over van somberheid. De ene dag gaat het beter dan de andere, maar in 2013 was elke enkele dag kut, dus ik vind het een grote vooruitgang. Ik hou me zoveel als ik kan aan mijn stappenplan! Ik beweeg meer en eet minder, en sinds enkele dagen heb ik ook mijn dag-nachtritme meer onder controle. Alleen dit al heeft een flinke boost aan mijn humeur en motivatie gegeven. Toch ben ik er nog niet, en ik ben nog steeds van plan een goede psycholoog te vinden om mijn leven écht weer op de rails te krijgen. Tot nu toe heb ik die helaas nog niet gevonden. Goede psychologen hebben wachtlijsten, en degene zonder wachtlijsten worden niet gedekt door de verzekering. Het beperkt de keuzevrijheid voor mij tot één psycholoog, lijkt het.

Maar goed, zelfs al kom ik op een wachtlijst, ik overleef het wel. Door de rest van de stappen uit mijn plan kom ik de dagen beter door. Ik ben weer bezig met projecten, en heb me zelfs opgegeven voor een vrijwilligersbaantje waarbij ik mogelijk bejaarden mag gaan rondrijden. Maar daar heb ik nog geen reactie op ontvangen. Het viel me mee hoeveel leuk vrijwilligerswerk er nog te vinden was. Vooral de chauffeursfuncties trekken me wel. Een mooie manier om eens wat positiefs te doen met mijn hobby. Dus ja, eigenlijk heb ik bijna elke stap van mijn plan uitgevoerd. Ik heb alleen nog geen echt schokkende nieuwe dingen gedaan. Maar dat komt wel. Als iemand nog suggesties heeft (en dan bedoel ik rationele suggesties; niet de polka dansen op een rijdend treintoestel ofzo) sta ik daar zeker voor open.

Wel is er één ‘probleem’ bij gekomen, en dat is dat ik weer meer na zit te denken over mijn toekomst. Toen mijn hoofd nog volledig in de ban van de depressie was, leek er geen toekomst te zijn. In elk geval niet eentje waar ik invloed op had. Maar nu ik toch wel weer wat hoop op ‘genezing’ heb, moet ik ook weer gaan bedenken wat ik allemaal wil straks. Wat wil ik met mijn leven? Een best wel lastige vraag waar ik heel eerlijk gezegd nog geen concreet antwoord op kan geven. Ik weet wel vrij concreet wat ik niet wil. Ik wil niet een persoon worden wat de rest van zijn leven iets doet wat hij haat omdat hij het gevoel heeft dat dat zo hoort. Ik wil mezelf niet vijf dagen per week naar een geestdodende kantoorbaan sleuren. Ik wil niet zo’n persoon worden wat jammert als het maandag is en euforisch het weekend in gaat. Ik wil eigenlijk elke dag euforisch beginnen. Iets doen wat ik niet haat enzo. Best mogelijk, al zeg ik het zelf.

Wat ik ook vrij zeker weet, is dat ik dingen wil creëren. Dat is een extreem ruim begrip natuurlijk, maar ik heb er altijd van genoten. Zodra ik kon schrijven, schreef ik gigantische verhalen. Sommigen trokken daaruit de conclusie dat ik hield van schrijven, maar dat is het eigenlijk niet eens zozeer. Ik hou van dingen maken. Schrijven is toevallig iets waar ik redelijk goed in ben. In mijn gaming-fase maakte ik met enorm veel plezier zelf videogames in een simpel programmaatje ‘game maker’. Toen wou ik game developer worden. Als ik een écht goede film zie, krijg ik gelijk de neiging om een carrière als regisseur na te jagen. Maar goed, dat zal het allemaal toch niet worden denk ik. Het hele wereldje van entrepreneurship trekt me nog altijd enorm. Het meeste van alles, denk ik nog wel. Het complete proces van het opzetten van een project, de bijkomende uitdagingen, het risico, de beloningen die aan het risico vastzitten en de benodigde mindset trekken me enorm. Het is een bepaald soort mensen waar ik me echt dolgraag tussen zou voegen. Mensen die dingen creëren in plaats van aan andermans creaties mee te werken. Mensen die aan zelfontplooiing doen in plaats van zichzelf constant te onderdrukken. En ja, ook de rijkdom trekt me. Daar schaam ik me niet voor. Geld maakt niet gelukkig, maar financiële vrijheid wel. Daarnaast maken auto’s mij gelukkig, en auto’s kosten geld. Ik had het best fijn gevonden als vogels spotten of nordic walking mijn hobby was, en ik daar dolgelukkig van kon worden, maar mijn passie ligt bij verbrande benzine en banden. Zo ongeveer de duurste hobby op aarde.

Ik hoop nog altijd dat ik binnen relatief korte tijd AutoSocial kan lanceren. Het is zo’n mooie combinatie van mijn passie voor auto’s en mijn redelijk recent ontdekte passie voor het wereldje van de entrepreneurs. Ik weet niet of ik er rijk van zal worden, maar dat maakt niet uit. Ik heb nog zo 20 andere ideeën. Ik wil gewoon weten of ik het kan. Bewijzen dat ik het kan, eerder. Aan mezelf en aan de wereld. En als het eenmaal is gelukt. Als ik ooit het leven van mijn dromen bereikt heb, lijkt het me geweldig om anderen te helpen hetzelfde te doen. Mensen motiveren in zichzelf te geloven, de gebaande paden te verlaten, te doen wat ze willen in plaats van wat men zegt dat ze moeten. Omdat ik er zelf zoveel moeite mee heb (gehad), wil ik anderen ermee helpen. Maar dan moet ik wel eerst zelf slagen, uiteraard. Als een depressieve, blutte 21-jarige die nog bij zijn ouders woont je vertelt dat je iets moet doen, zal de meerderheid waarschijnlijk het tegenovergestelde doen. Can’t blame ’em.

Maar mijn tijd begint op te raken. Ik moet het bed in duiken als ik mijn net op orde gekregen dag-nachtritme wil behouden! Daarnaast is deze blog weer véél te lang geworden. Het was de bedoeling alleen even te vertellen hoe het met me ging, en op de één of andere manier eindigde dat in een enorm verhaal over mijn toekomst. De conclusie is dat ik niet helemaal weet wat ik wil, maar toch ook weer wel. Het is eerder dat ik nog niet 100% weet hoe ik er wil komen. Daar moet ik nog eens heel goed over nadenken. Ik zal het op de to-do lijst zetten voor morgen.