Recensie: Brothers: A Tale of Two Sons

Praten is voor veel mensen een belangrijke dagelijkse bezigheid. De één houdt er meer van dan de ander, maar iedereen die het kan, doet het. Ook bij het creëren van entertainment is praten en text vandaag de dag vaak een belangrijke manier om verscheidene dingen te bereiken. Het helpt bij een verhaal vertellen, emoties overbrengen of informatie geven. Het principe van een ‘stomme videogame’ zien we zelden. Het komt wel eens voor dat het hoofdpersonage niet spreekt (bijvoorbeeld GTA 3 of Half-Life 2), maar dan wordt er alsnog spraak of tekst gebruikt door andere karakters. Ook zijn er games die gewoon geen tekst nodig hebben, zoals Tetris of Pacman. Brothers: a Tale of Two Sons is een game die een verhaal vertelt en zware emoties op weet te wekken, zonder een bestaand woord te gebruiken. En dat is knap.

Daarmee wil ik niet zeggen dat Brothers geen taal gebruikt. Het is alleen geen bestaande taal. De karakters praten een verzonnen taaltje, wat eigenlijk uit niet veel meer dan tien woorden bestaat. En toch is er geen moment in de game dat je niet weet wat er aan de gang is, of dat de emoties van de karakters niet duidelijk zijn. En dat zonder taal of high-tech gezichtsanimaties. Brothers is een minimalistische game op vele gebieden, en daar zit net zijn kracht. De enige tekst in de game bevindt zich in de menu’s en enkele tutorials, en de game laat zich besturen met vier knoppen. Laat me daarbij wel even zeggen dat Brothers een controller vereist. Als je de Xbox 360 versie speelt is dat logisch, maar de game is ook op de PC, en dan moet je dus wel beschikken over een goede twin-stick controller. Dat klinkt misschien als een rare eis voor een PC titel, maar laat me even uitleggen waarom dat niet zo is.

Brothers is namelijk een zeer uniek concept, wat de ontwikkelaar zelf omschrijft als singleplayer co-op. En dat is eigenlijk ook precies wat het is. De rechter stick op je controller bestuurt het jonge broertje, en de linker stick bestuurt zijn grote broer. Op dezelfde manier gebruik je de linker en rechter triggers voor interactie met de wereld. Dat kan van alles zijn, zowel nuttig als eigenlijk zinloos. Zo kun je dingen beklimmen en oppakken, maar ook katten knuffelen, harpen bespelen en uit putten drinken. Dat haalt niks uit, maar het geeft wel een heel fijn gevoel van een levendige wereld. Die wereld verdient sowieso lof. Zelden ben ik zo van een spelwereld gaan houden in zo’n korte tijd. De game duurt ongeveer twee uur om door te spelen, en in die tijd wordt je door een geweldige verscheidenheid aan locaties gestuurd. Je begint in vrolijke, middeleeuws aandoende, dorpjes, maar al snel ben je bergen aan het beklimmen, donkere bossen vol wolven aan het doorstruinen of prachtige half bevroren meren aan het oversteken in een roeibootje. De wereld wordt bevolkt door verscheidene interessante wezens, waaronder vriendelijke trollen, griffioenen en een fantasierijke weergave van orka’s die op schitterende wijze uit het water opspringen.

Brothers 2013-10-21 21-30-28-06

Brothers vertelt geen diepgaand verhaal vol plottwists en tientallen karakters. Wat het wel doet, is een zeer simpel verhaal op zeer krachtige wijze vertellen. Twee broers gaan op zoek naar genezend bronwater voor hun zieke vader. Dat is het, zo ongeveer. Maar de zoektocht is een prachtige, waarbij de band tussen de twee broers, hun vader en hun overleden moeder op hele mooie, subtiele wijze wordt gebracht. De game is nooit oversentimenteel, wat ook grotendeels komt door het gebrek aan begrijpbare spraak. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe knap ik het vind wat de ontwikkelaars hiermee bereikt hebben. Het was echt heel verfrissend om een game te spelen zonder ook maar iets te hoeven lezen of verstaan, en alsnog zo’n geweldige ervaring voorgeschoteld te krijgen. Ik was meermaals zwaar geëmotioneerd, wat weinig andere videogames lukt.

Maar laten we even terugkomen op de gameplay. Die verdient namelijk zeer veel lof. Het concept van singleplayer co-op is briljant uitgewerkt, en komt bij bijna elke enkele puzzel in de game op geweldige wijze terug. Je speelt tegelijk als een klein en een groot broertje, die elk hun eigen specialiteiten hebben. De grote broer kan zijn kleine broertje bijvoorbeeld een zetje geven om op hoge gebieden te komen, waarna het kleine broertje een touw moet zoeken om naar beneden te gooien. Maar dat is nog maar het begin. Er komen geweldige complexe co-op puzzels langs die je in je eentje moet oplossen, wat een totaal andere manier van denken vereist dan welke game dan ook. Regelmatig moet je twee handelingen tegelijk uitvoeren op verschillende plekken in de wereld. Het is even wennen, maar het werkt uiteindelijk geweldig. Tijdens het rondlopen zorgde het systeem vaak nog wel voor wat verwarring. Vooral als het kleine broertje, wat dus met de rechter thumbstick bestuurd wordt, links liep, ging mijn brein totaal in de war en liet ik iedereen precies de verkeerde richting in lopen. Maar dat was meestal simpel op te lossen door het kleine broertje rechts te laten lopen, waarna het besturen van de twee broers na een tijdje redelijk automatisch verliep.

Op grafisch gebied is Brothers niet hoogstaand qua textures of models. Dat wil echter niet zeggen dat de game niet mooi is. De prachtige wereld wordt geweldig sfeervol neergezet, en elk gebied heeft een duidelijke andere uitstraling. De animaties zijn zeer sterk, en licht en schaduwspel verdienen een portie extra lof. Voor een titel van 14 euro is Brothers zeker een visueel meesterwerk. Misschien niet op de manier dat Crysis 3 een visueel meesterwerk is, maar eerder op artistiek niveau. Vooral de sectie in het donkere bos, waar je met een fakkel wolven verjaagt, is te sfeervol voor woorden. Audiotechnisch is Brothers ook zeker indrukwekkend. De soundtrack vooral is absoluut briljant, en doet je het gebrek aan spraak totaal vergeten. Het fantasietaaltje is leuk om naar te luisteren, en geluidseffecten zijn van hoog niveau.

Al met al ben je in een uur of twee door Brothers heen. De puzzels zijn ronduit geniaal, maar zelden zo moeilijk dat je langer dan een halve minuut over de oplossing moet nadenken. Maar het is ook duidelijk dat de ontwikkelaar daar niet voor ging. Brothers probeert vooral een prachtige virtuele ervaring te bieden, zonder daarvoor al te veel gameplay-offers te maken (zoals bijvoorbeeld een Dear Esther of Gone Home). En daar slaagt de game zonder twijfel in. Ik heb van elke minuut genoten, en heb eigenlijk geen enkele fout aan de game kunnen ontdekken. De enige fout zat in mijn brein, wat soms in de war raakte van het besturen van twee karakters tegelijk. Brothers is voor mij zonder twijfel één van de grootste verrassingen van 2013. Excuseer de flauwe woordgrap, maar deze game liet mij compleet sprakeloos achter.

Cijfer: 9/10

“En natuurlijk zwarte Piet”

Ja beste mensen, ik ga het doen. Ik schaam me er zelf ook een beetje voor, maar ik ga het doen. Ik ga meedoen aan de hype en het hebben over zwarte Piet, racisme en tradities. Al dat gezeik. En ik maak ook maar al te graag even gebruik van de gelegenheid om het complete Nederlandse volk de grond in te boren. Want wat is er nou leuker dan dat?

1381479_405003872959809_466706757_n

Dit plaatje kwam ik vandaag tegen op Facebook. Nou is het je misschien al bekend dat ik momenteel in een depressie zit, maar je begrijpt denk ik wel dat dit er nog een flinke schep bovenop deed. Het is een ultiem voorbeeld van alles wat er mis is met social media vandaag de dag. Ten eerste; wat heeft die kat daar in vredesnaam te zoeken? Er is totaal geen link tussen zwarte Piet en de kat. Maar dat is het ergste nog niet. De hoeveelheid grammatica- en taalfouten is niet op één hand te tellen. En dat terwijl deze nationalistisch ingestelde boodschap gebracht wordt door de Facebookpagina “Nederland is het zat”. Mag je niet verwachten dat een Nederlander zijn taal op minstens basisschoolniveau beheerst? Maar wacht, er is meer! Het wordt namelijk nog een stuk erger als je onder het plaatje gaat kijken… Nou is comments bekijken op internet sowieso al onverstandig, maar onder dit soort plaatjes kan het je soms echt tot pure wanhoop drijven. Honderden mensen blaten elkaar allemaal hersenloos na en slachten iedereen die tegen ze in gaat gezamenlijk af. Want vrijheid van meningsuiting moet alleen gerespecteerd worden als iemand jouw mening deelt. Ik heb even een prachtige paint-compilatie gemaakt van de meest domme, kortzichtige comments onder dit plaatje:

OhGod

Vooral Dennis Havenaar spant hier de kroon qua pure zwakbegaafdheid. “En dan ook nog slavernij erbij halen. Die dingen gebeurde nou eenmaal vroeger tis alleen jammer dat de gekleurde mensen dit nu gaan gebruiken als reden om onze traditie af te schaffen” nomineer ik bij deze voor meest foute uitspraak van 2013. Weet je wat? Laten we hem maar vast als winnaar kronen, want ik betwijfel of het veel erger kan. De algehele toon ligt gelukkig net wat minder laagdrempelig, maar het is alsnog niet veel soeps. De twee argumenten die ik het meeste zie langskomen in deze discussie zijn; “het is traditie” en “het is een kinderfeest”. Beiden zijn eigenlijk geen argumenten, maar slechts constateringen. Ja, sinterklaas is traditie, en ja, sinterklaas is een kinderfeest. Dus? Betekent dat dan dat er geen enkele verandering aan gedaan mag worden? Lang niet elke traditie doorstaat de tand des tijds fatsoenlijk. Zo was het volgens mij ook ooit traditie om gewoon fatsoenlijk Nederlands te schrijven, maar dat wordt duidelijk niet met dezelfde passie verdedigd.

Maar laten we eens eventjes een kijkje nemen naar de ‘argumenten’. Vooral het kinderfeest wat keer op keer wordt aangehaald, vind ik aardig komisch. Ik zie namelijk geen enkel kind wat zich in deze discussie mengt. Het zijn de volwassenen die voor hun kinderen spreken en roepen dat men met de tengels van hun feest moet afblijven. Maar naar mijn weten kijkt een kind helemaal niet naar huidskleur zoals een volwassene dat (al dan niet onbewust) doet. Een kind maakt het niet veel uit of iemand blank of zwart is. Een kind kijkt daar doorheen. En dat is in mijn ogen geen excuus om zwarte Piet zo te laten zoals het is, maar juist om het te veranderen. Want wie doen we daar kwaad mee? Op dit moment lijkt het alsof we daarmee alleen de volwassenen raken die met zwarte Piet zijn opgegroeid en nu het idee hebben dat ze de traditie met hun leven moeten beschermen. Want stel je voor dat hun kinderen het feest iets anders vieren dan zij vroeger. Dat zou toch catastrofale gevolgen kunnen hebben? Stel je bijvoorbeeld eens voor dat Dennis Havenaar’s zoontje in aanraking komt met een blanke Piet, en daardoor niet net zo hoogbegaafd en open minded wordt als zijn vader. Misschien lopen we dan wel zijn toekomstige bestseller “waarom slavernij eigenlijk best okay is” mis.

De kans is echter groter dat er weinig verandert. Waarom is het zwart een vereiste voor zoveel mensen? Wat voegt het toe aan het feest dat de Pieten zwart zijn? Waarom kunnen er niet een paar blank zijn? Of Aziatisch? Wat vinden mensen zo leuk aan het feit dat Pieten zwart zijn? Waarom wordt er zoveel waarde gehecht aan de huidskleur? Dát is wat ik zelf racistisch vindt overkomen; het feit dat men van iets onbelangrijks als huidskleur een enorm punt maakt. In mijn ogen is het fenomeen van zwarte Piet racistisch. Veel Nederlanders zien dat over het hoofd, omdat ze ermee opgegroeid zijn, maar laat eens een filmpje van een sinterklaasintocht zien aan iemand die nog nooit van sinterklaas heeft gehoord, en de kans is groot dat men vraagtekens zet bij het feit dat de oude blanke kerel omringd wordt door zwart geschminkte ‘knechten’. Dat mag dan traditie zijn, het is in mijn ogen niet eentje om trots op te zijn. Ik denk dat het ook het internationale aanzien van Nederland ten goede zou komen als het zwarte als vereiste werd weggenomen bij het fenomeen Pieten.

Dat betekent niet dat Pieten van mij niet zwart mogen zijn. In mijn ogen zou wat diversiteit geen kwaad kunnen. Zwart, wit, oranje, geel, paars, blauw. Maakt het ook gelijk wat kleurrijker! Het slappe excuus dat Piet zwart is van het door de schoorsteen gaan, slaat natuurlijk nergens op. Niemand wordt 100% zwart van een schoorsteen, en daarnaast komen ze al pikzwart van de boot, nog ver voor ze ook maar een schoorsteen gezien hebben. Of betekent dat dan dat Pieten zich een heel jaar lang niet douchen? Dat is toch ook geen goede boodschap voor onze kinderen! Je kunt allerlei leuke excuusjes verzinnen, feit blijft dat sinterklaas gewoon achtervolgd wordt door een groep die puur bestaat uit zwarte mannen. En dat blijft raar. De herkomst maakt in dit geval niet heel veel uit in mijn ogen, het gaat vooral om wat voor associaties zoiets oproept. En die zijn niet positief in mijn ogen.

Maar eigenlijk erger ik mij meer aan hoe mensen omgaan met deze situatie, dan aan de situatie zelf. Veel mensen grijpen de situatie weer aan om allerlei lompe, racistische dingen uit te kramen die regelmatig geen zak met het onderwerp te maken hebben. Kinderachtige vergelijkingen worden constant uit de kast getrokken (“straks mag bruin brood ook niet meer”. Ha. Ha. Ha. Wat grappig.) en iedereen die het niet met ze eens is, moet nog net niet dood, maar mag wel het land uit geschopt worden. Ikzelf heb op de middelbare school gewoon les gehad in discussiëren, inclusief drogredenen en dergelijke, maar het lijkt erop dat de meeste mensen toen gespijbeld hebben. Drogredenen worden per dozijn afgevuurd en een normale discussie over de plus- en minpunten is gewoon totaal onmogelijk. Zo gaat het helaas vaak als je iets als dit of het Koningshuis probeert aan te snijden bij dit type mensen (ik heb het dan over het type met weinig hersencellen en veel nationaliteitsgevoel). Terwijl je veel meer bereikt met je punt gewoon fatsoenlijk verdedigen in een goede discussie. Daarmee heb je nog de kans iemand over te halen, waar dat met banaal gescheld of verwensingen niet snel zal lukken.

Mijn voorspelling is dat dit hele zaakje vrij binnenkort over zal waaien. De VN onderzoekt het momenteel, en hun beslissing zal wel bepalend zijn. Het maakt mij niet gek veel uit wat eruit komt, eerlijk gezegd. Als ik zelf mocht kiezen werd Piet multicultureel, maar ik zal er heus niet van wakker liggen als hij zwart blijft. Ik denk nog steeds dat het op de kinderen weinig invloed heeft, en daar gaat het toch eigenlijk om. Zelfs al heb ik vaak het idee dat bepaalde volwassenen meer waarde hechten aan het hele sinterklaasfeest dan het gemiddelde kind. Als sinterklaas straks voorbij is, met of zonder zwarte Piet, vindt Nederland wel weer iets nieuws om zwaar verontwaardigd over te zijn voor een paar weken. Ik zie vanzelf de in brak Nederlands geschreven Microsoft Paint knutselwerken wel weer langskomen. Dan weet je dat het weer zover is. Het begint bijna een traditie te worden…

Het gevaar van zelfmedelijden en de comfort zone (lange titels zijn hét mode-item van 2014 volgens een enquete onder vrouwen tussen de 27 en 783, gehouden door de Lindairgribelle)

Er zijn een aantal dingen waarvan algemeen bekend is dat ze aardig gevaarlijk zijn. De tango dansen op de A2 om spitsuur, een bronstige neushoorn bekogelen met cupcakes en Geert Wilders voeren na middernacht staan op die lijst. Maar er is nog een verbogen gevaar in dit leven. Iets wat in hele ernstige gevallen net zo dodelijk is. Ik heb het over zelfmedelijden, iets waar ik mezelf na 21 jaar misschien wel een expert in mag benoemen. Wat helaas niet betekent dat ik het onder controle heb.

‘Maar fant, jij zou stoppen met negatief persoonlijk bloggen!’. Ja, dat heb ik inderdaad gezegd, en daarom zal ik proberen de toon van dit hier wat minder negatief te houden. Punt is dat ik niet zoveel heb om over te bloggen momenteel, behalve dit soort dingen. Mijn leven is een rotzooi, en er gebeurt veel te weinig, dus ik heb weinig inspiratie voor blogs. Grondlegger van al die ellende is, je raad het nooit, zelfmedelijden. Maar wat maakt zelfmedelijden nou zo gevaarlijk? Zoals eerder gezegd kan het zo ver gaan dat het je aanzet tot zelfdoding. Gelukkig heb ik het niet zo erg dat dat een optie lijkt, op sporadische vlagen van hooguit 30 seconden na. Maar het is wel een lamleggende eigenschap die zeker in bedwang gehouden moet worden voor een gelukkig leven. Het erge aan zelfmedelijden is namelijk dat het je het idee geeft dat het okay is om te doen wat je doet.

Zelfmedelijden is dat stemmetje wat je… Nouja, wat mij vertelt dat het okay is om nu videogames te spelen in plaats van iets nuttigs te doen. Het is okay, want je hebt het al zo zwaar de laatste tijd. Je hebt een depressie, niemand begrijpt je, je hebt al één heel ding goed gedaan vandaag (vaak iets kleins als op tijd uit bed komen). Dus het is okay om de rest van de dag compleet naar de klote te helpen, want je bent zo zielig. Op deze manier ben ik al veel te lang bezig mijn leven te vergooien. Want zelfs een depressief persoon kan nog over zelfmedelijden heen stappen en in ieder geval proberen die depressie zo snel mogelijk zijn leven uit te schoppen. Maar heel eerlijk gezegd had ik daar harder aan kunnen werken. Het is alsof de depressie, en het bijbehorende ongeluk, een soort gewoonte zijn geworden. Ik las laatst een interessant artikel over de vraag of mensen konden veranderen, of dat we gedoemd zijn ons leven lang dezelfde fouten te maken. De schrijver was van mening dat het allemaal te maken had met de zogeheten ‘comfort zone’.

Een goed Nederlands alternatief voor de term is er volgens mij niet. Maar een kleine comfort zone is zeker niet bevorderend voor je geluk. En die van mij is absurd klein. Hij reikt hooguit een paar centimeter ver voor er een abrupt einde aan komt. En ik heb zelden de ballen een stap buiten die comfort zone te zetten. Mijn comfort zone bestaat uit het volgende: lang uitslapen, videogames spelen, een stukje rijden in de MX-5, rondzwerven op social media en ander nutteloos internetvermaak, net doen alsof ik iets nuttigs doe, niet werken, geen sociale contacten leggen of zoeken. Dat betekent niet dat ik het fijn vind om die dingen te doen. Op het rijden in de MX-5 na vind ik eigenlijk niks nog echt fijn van die lijst (uitslapen, videogames en social media verliezen hun kracht als je er té veel tijd mee doorbrengt). Maar ze voelen natuurlijk. Comfortabel. En daarom blijf ik het doen, keer op keer, dag na dag.

Comfortabel en fijn zijn iets anders. Ik voel me soms ronduit kut als ik dingen van deze lijst uitvoer. Ik voel me schuldig, omdat ik weet dat ik eigenlijk andere dingen zou moeten doen, maar die andere dingen liggen buiten mijn comfort zone. Soms zet ik met heel veel moeite een stap buiten de 20cm grote cirkel, om vaak met een rotgang ernaar terug te rennen als een klein kind wat op zijn eerste schooldag terug naar mamma sprint. Het voelt vreselijk, en dat is het ook, maar ik blijf het herhalen. Ik deed het met mijn opleiding laatst (zelfs al zijn daarvoor echt wel gegronde redenen, ze maken maar de helft van de totale motivatie uit). De inschrijving was een grote stap uit mijn comfort zone. Maar na 2 weken schreef ik me weer uit. En nu heb ik een baan waar ik dinsdag ga beginnen, en ik hoop dat ik me dit keer in ga weten te houden. Bij mijn vorige twee baantjes liep het namelijk ook al zo af. Ik geef dingen nooit lang genoeg de tijd om te wennen, terwijl dat juist de truc is. Je moet iets zo vaak herhalen, of het zo lang volhouden, tot dat het comfortabel gaat voelen, en het dus deel wordt van je comfort zone. Maar dat is soms helaas makkelijker gezegd dan gedaan.

Dus, is het me gelukt de toon wat positiever te houden? Niet echt hè? Helaas vrees ik dat ook negatief bloggen deel geworden is van mijn comfort zone. Maar goed, het is één van de minder kwalijke dingen. Ik heb goede hoop voor mijn baantje wat dinsdag gaat beginnen. Maar goede hoop zegt ook niet heel veel. Ik had ook goede hoop voor de vorige twee baantjes, mijn opleiding en mijn leven in het algemeen. Geen van allen zijn ze ook maar enigszins gelopen zoals ik me in die periodes van goede hoop had voorgesteld. Maar we zullen zien! Ik hoop binnenkort mijn comfort zone uit te gaan breiden, want ik ben vreselijk zat aan het worden van hoe ik de laatste jaren al leef. Ik had zo vreselijk veel kunnen bereiken, maar ik heb nog geen 5% van mijn potentie waargemaakt. Het is ronduit pijnlijk, en ik schaam me ervoor, maar blijkbaar is er nog altijd geen  stimulans van groot genoeg formaat om me ertoe te zetten dingen te gaan veranderen. Punt is dat mijn huidige levenssituatie me toelaat binnen mijn comfort zone te blijven, en dat ik alles wat daar verandering in brengt te makkelijk weg kan duwen. Hoe ik dat ga veranderen weet ik nog niet, maar dat ik het wil veranderen is de eerste stap. De eerste stap van een lange reis uit die zone van 20cm.