Recensie: Gone Home (PC)

Er is zo veel meer te doen met het medium van videogames dan virtuele schiettenten opzetten. Regelmatig komen er games uit die dat bewijzen, die het medium oprekken en er vernieuwende dingen mee doen. Pak bijvoorbeeld Dear Esther, wat in feite een digitaal gedicht was met prachtige visuele begeleiding. In mijn ogen nog altijd één van de beste digitale ervaringen van 2012. Deze week kwam ‘Gone Home’ uit, wederom een virtuele ervaring die geen uitdaging biedt, maar slechts gaat voor een zo goed mogelijke virtuele verhaalvertelling. Mijn interesse was getrokken, en ik begon vandaag met goede hoop aan deze ‘game’.

(Ik zal Gone Home vanaf nu wel benoemen als game, of het dat nou officieel is of niet. ‘Digitale ervaring’ gebruiken is ook niet ideaal. De discussie of dingen als Dear Esther en Gone Home daadwerkelijk als games bestempeld mogen worden, is er eentje voor een andere keer.)

Gone Home opent simpel. Je speelt als Katie, een jongedame die net terugkeert van een jaar reizen door Europa. Haar ouders en zusje zijn in die tijd verhuisd naar een groot landhuis in het bos. Je staat in een helse onweersbui voor de deur, en moet op zoek naar de sleutel. Gone Home laat, in tegenstelling tot Dear Esther, wel interactie toe met de omgeving. Je kunt bijna alles wat los zit oppakken en bekijken of verplaatsen. Vergis je niet; het zoeken naar sleutels is geen groot deel van de game, en ze liggen allemaal op makkelijke, logische plekken. Geen uitdaging hier. Je opent de deur en staat in de hal van een gigantisch landhuis. Ik besloot niet aan de stroomrekening te denken, en meteen alle lichten aan te klikken. Het verkennen van de omgeving gaat soepel en intuïtief. Systemen waarbij je deuren openmaakt door ze naar je toe te trekken, zoals in Amnesia en Penumbra, zijn leuk, maar Gone Home houdt het simpel. Alle interactie gaat via één simpele muisklik. Dingen oppakken, deuren openen, brieven lezen, alles. Een optie om dingen terug te leggen op hun oude plek zorgt ervoor dat je geen rotzooi van het virtuele huis maakt door op onhandige videogame-wijze met spullen te gooien, zelfs al is ook dat een optie.

690564_20130503_screen006

Wat je nu te doen staat? Nou, dat zoek je zelf maar lekker uit. Gone Home vertelt je niks. Het huis is verlaten, en je mag verkennen zoveel je wil. Als je weet waar je heen moet (wat eigenlijk alleen kan door van tevoren op internet te zoeken), kun je binnen een minuut naar het einde toe lopen en de game ‘uitspelen’, maar dan had je de game beter niet kunnen kopen. Het is de bedoeling uit te vinden wat er aan de hand is met dit huis, je ouders en vooral: je zusje. Aan de hand van allerlei aanwijzingen wordt je steeds wijzer, en ontvouwt zich een boeiend verhaal. Je luistert naar antwoordapparaten, bekijkt foto’s, maar je zult vooral brieven en notities lezen. Een voice over van je zusje Sam leest bepaalde brieven op met zeer sterke voice acting, wat de game net dat beetje karakter meegeeft wat hij nodig heeft. Gone Home is een trage ervaring. Je kunt niet rennen of springen, en moet je dus lopend door het flinke landhuis met vier verdiepingen verplaatsen. Ik had er zelf geen enkel probleem mee, maar mensen die Dear Esther te traag vonden, kunnen beter weg blijven.

Qua graphics moet je niet te veel verwachten. De game is niet lelijk, maar het is ook zeker geen grafisch meesterwerk. De focus lag duidelijk op andere dingen tijdens de ontwikkeling. Het level design maakt gelukkig een boel goed. De lay-out van het huis voelt logisch, en niet raar zoals vaak bij videogamehuizen het geval is. Helaas worden er hier en daar kasten hergebruikt, wat me een beetje tegenviel van een game met maar één level, maar de kamers zelf zijn met veel zorg in elkaar gezet. Het verkennen van deze omgeving is een geweldige ervaring, vooral als je de tijd neemt om in alle hoeken en gaten te zoeken naar verstopte post-its, documenten, brieven en foto’s die meer diepgang aan het verhaal geven. Dat verhaal zal ik niks over verklappen, maar het is romantisch getint op een aardig onconventionele manier. Meer kan ik niet echt zeggen zonder dingen te verpesten voor de mensen die Gone Home nog zelf willen ervaren. Het is geen schokkend plot vol met wendingen wat je nog weken bezig zal houden. Misschien kun je nog wat speculeren als je de helft van de aanwijzingen en belangrijke brieven mist, maar als je zoals ik bijna alles hebt gevonden, laat het verhaal weinig ruimte over voor speculatie.

Gone Home stuurt je heel licht in de juiste richting door enkele deuren op slot te houden, waardoor je eerst bepaalde delen van het huis, en daarmee het verhaal, ontdekt voor je de rest gaat verkennen. De game geeft je echter enkele opties voor je begint, waarmee je de ervaring kunt aanpassen. Zo kun je ervoor kiezen om alle lichten automatisch aan te hebben, alle deuren van het slot te halen of de voice overs uit te schakelen. Ik raad achter aan dat allemaal achterwege te laten, tenzij je erg bang bent in het donker. Vrees niet; Gone Home bevat geen enkel schrikmoment. Na het spelen van games als Amnesia en Penumbra, voelde ik wel een constante spanning terwijl ik door het huis liep in first person. Maar dit is geen horrorgame. Elke kamer bevat genoeg lampen om bijna alles te verlichten, en er is geen monster, geest of zelfs mens te vinden. En nee, je kunt ook niet je vader’s shotgun van onder het bed pakken en de boel aan gort schieten. Dat zal sommige mensen irriteren, maar ik vond het aangenaam. Gone Home voelde als een goed boek, maar dan in virtuele vorm. Je zult ook een heleboel lezen, dus als je daar niet tegen kunt zou ik aanraden deze titel over te slaan.

gone-home-sams-bedroom

Tot nu toe klink ik erg positief over Gone Home. En dat ben ik ook. Ik vind het overall een geweldige ervaring. De omgeving is prachtig, de sfeer is sterk, het verhaal is niet diepgaand, maar wel ontroerend en enorm goed gebracht. Dat de game geen uitdaging biedt, maakt mij niks uit. De ontwikkelaar waarschuwt er zelf voor op de Steam pagina, wat niemand het recht geeft om er achteraf over te klagen. De interactiviteit met de omgeving geeft het net dat beetje extra wat Dear Esther soms miste. Om alles te beleven zul je toch zo nu en dan wat moeten zoeken, dingen oppakken, laden opentrekken en hier en daar zelfs een code of sleutel zoeken. Helaas is er één groot probleem wat ik heb met Gone Home, en dat is zijn prijsstelling. Ik heb er geen stopwatch bij gehouden, maar ik was op de gok zo’n twee uur bezig met het uitspelen ervan. En dan heb ik het écht grondig gedaan. Ik heb elke hoek van elke kamer doorgespit, heb alle brieven van begin tot eind gelezen en alle audio diaries afgeluisterd. Herspeelbaarheid ligt zeer laag, gezien de game in tegenstelling tot bijvoorbeeld Dear Esther, exact hetzelfde is de tweede keer. Nou is twee uur geen schande, zolang je de prijs erop aanpast. Maar Gone Home staat op Steam voor het absurde bedrag van €18,99… En daar gaat het mis. Dear Esther kostte toentertijd €7,99, en dat vond ik net acceptabel, zelfs al was ik zelf voor €4,99 gegaan. Ik betaal bij de plaatselijke bios ook €9 voor een kaartje waar ik soms maar anderhalf uur vermaak voor terug krijg. Maar €18,99 voor iets wat hooguit twee uur duurt kan ik niet verdedigen. Dat is een hele slechte prijs-kwaliteitsverhouding, zelfs met de hoge kwaliteit van Gone Home. €7,99 is ook hier het maximale acceptabele bedrag wat ik zou durven vragen voor een titel als dit, met een voorkeur voor €4,99. Negentien euro is not-done, en ik kan je dan helaas ook niet vertellen dat je Gone Home moet gaan kopen. Nog niet… Gelukkig heeft Steam regelmatig aanbiedingen, en als Gone Home daar over enkele maanden tussen zit voor een acceptabel bedrag, en de game spreekt je aan, dan denk ik dat je er geen spijt van zult krijgen.

Cijfer zonder prijs meegerekend: 8/10
Cijfer met huidige prijs meegerekend: 4/10

Recensie: Spring Breakers

Hey, jij daar. Ik weet wel wat je aan het doen bent. Je bent mij aan het veroordelen voor het kijken van een film die Spring Breakers heet. Maar geef me even de tijd om het uit te leggen! Soms komt het voor dat ik zin heb om een hersenloze film te kijken. Ik weet eigenlijk niet helemaal waarom, maar ik denk dat het een soort bevestiging is van mijn intelligentie. Ik heb me bijvoorbeeld nog nooit zo slim gevoeld als tijdens het kijken van Project X. Afgelopen week had ik weer zo’n bui, en ik ging op zoek naar een recente film vol banaliteit. Al snel vond ik ‘Spring Breakers’, en ik verheugde me er al op om weer lekker vol haat voor mijn generatie naar het scherm te staren. Het liep allemaal wat anders…

Als je naar Spring Breakers gaat met de bedoeling een Project X-achtige film te zien, zul je bedrogen uitkomen. Ja, er zijn beelden van zuipende tieners en genoeg blote borsten, maar je zult waarschijnlijk verveeld raken door het gebrek aan domme grappen en lilliputters. Spring Breakers is helemaal geen komedie, wat mij verraste, want ik wist niks van de film toen ik eraan begon. Ik had hem veroordeeld op slechts zijn naam. En dat doet deze film geen eer aan. Spring Breakers bleek het tegenovergestelde van een komedie te zijn. De film liet me achter met een raar gevoel van somberheid. Een mooi gevoel van somberheid, dat wel. De film is namelijk een visueel spektakel, wat prachtig ondersteund wordt door de bijbehorende soundtrack. Er wordt vooral prachtig gebruik gemaakt van licht, wat het gevoel ondersteunt dat deze hele film als een soort drug trip voelt. Nou heb ik eigenlijk nog nooit drugs aangeraakt, dus ik heb geen idee hoe een trip voelt, maar dit is ongeveer hoe ik het me voorstel. Je hebt eigenlijk de hele tijd niet echt een idee wat er aan de hand is, maar het is mooi. Mooi, maar ook verontrustend en bijna eng.

Spring Breakers is niet echt een film voor de domme tienergeneratie. Het is eerder een film over de domme tienergeneratie. Als je een beetje inspanning stopt in het proberen te begrijpen van deze film, zul je al snel ontdekken dat er echt meer achter zit dan de oppervlakte, die vol zit met geweld, drugs en seks. Het is geen Cloud Atlas, maar het is zeker een film waar je over zult nadenken. Hopelijk… Naarmate de film vordert wordt hij op rap tempo duisterder, wat het voor de kijker een ongemakkelijke ervaring maakt. Dit komt vooral door de manier waarop de hoofdpersonen ermee omgaan. Ik wil niet teveel met dure termen gooien, maar ik vond het een mooie kijk op de huidige generatie en hoe ver zij zouden gaan als de mogelijkheid zich voordeed. En ja, het is de bedoeling dat je je oncomfortabel voelt bij de scenes vol geweld en seksualiteit. Het maakt de film alleen maar krachtiger.

Misschien zoek ik overal te veel achter, en is Spring Breakers wel een banaal stuk film. Toch heb ik het idee dat er teveel moeite in is gestoken daarvoor. Als Harmony Korine een banale tienerfilm wou maken, had hij dat veel gemakkelijker kunnen doen. Hier zit meer achter. De hele film straalt iets bijzonders uit, en is duidelijk met die intentie gemaakt. Of misschien vond ik deze film zo goed omdat ik hou van films die me een oncomfortabel gevoel weten te bezorgen. Ik hou van films die me überhaupt een sterk gevoel bezorgen, en daar slaagde Spring Breakers zonder twijfel in. Hoe dan ook, ik was onder de indruk. Veel meer dan ik ooit had verwacht bij het horen van deze titel. Of jij net zo onder de indruk zult zijn kan ik niet garanderen. Deze film is een heel extreem voorbeeld van hate it or love it. Er is niet echt een tussenweg. Ga hem eens kijken, dan kom je er vanzelf achter bij welke groep je hoort.

Cijfer: 8/10

Koop Spring Breakers op Bol.com

Reisverslag: Duitsland en Nürburgring

Vorig jaar ging ik voor het eerst fatsoenlijk met mijn MX-5 op vakantie. Samen met drie vrienden en een tweede MX begaf ik me richting de Nürburgring, om die te trotseren met mijn geliefde auto. Het verslag daarvan kun je in drie delen teruglezen hier, hier en hier. Dit jaar deden we het nog eens dunnetjes over. Nouja, dunnetjes eigenlijk niet, want we besloten dit keer een dagje langer te gaan, en het allemaal wat rustiger aan te doen. Ondanks dat, wil ik proberen het dit keer in één verslag te stoppen. Bereid je voor op veel tekst en veel foto’s!

Om een uur of tien stonden we in Emmen. Twee groene MX-5’en met volle tank en relatief schoon, klaar om een flinke trip af te leggen de komende drie dagen. Ik in mijn oude vertrouwde 1.6 MX met beige interieur, een vriend van me in zijn iets vlottere 1.8 met zwart interieur. We scheurden eerst een tijdje door Nederland, om na een uurtje of anderhalf dan toch de grens over te gaan het mooie Duitsland in. We namen afscheid van ons mobiele internet, wat gelukkig plaats maakte voor iets veel leukers: bergwegen. Maar ook veel Duitse dorpjes. Vreemd genoeg zijn Duitse dorpjes veel leuker, mooier en gezelliger dan Nederlandse dorpjes. Ik kan niet echt uitleggen waarom. Het is gewoon zo. Ook zonder hoogteverschil rij ik liever door een Duits plaatsje dan door een vergelijkbaar iets in ons kikkerlandje. Het enige wat even wennen is, is dat de situatie met stoplichten soms wat anders gaat dan hier. Vaak gaat er van alles tegelijk op groen, waarna je alsnog zelf mag gaan opletten wie er nou voorrang heeft. Niet rampzalig, maar als je gewend bent alles voorgekauwd te krijgen, kan het verwarrend zijn.

IMG_3040

We besloten ook nog even een klein stukje autobahn te pakken, om de topsnelheid van de MX’en eens op de proef te stellen. Het was relatief rustig, wat ons genoeg tijd en ruimte gaf dat fatsoenlijk te doen. Weinig verbazend trok de 1.8 hier aardig bij me weg, maar ook mijn 1.6 hield zich prima. Met een volbeladen auto inclusief bijrijder tikte ik de 190 aan. Onze high speed run werd al snel beëindigd door een flinke wolkbreuk, die ons onverwacht flink trof. Genoeg snelweg voor die dag, besloten we. Naarmate we verder landinwaarts gingen werden de wegen steeds mooier. Tegen de avond reden we door het schemer over nauwelijks of niet geasfalteerde wegen door onvoorstelbaar mooie berggebieden. Het stelde eigenlijk nog weinig voor als je het vergelijkt met echt grote bergen, maar ik vergeleek met Nederland, dus het voelde als de Mount Everest. We besloten dat het toch eens tijd werd een hotel te gaan zoeken, en vulden de locatie van de dichtstbijzijnde in de TomTom in. Helaas bleek toen we daar om een uur of één ‘s nachts nog eens aan kwamen tuffen, dat het hotel vol zat. We waren aardig chagrijnig tegen deze tijd. Snel ramden we het adres van het volgende hotel in de TomTom, en met een rotgang scheurden we erheen. Uiteraard lag half Duitsland open dankzij werkzaamheden, en we zijn nog dik een half uur onderweg geweest voor we eindelijk een slaapplek hadden.

IMG_3601

De volgende ochtend sliepen we flink uit. Zo flink dat de schoonmaakster al binnen kwam stormen terwijl we nog aan het inpakken waren. We stapten in de auto en reden naar de McDonalds voor ontbijt, waar we wederom met de neus op de feiten werden gedrukt. We waren zo laat opgestaan dat de ontbijtproducten al niet meer te krijgen waren! Hongerig reden we verder, met als einddoel de Nürburgring. We hadden tijd teveel, dus met vele pauzes en omwegen gingen we die kant op. Rond een uur of vier stonden we op de parkeerplaats bij de Ring, die pas om 17:15 open ging. We vulden de tijd met het alvast kopen van een ticket, en het bezichtigen van het Nürburg kasteel, wat in de Nürburgring gelegen is. Voor drie eurootjes mag je naar binnen, wat op de prijs van een ronde Ring (€26) een koopje is. Je hebt prachtig uitzicht over het plaatsje en het circuit, en je kunt de auto’s over de Ring horen razen. Toen we beneden terugkwamen stond er een prachtige rode Ford Mustang geparkeerd van een meneer die het ding helemaal uit Californië had laten overvliegen (daar ga ik in ieder geval even vanuit) om de Ring te bezoeken. Mijn respect heeft ‘ie!

IMG_3720

IMG_3768

De tijd was nog niet vol, dus we gingen nog even langs bij RSR Nürburg. RSR verhuurt peperdure auto’s, specifiek voor gebruik op de Ring. Deze dag stond er een Ferrari 458 Italia buiten, en binnen zagen we onder andere een BAC Mono, een aantal 911’s en een heleboel Lotussen. Op een achteraf parkeerterrein stonden ook nog even een Maserati GranTurismo en een Nissan GT-R, samen met wat mooi spul aan oude Alfa’s en Lotussen. Na flink wat minuten kwijlen was het tijd om ons klaar te maken voor een rondje over de Ring. Mijn ronde werd betaald door een vriend van me, die het afgelopen mei als origineel verjaardagscadeau gaf. Met zweethandjes stapte ik in de auto rond tien over vijf. Het regende heel licht, maar niet hard genoeg om me daar zorgen over te maken. Ik maakte me meer zorgen over de drukte. Maar ik zette me over mijn zenuwen heen, en reed naar het hek, waar ik mijn pasje scande en toegang kreeg tot de groene hel. Ik trapte het gas in, en eigenlijk ging daarna alles redelijk vanzelf. Het bleef verdacht rustig achter me. Vorig jaar werd ik non-stop ingehaald door snellere auto’s, maar dit jaar zijn slechts drie of vier wagens me voorbij gegaan. Ik kon de racelijn regelmatig netjes pakken, zelfs al hield ik me nog heel erg in gezien het weer en mijn ervaring. Toch trapte ik het gas lekker in voor mijn doen, en ik vermaakte me op en top.

IMG_0931

Helaas begon de regen steeds harder te worden naarmate mijn ronde vorderde. Ik had de smaak echter te pakken! Ik haalde een Opel en een Mercedes in, en kreeg toen een groene MX-5 in mijn kielzog. En ik heb het niet over de groene MX waar ik mee op reis was, maar een Engelsman in een andere generatie MX. Deze Engelsman hield zich wijselijk een beetje in, maar ik achtte dat niet nodig. Ik haalde hem in, en scheurde er vandoor. In de eerstvolgende bocht brak mijn achterkant al heel licht uit op het ondertussen redelijk vochtige circuit, maar ik redde de wagen netjes en scheurde vrolijk door. Onverstandig… De volgende bocht had een flink hoogteverschil, wat ik nogal onderschat had, en in combinatie met het vochtige wegdek, zorgde dit ervoor dat mijn achterkant nu veel erger uitbrak. Voor ik het doorhad was de auto al 90 graden gedraaid, en was er geen redden meer aan. Voor de ogen van de Engelse MX-5 rijder spon mijn wagen 180 graden en eindigde ik in stilstand op de baan. Godzijdank bleef ik op het asfalt en was mijn ego het enige wat schade had opgelopen. Vreemd genoeg vond ik het hele gebeuren ook weinig eng. Ik startte de motor (blijkbaar was ik in paniek vergeten de koppeling in te drukken) keerde rustig en reed verder. Ik ben nog steeds dolblij dat de baan bijna leeg was, anders had het zeer fout af kunnen lopen. Nu kwam ik er met de schrik en een beetje extra wijsheid vanaf. De rest van de ronde reed ik achter de andere groene MX-5 aan, op ongeveer hetzelfde tempo. Ik had het gevoel dat we het allebei wat rustiger aan deden. Vreemd genoeg was ik niet héél erg bang of geschrokken. Eigenlijk was ik vorig jaar op de drukke nazomermiddag angstiger, toen de Porsches en Lotussen me aan alle kanten voorbij scheurden. Het uitgestorven circuit gaf me het gevoel dat een foutje minder erg was, en dat was ook zo. Ik heb ervan geleerd! Ik reed de ronde af en zette de MX weer op de parkeerplaats. Terwijl mijn vrienden in de andere MX-5 de ring over gingen, liet ik mijn hartslag weer wat zakken. Ik maakte een praatje met de Nederlanders naast me, die net in een Golf GTI de baan op waren geweest, en even later kwam de andere MX ook heelhuids weer terug. Mijn vrienden hadden het geluk dat de regen gestopt was, en de baan redelijk vlot weer was opgedroogd.

Met weer een ervaring erbij, en een aantal Nürburgring souvenirs, gingen we op zoek naar een avondmaal, en daarna een hotel. Deze dag ging alles een stuk gemakkelijker, en rond een uur of negen kwamen we al aan bij ons hotel, wat dit keer niet vol zat. Ik kreeg deze nacht een eigen kamer, en heb heerlijk geslapen. De volgende dag gingen we weer terug naar Nederland, op ons dooie gemak. Via prachtige bergwegen, een mooi veerpont en hier en daar een stukje autoweg, begaven we ons weer richting de grens. Rond een uur of negen zette ik de MX weer op de oprit. Ik was meer uitgeput dan de auto, die zich de complete reis perfect heeft gedragen. Hij heeft me drie dagen lang bijna non-stop vervoerd, heeft de 190 aangetikt op de autobahn, heeft mijn niet foutloze ronde Nürburgring overleefd, startte instant weer nadat ik hem op hoge snelheid liet spinnen, en de motortemperatuur heeft nooit het zorgwekkende gebied bereikt, zelfs niet in de hitte die we soms hadden. Ik blijf me verbazen hoe voorbeeldig de MX-5 zich altijd gedraagt, zelfs als je hem op zijn staart trapt. Het is zelfs een auto die het leuk vindt als je hem goed gebruikt. Hij komt echt tot leven als je niet bang bent om toeren te maken! Trap eens lekker door tot vlak onder de begrenzer, en hij is zéér capabel op zowel bergwegen als een circuit. Wederom verdient Mazda mijn lof, in het speciaal voor de geweldige eerste generatie van de MX.

IMG_3518

Ik kijk terug op een geweldige reis met twee goede vrienden (helaas zeiden twee mogelijke nummer vier’s af) en twee geweldige auto’s door een geweldig land. De ronde Nürburgring is er eentje die ik niet snel zal vergeten, en waar ik zeker wat van geleerd heb. Ik schaam me er echter niet voor dat ik de fout in ben gegaan, en jullie zullen de video nog wel eens zien langskomen. Het overkomt de besten! Volgend jaar gaan we sowieso weer, en ook dan kun je weer een verslag verwachten. Voor nu, wat overige foto’s als afsluiter.

IMG_3613

IMG_3698

DSC_3239