Recensie: Metro Last Light

2013 is een mooi jaar voor mensen die houden van sterk verhaalgedreven singleplayer shooters. Na de release van Bioshock Infinite begin dit jaar, kan men zich nu vergrijpen aan het Oekraïense meesterwerkje Metro: Last Light.

Misschien had ik niet gelijk moeten verklappen dat het een meesterwerk is. Maar eigenlijk had je dat wel kunnen raden. Last Light is het vervolg op Metro 2033, en die game staat algemeen bekend als… je raad het nooit; een meesterwerk. Met Last Light heeft ontwikkelaar 4A Games zichzelf overtroffen op bijna elk vlak, en dat is een indrukwekkende prestatie. Waar het vorige deel voornamelijk in uitblonk was zijn geweldige setting, gebaseerd op het gelijknamige boek Metro 2033 van Dmitry Glukhovsky. Uiteraard speelt Last Light zich in ditzelfde universum af, maar dit keer is het verhaal speciaal voor de game geschreven. Wat bijna meteen opvalt is dat de Engelse voice acting de ervaring enigszins naar beneden haalt. Sommige stemmen zijn acceptabel, maar er zitten een aantal tussen die van bedroevend niveau zijn. Gelukkig is de game ook met de originele Russische stemmen te spelen, maar dan loop je veel kleine gesprekken die niet ondertiteld worden mis. En het zijn juist de kleine dingen die de wereld van Metro: Last Light zo mooi maken.

MetroLL 2013-05-14 18-47-43-33

En die wereld is er echt wel eentje om over naar huis te schrijven. Het geheel straalt een deprimerende somberheid uit zoals ze die alleen in het Oostblok kunnen maken. Kijk naar STALKER, en je weet ongeveer wat je te wachten staat. Last Light speelt zich voornamelijk af in de metrotunnels onder Moskou, waar de overlevenden van een kernoorlog proberen zich te redden met de beperkte middelen. De wanhoop en troosteloosheid is prachtig neergezet, en raakt je het hardst in de stukjes tussen de actie in, waarbij je door ondergrondse ‘steden’ wandelt. Je kunt hier je geld besteden aan wapens en munitie, maar ook meeluisteren met de vele gesprekken die de burgers met elkaar voeren. Last Light is een game die je beloont als je er de tijd voor neemt. Blijf eens vijf minuten staan luisteren naar een gesprek. Neem eens de tijd om de omgeving te verkennen! Je zult zoveel meer ontdekken over het verhaal en de prachtige wereld.

Op grafisch gebied is Last Light één van de meest geslaagde games ooit. Mijn PC kon de game slechts op ‘high’ draaien (er is een ‘very high’), maar daarop zag het er al geweldig uit. Scherpe textures, prachtige omgevingen en geweldige lichteffecten. Voeg daar de geweldige intensiteit van het first person standpunt aan toe, wat deze game qua ervaring wel boven de gemiddelde FPS uit tilt. Net zoals in het vorige deel zul je op vele punten in de game een gasmasker moeten dragen vanwege de radioactiviteit van de omgeving. Dit masker kan ten eerste beschadigd raken, wat prachtig weergegeven wordt, maar in Last Light komt er ook vuil, water, bloed en zelfs vliegen op je masker. Met een druk op een toets kun je het schoonvegen met je hand. Het klinkt misschien als een gimmick, maar het helpt zeker om je in de game te trekken. Als je eenmaal boven de grond komt, waar naar ruwe schatting ongeveer 25% van de game zich afspeelt gok ik, wordt het alleen nog maar mooier. De buitengebieden zijn zo immens sfeervol, al helemaal als de onvoorstelbaar mooie weerseffecten eraan te pas komen. Door eindeloze, troosteloze vlaktes lopen terwijl de regen langs het vizier van je masker stroomt heeft iets magisch. Dit alles wordt versterkt door het bijna perfecte sound design van Last Light. Op een gegeven moment verplaatste ik me door een moeras in het schemer, en dankzij mijn surround setje klonken overal om me heen angstaanjagende kreten van gemuteerde wezens die nergens te bekennen waren. Ze kwamen ook nooit, maar dat maakte het alleen maar enger. Ik heb me zelden zo gespannen gevoeld in een videogame. Ook de wapens en andere geluidseffecten klinken stuk voor stuk geweldig. Dit maakt het alleen maar treuriger dat de Engelse voice acting zoveel te wensen overlaat.

MetroLL 2013-05-20 14-44-21-74

Helaas laat Metro op meer punten steekjes vallen. Al met al is het geheel geen ervaring van het Bioshock Infinite niveau, zelfs al komt het zeker in de buurt. Zo is de game enorm lineair, en doet hij weinig moeite om dat te maskeren. Je kunt hier en daar een paar stappen van het gebaande pad nemen om een collectible op te pikken, maar daarna moet je weer verder op de weg die de game voor je gekozen heeft. Dit is best wel spijtig om te zien in een wereld die zo prachtig is vormgegeven. Ook de verhaalvertelling had beter gekund. Het verhaal zelf is aardig fascinerend, maar het bereikt nooit de diepgang of het niveau van Bioshock Infinite. Richting het einde waren er wel stukken die me flink wisten te raken, maar de manier waarop het verhaal verteld wordt voelt soms wat vreemd qua tempo. Daarnaast is er de aparte keuze gemaakt om hoofdpersoon Artyom niet te laten praten in de game. Nou kiezen sommige developers daarvoor omdat ze de protagonist geen stem willen meegeven, zodat de speler zich meer kan inleven, maar dat is hier niet het geval, want Artyom lult er vrolijk op los in de laadschermen. Als iemand dan even later een geweer op hem richt en hem vraagt zich te identificeren houdt Artyom opeens zijn mond. Een aparte keuze in mijn ogen.

De game bevat een fijne variatie in zowel omgevingen als gameplayelementen. Je kunt elk gevecht op meerdere manieren aanpakken. Je kunt lampen uit hun fitting draaien of kapotschieten, om zo een tactisch voordeel over je vijanden te krijgen. Vaak koos ik er zelf voor om eerst de eenzame vijanden uit te schakelen met een gedempt schot of een mes in de rug. Dit werkt allemaal prima, maar de AI kwam op mij soms iets té dom over, wat zou kunnen komen omdat ik de game op Easy speelde. Daarna bleef er meestal een groepje over wat te dichtbij elkaar, of in teveel licht stond om stil uit te schakelen. Dan pakte ik mijn shotgun, en veranderde de toon van de game compleet. Last Light werkt prima als stealth FPS, maar ook als run&gun shooter. Soms moet je je tactieken ook aanpassen aan de omgeving, gezien je de ene keer in een krappe metrotunnel zit, en dan weer in een groot bovengronds gebied. Helaas zijn de monsters minder leuk om tegen te vechten dan de menselijke tegenstanders. Sommige zijn te snel, en komen met teveel tegelijk op je af, wat de combat soms een onoverzichtelijke chaos maakt.

MetroLL 2013-05-19 18-43-40-23

Als algehele ervaring heeft Metro echter genoeg te bieden. De game zal je ergens tussen de tien en twaalf uur kosten om uit te spelen, wat toch wel aardig acceptabel is voor een shooter vandaag de dag. Hij is singleplayer only, dus verwacht geen multiplayer of andere gamemodi om je verder mee te vermaken. Het enige wat je kunt doen is hem nog eens uitspelen, wat ik zelf waarschijnlijk nog wel zal doen over een paar maanden, met Russische voice overs. Last Light kan niet opboksen tegen Bioshock Infinite als ervaring, maar dat zegt eigenlijk weinig. Misschien is de vergelijking niet eens eerlijk. Als je van Infinite genoten hebt, zul je van Last Light genieten, dus ik raad aan deze game zo spoedig mogelijk in je collectie op te nemen.

Cijfer: 8,5/10

Koop Metro Last Light op Bol.com

De keerzijde van social media

Ik ben een fervent twitteraar. Ik ben dol op het concept. Het forceert je om je berichten kort te houden, en dat vind ik zelf altijd een leuke uitdaging. Toch zijn er momenten dat ik Twitter, maar ook andere social media als Facebook, haat vanuit de grond van mijn hart. En dat is voornamelijk rond gebeurtenissen als die van vanavond; toen de twee broertjes Ruben en Julian na een lange en zeer publiekelijke zoektocht dood gevonden werden.

Sowieso heb ik al mijn twijfels bij het zo publiekelijk maken van een dergelijke speurtocht. Het heeft vast en zeker voordelen, maar of ik er zelf als nabestaande van de jongetjes belang bij zou hebben dat het halve land er met de neus bovenop staat… Ik weet het niet. Mij bekruipt vaak het idee dat een heleboel mensen op internet dergelijke gebeurtenissen gebruiken om aandacht naar zich toe te trekken. Er heerst op social media een soort rare schuld-structuur, waarbij de in mijn ogen wat simpelere mensen, de helft van de dag bezig zijn met allerlei dingen retweeten en delen van accounts die misbruik maken van de simpliciteit van hun volgers. Ik kwam vanavond net terug van de bioscoop toen ik het slechte nieuws hoorde. En ja, ik vond het erg. Maar hoe erg? Heel eerlijk? Ik zal er vanavond niet slechter door slapen. En hoe je het ook wendt of keert, dat geldt voor zo goed als iedereen behalve de directe nabestaanden. Ik ken de jongetjes niet persoonlijk, en ik heb oprecht medelijden met de moeder en de andere naasten, maar er gebeuren elke dag zo onvoorstelbaar veel dingen van dezelfde of een hogere graad van vreselijkheid. En ik vind het ergens best hypocriet om dan eens in de zoveel maanden overdreven veel compassie te tonen voor een enkele zaak, om daarna je oogkleppen weer op te zetten en fluitend door te gaan met je leven. En daar komt mijn walging voor social media op zulke momenten boven.

Wat is dat toch voor een raar iets tegenwoordig? Kun je iets niet meer erg vinden zonder dat op al je social media accounts te zetten? Ik voelde me zelf bijna schuldig dat ik na de terugkomst van de bios gewoon even een tweet plaatste over hoe de film me bevallen was. Ik had ergens het idee dat ik iets moest zeggen over hoe erg ik het wel niet vond dat die twee jongetjes dood waren. Ik vind het ook heel erg. Maar is dat niet iets waar je zelf even bij stil moet staan in stilte? We vinden het allemaal vreselijk wat er gebeurd is toch? Waarom moeten we elkaar er de hele tijd aan herinneren? Het lijkt wel een soort angst. Angst dat mensen misschien wel denken dat je het niet erg vindt, die nog vergroot wordt door de groepsdruk. Iedereen tweet erover, dus dan moet je maar vooral meedoen, toch? Straks denken mensen nog dat je een harteloos persoon bent wat lacht om de dood van twee kleine jongetjes.

400617_10151672940411495_895581919_n

Bovenstaande plaatje kwam ik tegen op Facebook, en het was al 4500 keer gedeeld tegen die tijd. Het betekent dat iemand direct na het lezen van het slechte nieuws, Microsoft Paint heeft opgestart en dit plaatje in elkaar heeft gezet. En ik blijf maar gissen naar de beweegredenen van zo iemand. Doen ze het om meer likes te vergaren voor hun Facebookpagina? Of zijn er oprecht mensen die denken dat het leed van de moeder verzacht zal worden als ze ziet dat 4500 mensen een foto van een paar kaarsen gedeeld hebben? Ik wil niet sarcastisch zijn, ik probeer dit oprecht te begrijpen. Dus als iemand het me uit kan leggen, ga vooral je gang. Ik vrees echter dat dit zoiets is wat een heleboel mensen doen zonder eigenlijk te weten waarom.

Hetzelfde geldt voor andere trends die ik vaak zie langskomen op social media. Mensen doen blind alles wat ze opgedragen wordt. Als iemand in Haarlem een portemonnee op het station vindt, zie ik binnen een dag vijf keer die portemonnee in mijn tijdlijn langskomen. Want waarom zou je die portemonnee bij de politie afleveren als je ook aan de wereld kunt laten zien dat je een geweldig persoon bent door hem op Facebook te gooien? Dat je 200 kilometer van Haarlem vandaan woont boeit niet; gewoon delen die handel. Dan lijkt het net alsof je die arme man die zijn portemonnee kwijt is geholpen hebt. Ook plaatjes van arme mishandelde dieren moet je vooral delen, al helemaal als er “deel dit alsjeblieft” op staat. Dan kun je ‘s avonds de plofkip die op je bord ligt met een gerust hart naar binnen werken.

Ik heb moeite om deze blog een beetje samenhangend te houden, omdat er in mijn hoofd een chaos plaatsvindt dankzij pogingen het geheel te begrijpen. Ik snap de mensheid niet als ik dergelijke dingen zie, en het zijn van die dingen waarbij ik me afvraag of ik nou heel raar, of juist heel normaal ben omdat ik er niet aan meedoe. Welke van de twee ook het geval moge zijn, ik neem er maar genoegen mee.