Mijn visie op recensies

Vroeger, toen ik nog elke minuut van mijn vrije tijd aan non-stop gamen besteedde, wou ik niks liever dan games-recensent worden. Dat moest toch perfect zijn? Je krijgt gratis games, en je krijgt betaald om er een stukje over te schrijven! Het leek me de ideale baan, totdat ik hem kreeg. Het was dan wel vrijwilligerswerk voor een toen nog relatief kleine site, maar het was een mooi voorproefje. Ik werkte toen voor de geweldige website Budgetgaming, en kreeg zo nu en dan een recensie-exemplaar thuisgestuurd. Gratis games! Het was een droom die uitkwam. Maar al snel merkte ik dat ik minder lol beleefde aan de games die ik moest recenseren dan aan de games die ik puur uit eigen keuze speelde. De roze bril gleed langzaam van mijn neus. Uiteraard geef ik Budgetgaming nergens de schuld van, laat dat even duidelijk zijn. Het ligt aan mezelf. Ik speel videogames voor de ervaring, en die gaat erop achteruit als je je teveel moet bezighouden met constant opletten wat de slechte en goede punten zijn. Je speelt een game die je moet recenseren anders. Je bent kritischer, je maakt aantekeningen (ik wel in ieder geval, anders vergat ik de helft bij het schrijven) en soms zat ik gewoon te zoeken naar slechte punten omdat ik het idee had dat die er moesten zijn in een goede recensie.

Het geldt niet alleen voor videogames, maar voor eigenlijk alles in het leven. Films, muziek, boeken en alle andere vormen van kunst en entertainment. De ervaring is voor mij duizend keer belangrijker dan de opsomming van de positieve en negatieve punten. Laten we het recente voorbeeld pakken van Bioshock: Infinite, in mijn ogen zo ongeveer de beste videogame ooit gemaakt. Ik heb van begin tot eind genoten van dit spel, en heb me hooguit een keer of twee geërgerd. Achteraf hoorde ik van anderen allerlei dingen die er zogenaamd mis waren met de game. Ze klaagden over dat hij de 10’en die hij kreeg (ik gaf de game een 25,8 uit 10) niet verdiende. Maar zo zie ik het niet. In mijn ogen verdient de game een 10, omdat ik de ervaring foutloos vond. Niet de game, maar de ervaring. Hetzelfde geldt in mijn ogen voor films als The Dark Knight, muziek als The Airborne Toxic Event en boeken als… uh… Ik lees te weinig romans. Je moet bij mij niet aankomen met gezeik over de plot holes in The Dark Knight en de foute rijmschema’s van TATE. Zelfs al heb je wetenschappelijk bewijs, ik weiger mij daar gewoonweg aan te ergeren, wat me in staat stelt om meer te genieten van de film/muziek/game in kwestie.

Terug naar Bioshock. De game liet mij twaalf uur lang met opengezakte mond achter de PC gekluisterd zitten. De game raakte me emotioneel, zette me aan het denken en bood me een ervaring die ik nog nooit eerder heb gehad, en die ik nooit zal vergeten. Okay, er zijn games die het FPS-mechanisme beter op orde hebben, en er zijn misschien hier en daar wat dingen weggelaten die er wel in hadden gemogen. Het punt is dat ik 9 van de 10 punten die deze mensen noemen niet heb opgemerkt tijdens het spelen. Pas toen ik er achteraf op werd gewezen begon ik ze op te merken. En ze hadden gelijk, maar het maakt me niet uit. Ik zou de game alsnog een 10 meegeven zonder een seconde twijfeling, omdat de ervaring een 10 verdient. Ik heb ergens bijna medelijden met mensen die zulke dingen te technisch bekijken, gezien je in mijn ogen aardig wat misloopt.

Toen ik nog voor Budgetgaming schreef verscheen er dus af en toe een recensie van mij online. En zo nu en dan kwam er iemand langs die wat aan te merken had op de cijfers. Ik kon namelijk los aspecten een cijfer meegeven, naast het hoofdcijfer. Dus bijvoorbeeld een 7 voor de graphics, een 5 voor de originaliteit, een 8 voor de gameplay en een 6 voor het geluid. Volgens veel mensen moest het eindcijfer dan het gemiddelde zijn van al deze cijfers. Dus als we bovenstaande totaal willekeurige cijfers pakken, moest het totaal zogenaamd een 6.5 zijn. Maar daar hield ik mij nooit aan. Het totaal van een game is namelijk veel meer dan de som van deze paar kleine aspecten. Een game kan bar slecht zijn qua graphics en geluid en alsnog een geweldige ervaring opleveren, waardoor hij in mijn ogen alsnog een 8 of hoger zou verdienen. En sommige games zijn prachtig, origineel en zitten goed in elkaar. Maar wat nou als ze gewoon niet leuk zijn om te spelen? Dan zou ik mezelf er niet toe kunnen zetten ze een 8 mee te geven.

Het is overigens niet de reden dat ik gestopt ben met schrijven voor Budgetgaming, want daar werd mijn manier van recenseren over het algemeen prima geaccepteerd. Het is voor mij ook mooi om de vele 10’en te zien die Bioshock: Infinite krijgt, want dat wijst erop dat het merendeel van de recensenten het met mij eens is op dit gebied. Maar er zijn ook mensen die hem een 8 gaven (lager kon niemand over zijn hart verkrijgen). En dat is het mooie aan recenseren: het blijft een creatief beroep. Iedereen doet het op zijn eigen manier, en daardoor is er voor iedereen een goede recensie te vinden. Ik heb dan ook niks tegen mensen die dit soort dingen puur objectief bekijken, alle punten los bekritiseren en daar een gemiddelde van pakken voor hun eindcijfer. Dat is ook een methode, en er zijn genoeg mensen die zo denken, dus kunnen zij mooi een website/tijdschrift/blog vinden waar dit er zo aan toe gaat. Zoals de titel al zegt; dit is slechts mijn visie die ik even wou delen.

The Airborne Toxic Event – Elizabeth

Vandaag is het nieuwe album van The Airborne Toxic Event, Such Hot Blood, online gezet, volledig gratis en legaal en meer dan een week voor de release. Wat de beweegredenen daarachter zijn weet ik niet, maar het moge duidelijk zijn dat dit voor mij een zeer heugelijke gebeurtenis is. Ik heb het meteen van begin tot eind geluisterd, en ben aardig onder de indruk. Helaas is TATE toch zo’n band die waarschijnlijk nooit hun eerste werk zullen overtreffen, maar Such Hot Blood overtreft zonder twijfel hun tweede plaat (All at Once). Net zoals bij All at Once wordt de plaat onvoorstelbaar mooi afgesloten, dit keer met het nummer ‘Elizabeth’, die je hier boven kunt beluisteren. De rest van het album kun je HIER beluisteren.

Wat ik zelf vooral erg fijn vind aan Such Hot Blood is dat violiste Anna Bulbrook dit keer ook een flink aantal keren mag meezingen. We hebben al eerder gehoord dat ze prachtig kan zingen, dus het is zeer aangenaam voor de oren dat ze dit keer vaker Mikel Jollett’s zang ondersteunt. Ik weet in ieder geval dat ik dit album nog honderden keren zal gaan draaien, en kan niet wachten op de eerste keer dat ik op een mooie zomernacht in mijn MX een ontspannen dakloos ritje onder de sterrenhemel kan maken met dit album zachtjes op. TATE zal altijd mijn favoriete band blijven. Er is gewoonweg niks wat daar iets aan kan veranderen. Genoeg geluld, ga snel luisteren naar Elizabeth!