De grote Cloud Atlas test

Ik wil iets met jullie delen, maar ik weet niet of ik het wel kan… Ik kom zojuist terug van de film ‘Cloud Atlas’. Nog nooit gingen drie uren zo snel en episch voorbij. Ik wil hem recenseren, maar ik weet niet hoe. Het probleem is namelijk dat dit beslist geen film is voor iedereen. Ik zou hem aan iedereen aan kunnen raden, maar veel mensen zullen zich dood vervelen. Zo zaten wij helaas voor twee jongeren die erge moeite hadden om hun bek te houden tijdens de film. Cloud Atlas is een duidelijk gevalletje ‘love it or hate it’. Als je in die laatste categorie zit heb je pech, en dan heb ik eigenlijk best medelijden met je. Want je mist één van de mooiste filmervaringen van de laatste paar jaar.

Daarom wil ik vandaag even een testje met jullie doen. Geef eerlijk antwoord op de volgende vragen, tel je punten op, en aan het einde krijg je van mij een filmadvies. Hou je antwoorden gerust bij in de comments, en plaats ze voor de lol ook maar meteen.


Vraag 1: Zie je jezelf als enigszins intelligent?
A: Ja (10 pt)
B: Nee (0 pt)

Vraag 2: Ben je ook echt enigszins intelligent?
A: Ja (10pt)
B: Nee (0pt)

Vraag 3: Heb je genoeg geduld om een film van 172 minuten uit te zitten zonder te praten?

A: Ja (10pt)
B: Nee (0pt)

Vraag 4: Welke film uit de volgende drie vindt je het beste?
A: Donnie Darko (10pt)
B: American Pie (-5000pt)

C: Inception (5pt)

Vraag 5: Sta je open voor nieuwe ideeën?
A: Ja (10pt)
B: Nee (0pt)
C: Alleen als het mijn eigen ideeën zijn (0pt)

Vraag 6: Ik vind het niet erg om een film de eerste keer niet helemaal te begrijpen, zolang de ervaring alsnog goed is.
A: Waar (10pt)
B: Niet waar (0pt)

Vraag 7: Ik vond The Matrix…
A: …geweldig (10pt)
B: …een actiefilm met teveel verhaal (0pt)

C: …een verhaalfilm met teveel actie (5pt)

Vraag 8: Het minimale aantal kogels wat in een film moet worden afgeschoten is…
A: …0 (10pt)
B: …10 (5pt)
C: …2000 (0pt)

Vraag 9: Ik raak in de war door tijdsprongen in films
A: Correct (5pt)
B: Incorrect (10pt)

Vraag 10: Ik ga naar de bioscoop om met mijn vrienden bier te zuipen, popcorn te vreten en dom commentaar te leveren op wat er op het scherm gebeurt, alsof ik de enige ben die dat scherm kan zien.
A: Ja jonguh, juh weet zelluf (-5000 punten)
B: Nee, ik betaal voor mijn kaartje om de film ook daadwerkelijk te volgen (10pt)

Uitslag:Het maximaal aantal te halen punten is 100. Het minimum is -10000.

Filmadvies bij -10.000 tot 0 punten
Ga alsjeblieft niet naar Cloud Atlas. Sterker nog, ga alsjeblieft niet naar de bioscoop tenzij er een nieuwe American Pie of New Kids film draait. Spaar maar voor als ‘Ted’ straks op DVD komt. Maar bij god, doe dit die arme mensen die Cloud Atlas wél willen volgen niet aan.

Filmadvies bij 0 tot 20 punten
Ga lekker The Expendables (2) kijken, of een flauwe komedie met Adam Sandler ofzo.

Filmadvies bij 20 tot 50 punten
Momenteel draait de film ‘Looper’ in de bioscoop. Niet te diepgaand, ook niet te oppervlakkig, en wel gewoon verdomd goed. Ook een aanrader voor mensen met meer punten, die zichzelf niet zo goed voelen dat ze niet van een iets minder hoogstaande film meer kunnen genieten.

Filmadvies bij 50 tot 80 punten
Er zijn veel films die in deze categorie passen. Inception en Source Code zijn twee recente aanraders. Je zou Cloud Atlas zeer waarschijnlijk ook wel op prijs kunnen stellen, maar kijk eerst even de trailer. Die trouwens ook al twee keer zo langs is als die van de meeste films.

Filmadvies bij 80 t/m 100 punten
Cloud Atlas! Reserveer je tickets alvast en ga de seconden aftellen tot hij begint. Je gaat genieten, gegarandeerd.

Recensie: The Perks of being a Wallflower

Ik geloof dat ik wel eens heb geklaagd over de verafgoding van bekende mensen, en daar sta ik nog altijd achter. De manier waarop vele tienermeisjes een kereltje als Justin Bieber ophemelen kan ik me nog altijd goed aan ergeren. Nou maak ik wel onderscheid tussen ophemeling van mensen die ook echt talent hebben en degene die maar weinig presteren. Als de verafgoding alleen maar om uiterlijk gaat is het al helemaal triest, maar misschien ben ik dan zelf ook wel een tikje triest, want er is één actrice wiens aantrekkingskracht mij toch aardig in haar greep heeft.

Nou komt dat denk ik juist vooral omdat ze niet zo cliché knap is, maar een hele bijzondere uitstraling heeft. Kijk, een Megan Fox of Jessica Alba is op zich leuk, maar ik heb het idee dat er vrij weinig achter zit. Het gaat hier om een actrice die heel jong begon en later uit bleek te bloeien tot één van de mooiste dames op deze aarde, en ook nog eentje die een goed potje kan acteren. Ik heb het, sommigen hadden het mogelijk al door, over Emma Watson. Beter bekend als Hermelien, waarschijnlijk. Nou zal ik niet te lang doorgaan over Emma’s schoonheid, want ik kan niet echt uitleggen waarom ik haar zoveel aantrekkelijker vind dan alle andere actrices in het wereldje vandaag de dag. Laat ik het maar gewoon over haar nieuwe film gaan hebben. Voor het eerst sinds Harry Potter heeft ze weer een grote rol, namelijk in het romantische drama ‘The Perks of being a Wallflower’. En ondanks dat Romantische Drama’s niet zozeer mijn ding zijn (okay, ik heb stiekem The Notebook in mijn kast staan, maar dat mag je niet doorvertellen), ging ik kijken. In eerste instantie voor Emma Watson, maar achteraf bleek er meer te zijn. Veel meer.

The Perks of being a Wallflower, wat ik vanaf nu even lekker simpel ‘Perks’ ga noemen, is gebaseerd op het gelijknamige boek. Volgens mij heeft in Nederland niemand daar ooit van gehoord, maar blijkbaar is het in Amerika vrij populair. In eerste instantie denk je te maken te hebben met het zoveelste cliché tienerverhaaltje. Een beetje Carry Slee. Verlegen jochie gaat naar middelbare school, ontmoet daar twee iets minder verlegen mensen (waaronder Watson) en die laten hem langzaam uit zijn schulp komen. Verliefdheidje hier, vechtpartijtje daar, homoseksualiteitskwestie er door geroerd en je hebt een aardig recept voor een tienerfilm. Toch is de manier waarop de film deze zaken behandelt ergens erg… fijn. Ik weet dat jullie weinig hebben aan die omschrijving, maar ik weet even zo snel niet hoe ik het anders moet omschrijven. Het voelde gewoon goed.

Daarnaast waren de karakters erg goed uitgewerkt, en werden alledrie de hoofdpersonen verdomd goed vertegenwoordigd door Logan Lerman, Ezra Miller en uiteraard Emma Watson. De klachten die ik van tevoren heb gehoord over haar Amerikaanse accent (ze is en blijft Brits) heb ik zelf compleet niks van gemerkt. Waarschijnlijk omdat ik Nederlands ben… In mijn ogen deed Watson het erg goed, en bewijst ze hiermee ook buiten de rol van Hermelien een verdomd goede actrice te zijn. Naast het hoogstaande acteerwerk is alles aan deze film gewoon van uiterst hoog niveau. Nou ben ik niet zo’n persoon wat een uitgebreide analyse van de regie gaat geven, maar alles in deze film straalde sfeer uit. De camerastandpunten, de belichting, de muziek, het was allemaal perfect gecombineerd. En met een toch relatief cliché verhaal als dat van Perks – al komen er in het einde wat goede plottwists bovendrijven – zijn  dat de factoren die deze film boven alle concurrentie laten uittorenen.

Ik kan niet anders dan concluderen dat Perks mij overweldigd heeft. Ik ging toch wel deels kijken omdat ik wou zien hoe Watson het er vanaf bracht, maar kwam er al snel achter dat deze film veel meer te bieden had. Dus mijn advies is om deze film eens een kans te geven. Doe eens gek.

Cijfer: 8/10

‘The Perks of being a Wallflower‘ had bij mij voor de release al wat bonuspunten behaald toen Radical Face als achtergrondmuziek gebruikt werd bij de trailer. Top!

Soort-van-recensie: Far Cry 3

Een primeur op Fant92.nl; de soort-van-recensie van Far Cry 3! Er zijn twee redenen die de ‘soort-van’ rechtvaardigen. Ten eerste heb ik de game nog niet uitgespeeld, maar nog belangrijker: ik ben zo bizar enthousiast dat ik niet in staat ben een echte recensie te schrijven. Het zal alleen neerkomen op een paar A4’tjes vol extreme ophemeling. Dus bij deze:

Far Cry 2 is in mijn ogen nog altijd één van de beste shooters ooit gemaakt. Ja, er was veel mis met de game, maar veel mensen lijken daardoor te vergeten hoe enorm veel er goed aan was. Het knalde heerlijk, het klonk geweldig, het zag er nog beter uit dan het klonk, de speelduur was geweldig en de game had enorm veel goede, ambitieuze aspecten. Far Cry 3 is een mooie combinatie tussen het eerste en het tweede deel, met alleen de goede zaken van beide. Het belangrijkste is dat we, net als in deel 1, weer terug zitten op een tropisch eiland, en dat komt de sfeer ten goede.

En wat een eiland! Vooral de omvang is extreem indrukwekkend. Eigenlijk is het niet één eiland, maar twee, met uiteraard nog wat kleintjes eromheen. De indeling is geweldig, met dorpjes, kampen en vooral heel veel prachtige natuur. Je kunt je over dit prachtige eiland verplaatsen met auto’s, boten en de nog altijd iconische hangglider. Maar een tropisch eiland komt alleen goed uit de verf met een setje goede graphics, en goddank weet de game dat zeker te leveren. Ik denk zelfs dat het vrij makkelijk te stellen is dat dit de mooiste game van 2012 is, en dat dit een nieuwe benchmark gaat worden voor PC gaming. Ik heb zeker geen slechte PC, maar op ultra was dit beslist onspeelbaar op mijn systeem. Gelukkig ziet de game er hoe dan ook geweldig uit, zelfs op de laagste instellingen.

Maar graphics zijn ook niet alles. Hoe is de rest? Nou, je raad het nooit; geweldig! Meer dan geweldig, eigenlijk. Het verhaal is niet heel schokkend, maar de manier waarop het verteld wordt maakt het helemaal goed. Je speelt een dom rijkeluiszoontje wat met zijn net zo domme vriendjes en vriendinnetjes op vakantie is en gekidnapt wordt door een stel piraten, die geleid worden door een extreem gestoord exemplaar met de, voor Nederlanders hilarische, naam ‘Vaas’. Dit karakter alleen al maakt het verhaal beter dan de meeste FPS’en op de markt, maar er zitten meer excentrieke personen in die het het spelen waard maken, vooral gezien de voice acting van deze karakters van bizar niveau is. Helaas staat daar tegenover dat de minder belangrijke personen op  het eiland er allemaal precies hetzelfde uitzien en voice acting hebben die zo belachelijk slecht is dat je er geen woord van zult verstaan over je eigen gelach heen.

Uiteraard werkt het schieten heerlijk, dankzij de geweldige wapens. Zelfs de minder krachtige guns klinken geweldig en hebben duidelijk een flinke punch, wat het schieten vermakelijk maakt, wat je ook in je hand hebt. Het arsenaal is flink en bestaat uit allerlei automatische wapens, shotguns, snipers en het andere standaardspul. Je kunt sommige wapens aanpassen met attachments zoals scopes, sights, grotere magazijnen of een andere camouflage. Maar naast alle kogel- en explosiefwapens is er ook nog de vlammenwerper. De vuur-engine van Far Cry 2 is overgeheveld, en werkt ook hier weer perfect. Een droge warme jungle in combinatie met een vlammenwerper is natuurlijk een gouden combinatie en je kunt het vuur geweldig in je tactiek opnemen. Zo zat ik gisteren in een vijandig kamp, en er zaten meer dan tien vijandige troepen achter me aan. Ik had even tijd nodig om bij te komen, en rende snel een grot in, waarna ik met de vlammenwerper een muur van vuur creëerde om iedereen buiten te houden terwijl ik mijzelf even kon oplappen met wat akelige injectienaalden. Het extreem brute heal-systeem uit deel 2zit er overigens ook weer in, waarin je op misselijkmakende wijze je eigen vingers weer rechtzet, kogels uit je arm moet pulken en andere dingen doet die lugubere krakende geluiden maken.

Sowieso is Far Cry 3 geen game om met de hele familie te spelen. Uiteraard vloeit er veel bloed, maar er is ook bijna geen zin in de game die niet het woord ‘fuck’ bevat, en er komen zelfs wat ontblote borsten voorbij, iets wat de gameindustrie over het algemeen schuwt (wat ik overigens nooit gesnapt heb, gezien films het wel lijken te mogen). Maar goed, in mijn ogen is het positief te noemen dat een game lekker rauw is. Wat me iets minder aanstaat is de hoeveelheid dieren die je moet afslachten in FC3. Om meer ammo, wapens, injectienaalden en dergelijke te kunnen dragen moet je namelijk dierenhuiden verzamelen, en dat betekent dat je tientallen onschuldige beestjes moet afschieten. Noem me hypocriet, maar ik schiet liever mensen neer, al helemaal als het kwaadaardige piraten zijn. Naast onschuldige beestjes zijn er ook genoeg roofdieren. Tijgers, luipaarden en beren lopen over het eiland, en vormen een volledig functioneel ecosysteem. Ik was eens aan het jagen op een wild zwijn toen er opeens een tijger uit het niets kwam die mijn prooi begon te verslinden, waarna hij zich op mij richtte. Het is aardig indrukwekkend, en ik moet toegeven dat de aanwezigheid van dieren het eiland wel veel levendiger maakt. Het kan hilarisch zijn om als je een kamp aan het besluipen bent opeens een varken al knorrend naast je te horen scharrelen op zoek naar eten.

 Het allerbeste aan Far Cry 3 is de geweldige afwisseling die game biedt. Ten eerste zijn er naast het hoofdverhaal honderden sidemissies, waarvan sommige helaas van vrij bedroevende kwaliteit. Maar de echt leuke variatie zit hem in de manier waarop je de gevechten kunt aanpakken. Stel dat je een vijandig kamp wil overnemen, er zijn er een stuk of 35 op het eiland, dan zul je alle vijandige troepen moeten uitschakelen. Vaak zijn dat er toch wel tussen de 5 en 10, en dat is best lastig, want als ze bij het alarm weten te komen kun je flink wat versterking verwachten. Als je verstandig bent zoek je eerst een hoog punt, om van daaruit met je camera (die functioneert als verrekijker) of sniper het kamp te scannen. De game houdt dan voor je bij waar alle vijanden zijn, en je ziet hun silhouet door muren heen, waardoor je altijd weet waar iedereen is. Nu kun je gaan beslissen wat je gaat doen. Je kunt naar binnen rennen en iedereen afschieten, maar dat is meestal niet verstandig, en je wordt beloond als niemand je opmerkt. Zelf pak ik meestal eerst een gedempte sniper om de vijandige sluipschutters en troepen die niet in zicht van anderen staan af te schieten. Daarna probeer ik naar binnen te sluipen en de overige met mijn mes af te maken. Toch wil dat wel eens misgaan. Soms zie je een vijand over het hoofd, of soms hebben ze honden, die je lastig kunt besluipen. In zo’n geval zit er meestal toch niks anders op dan je light machine gun te pakken en iedereen neer te maaien. Ohja, er is altijd nog de optie dat er zich in zo’n kamp een houten kooi bevindt waarin de piraten een wild dier vasthouden. Dan is een leuke show gegarandeerd! Schiet met je gedempte wapen de kooi open en er ontstaat een pure chaos terwijl een tijger/beer/luipaard het zwaarste werk voor je oplost. Of als je heel erg geluk hebt loopt er gewoon een tijger het kamp binnen uit de jungle. Alles is mogelijk in de volledig dynamische wereld van Far Cry 3.

Het zit hem in de geweldige vele speelstijlen, waar je soms extreem snel tussen moet wisselen. Het zorgt ervoor dat de game nooit saai wordt. Tel daarbij op dat je ook nog XP verdient waarmee je je character kunt upgraden, en ik kom tot de conclusie dat dit één van de meest veelzijdige games ooit is. De speelduur van het verhaal zelf is al aardig, maar met alle overige missies erbij ben je tientallen uren bezig, en je zult je geen moment vervelen. Waar ik als autofanaat ook nog even mijn respect voor wil betuigen is het rijden in deze game. Waar dat in de meeste shooters duidelijk een ondergeschikt punt was bij het programmeren, is het in FC3 geweldig uitgewerkt. De meters in de auto werken echt, je karakter pakt het stuur mooi over (wat zelfs in de meeste racinggames nog niet gebeurt) en je hoort zelfs de handrem aangetrokken worden. Het zijn de details die het hem doen. Daarnaast voelen auto’s precies zoals je zou verwachten op de zanderige wegen van het eiland. Perfectie, ook hier.

Al met al kan ik niet anders dan zeggen dat Far Cry 3 de beste game van 2012 is, en met nog een maand te gaan en de grootste titels al achter de rug zie ik niet snel een spel langskomen wat dit nog kan overtreffen. Het is een mooie prestatie met topgames als Black Ops II, Borderlands 2 en Assassins Creed 3, en Ubisoft heeft hier dan ook echt bizar goed werk geleverd. Mijn respect hebben ze. Kopen deze game!

Soort-van-recense cijfer: 9,5

Pak

Misschien is het weer eens tijd voor een blogje. Nouja, of ‘blogje’ een goede omschrijving is weet ik nog niet. Over het algemeen vallen ze langer uit dan van tevoren de bedoeling is. Ik gebruik gewoon teveel verkleinwoordjes. Ik weet niet waarom ik dat doe. Vreemd gewoontetje van me.

In de laatste echte blog schreef ik over de LOI cursus Ruby on Rails die ik had besteld. Laat ik maar meteen even zeggen dat deze alweer teruggestuurd is, wegens extreem tegenvallende kwaliteit. Het pakket bestond uit alleen een boek, een stuk of vijf A4’tjes en een DVD met wat kleine dingetjes erop. Dat was het. €400. Maar goed, ik ging aan de slag en kwam er al heel snel achter dat het boek zwaar achterhaald was, en dat terwijl de cursus er wel 90% op berustte. Een programmeertaal (framework eigenlijk, maar laten we het simpel houden) als Ruby on Rails verandert constant, en dit boek stamde uit 2009, wat in dit wereldje een eeuwigheid geleden is. Dus de commando’s klopten niet, en ik had de keus tussen A; constant google erbij pakken om de nieuwe commando’s op te zoeken, B; in een oude versie gaan programmeren of C; gebruik maken van de 7-dagen proefperiode en die hele overpricede meuk terugsturen richting het LOI. Die keuze was snel gemaakt, en het is op zich allemaal erg netjes geregeld, dat moet ik ze nageven. Jammer is het wel, want ik had gehoopt hiermee een echte methode gevonden te hebben. Ik vrees dat ik terug moet vallen op een wél goed boek kopen en daarmee toch weer zelf aan de slag gaan.

Ik ben wel weer de goede kant op aan het gaan, al is het met kleine stapjes. Ik heb gemerkt dat te grote stappen niet werken. Wel heel eventjes, maar daarna val je al snel weer terug. Als je verandering langzaam invoert is de kans groter dat het blijft hangen. Ik werk weer dagelijks aan AutoSocial, en het hele team is weer aan de slag. Hoe ik het programmeren leren wil aanpakken weet ik nog niet helemaal, maar dat gaat binnenkort gepland worden. Heel stiekem ben ik nu eventjes bezig met Far Cry 3 spelen, want op die game wachtte ik al maanden. Maar dat mogen jullie niet doorvertellen. Punt is, de motivatie begint weer wat terug te komen nu ik gewoon weer aan de slag ga. Het voelt goed bezig te zijn met een eigen project. En of ik nou een wireframe in elkaar zet of echt aan het programmeren ben, het voelt hoe dan ook alsof ik een stap richting de geboorte van mijn virtuele websitekind zet, om het even dramatisch te brengen. In 2013 moeten we lanceren, het liefst nog zo vroeg mogelijk in 2013, en er is een ruwe planning gemaakt met het hele team waarin dat moet gaan lukken, zelfs als dingen uitlopen.

Stiekem mis ik de tijd dat we net begonnen waren met dit project. Toen geloofden we nog dat we investeerders zouden vinden die ons wel even enkele tonnen zouden toeschuiven, zodat wij op onze luie reet konden blijven zitten en anderen het werk konden laten doen. Al snel werd die hoop genadeloos de grond in geboord, en terecht. Zo makkelijk komt niks je toewaaien. En nu ik weer wat werk aan het verzetten ben moet ik zeggen; dat wil ik ook helemaal niet. Wel zou ik graag wat meer financiële middelen hebben om mezelf in elk geval te kunnen onderhouden, en ik heb wat onderzoek gedaan naar financiële steun vanuit de overheid. Uitkeringen dus. Maar er zit een sollicitatieplicht aan vast, en er zijn wel uitzonderingen voor startende ondernemers, maar iemand die nog aan het leren is om te programmeren en heel langzaam een website aan het opbouwen is zien ze vrees ik niet als startende ondernemer. Sowieso wordt online nog een beetje achtergesteld bij de term ‘ondernemer’, terwijl dit hele wereldje ook steeds meer naar het internet verplaatst. Mocht ik wel in aanmerking komen voor een vrijstelling van sollicitatieplicht moeten we ons inschrijven bij de KvK en een minimaal aantal uren in het project steken wat ergens rond de 1200 per jaar ligt, wat niet onredelijk is. Maarja, een part-time baantje zal ook nog altijd een goede oplossing zijn, mocht ik er eentje vinden. Ik wil gewoon mijn vaste lasten kunnen betalen en wat sparen om weer in het project te steken (wat programmeerwerk outsourcen bijvoorbeeld).

Wat ik ook nog mis van de dagen dat we net begonnen zijn de gesprekken bij banken, KvK en later ons tripje naar het startup weekend Eindhoven. We gingen naar alledrie met zoveel hoop, en kwamen van alledrie teleurgesteld terug. Maar ik mis het actief, ‘buiten’, bezig zijn met het project. Nu zit ik binnen op mijn kamer achter de computer, 24/7 ongeveer. Stiekem vond ik het geweldig om zo’n gesprek voor te bereiden, die dag net in het pak die kant op te gaan met een map vol aantekeningen. Daar ben ik dol op. Ik voel me sowieso altijd erg fijn in een pak. Ik weet niet waarom, het is gewoon zo. Ik zou best in een wereldje willen zitten waarin ik dagelijks een excuus heb om een pak te dragen. Koffertje erbij; lekker interessant doen. Ik ben volgens mij voorbestemd om zakenman te worden. Ik wil best werken, maar dan wel voor mezelf, en niet voor iemand anders.

Maar goed, die tijd komt wel weer. Als onze site (bijna) af is kunnen we op zoek naar partnerschap, sponsors of gewoon merken/organisaties/mensen waarmee we overeenkomsten kunnen sluiten. Dan breekt er een periode van hard werken aan wat maar deels achter de computer zal zijn; de promotie. Op zich hebben we dat al aardig uitgewerkt. Op zich hebben we alles al aardig uitgewerkt, op papier… Het moet alleen nog uitgevoerd worden, maar ook dat vordert nu eindelijk een beetje. Maar ik moet nog steeds strenger voor mezelf zijn. Ik ben afgelopen week wel weer op aardig normale tijden wakker geworden en heb daarna zelfs enkele keren gesport, dus dat is een eerste goede stap. Nu moet ik nog steeds de tijd die opgaat aan videogames en nutteloos internet surfen nog wat inperken en dan gaat het zeer rap de goede kant op.

De grootste motivatie momenteel is dat ik die site af wil zien, maar de laatste tijd begint het ook een beetje te knagen dat ik met 20 nog altijd bij mijn ouders woon en een véél te lui en makkelijk leven leef. Dat is aangenaam, maar ik moet er niet te erg aan gaan wennen, en dat is wel het geval momenteel. Het gaat namelijk niet zo blijven, en ik moet echt voor mezelf gaan zorgen, en heb na 20 jaar eigenlijk ook wel heel erg zin om eens een keer op mezelf te gaan wonen, zelfs al zit dat er vrees ik voorlopig nog even niet in met mijn financiële situatie. Maar goed, meer motivatie om wat aan die financiële situatie te gaan doen dus. Zodra ik mezelf ervan overtuigd heb dat het slecht is dat ik nu de kans heb om de hele dag videogames te spelen. En dat is soms best lastig, want in eerste instantie lijkt het positief.

Anyway, het is nu alweer 2:35. Ik kom net terug van een avondje bios (‘Looper’, aanrader), dus vandaag is het ritme even naar de knoppen. Maar ik ga slapen. Jullie gaan uiteraard nog weer van mij horen.