#StopPesten

Ongetwijfeld heb je de afgelopen dagen het verhaal van Tim Ribberink meegekregen. Deze jongen van 20 heeft zichzelf van het leven beroofd en liet zijn ouders een boodschap achter die weinig mensen ongeroerd zal hebben gelaten. Ik weet in elk geval dat het mij raakte.

Ik hoop dat jullie niet boos zijn“…
Duidelijk de woorden van iemand die gewend is zijn hele leven weinig anders te horen dan dat hij alles fout doet, en dat is gaan geloven. Toch moet ik, ondanks de ernst van deze zaak, eventjes zeiken. Niet over Tim, maar over hoe de wereld er weer op reageert. Want dat is me toch weer een partijtje krom…

#StopPesten werd trending topic op twitter. Iedereen reageerde verontwaardigd. Hoe kon dit gebeuren? Die arme jongen! Pesten is afschuwelijk! Het pure kwaad! Wat rampzalig. Maar morgen is iedereen het vergeten. Mensen als Tim blijven slechts bij de nabije nabestaanden voor eeuwig in het geheugen gegrift staan. Het gebeurt al jaren dat mensen zo vreselijk gepest worden dat ze zelfmoord plegen. Elke keer is iedereen verontwaardigd, maar elke keer zakt dat na een dag of twee tot drie weg en vergeet iedereen het weer. De wereld draait door, het pesten gaat door en iedereen kijkt weer fluitend de andere kant op tot de volgende zichzelf van kant maakt. En dan grijpt iedereen weer snel de smartphone om #StopPesten te tweeten. Want dat helpt.

Nee. Was het maar zo simpel. Ik ben zelf nooit een heel extreem slachtoffer van pesten geweest. Niet zo erg dat ik ooit zelfmoord heb overwogen, maar er zijn op mijn eerste middelbare school wel jaren geweest waar ik nachten wakker lag omdat ik zo opzag tegen de volgende schooldag. Omdat ik de verkeerde kleding droeg en met de verkeerde mensen omging. Bij mij zette het zich meestal om in de neiging anderen te vermoorden in plaats van mezelf, maar dan kun je op wat minder sympathie rekenen. Mijn theorie over de vele schietpartijen op scholen zal ik graag nog eens met jullie delen, maar misschien is dat voor vanavond wat teveel van het goede.

Laten we teruggaan naar #StopPesten en de vele mensen die lijken te denken dat ze hun taak hebben gedaan als ze een tweet hebben verzonden. Ik heb even de lijst door gescrold van deze hashtag en zag wat ik ongeveer had verwacht. Honderden pubermeisjes… Twitter zit er sowieso al eng vol mee, en als er zoiets gebeurt zitten ze er altijd meteen bovenop. Nou wil ik niet teveel vooroordelen hebben hoor, maar ik vraag mij oprecht af of al die pubermeisjes van 13 tot 17 de volgende schooldag ook maar iets veranderd hebben aan hun normale patroon. Als men pesten wil stoppen moet men eens leren niet de andere kant op te kijken. Dat geldt voor schoolpersoneel, familie, maar ook voor de pubermeisjes op twitter. Want het is leuk als er eens iemand voor je opstaat, wie dan ook…

Maar dat gebeurt niet, want de scholiertjes (ik heb tot nu toe alleen de pubermeisjes genoemd, maar alle 13 tot 16jarige swaggerboys op twitter doen er net zo hard aan mee) gaan de volgende dag gewoon naar school en blijven zich gedragen als altijd. Als er iemand gepest wordt kijken ze de andere kant op, lopen ze door of doen ze vrolijk mee. Want ze willen pesten wel stoppen, maar er niet hun populariteit voor opgeven. Want ja, dat is natuurlijk nog wel wat belangrijker. De meeste leerlingen doen niks uit angst zelf slachtoffer te worden of hun populariteit in gevaar te brengen. Veel leraren doen niks omdat het ze geen zak interesseert en ze er alleen zitten om hun salaris te innen en veel scholen doen niks omdat ze niet willen toegeven dat er gepest wordt op hun school.

En als er dan toch keihard onmiskenbaar bewijs komt, zoals dus de zelfmoord van Tim, dan opeens staat de school klaar om hun medeleven te tonen. Ze hadden het nooit geweten! Oh wat vreselijk! Hoe kon dit toch gebeuren? Nou, beste school, het kon gebeuren omdat jullie het lieten gebeuren. De meeste scholen geven vooral om uiterlijk vertoon. Goeie cijfertjes, mooie open dagen, leraren die op open dagen en ouderavonden heel leuk overkomen, dat soort werk. Gewoon zoveel mogelijk leerlingen trekken door valse schijn. Daar was het Esdal College in Emmen ook maar al te goed in. Alles was leuk en aardig tot ik er echt heen ging. Ik werd gepest, iedereen negeerde het, totdat mijn resultaten eronder leden. Ook toen kon ik niet op steun rekenen, maar slechts op een verontwaardiging dat ik hun slagingspercentage in gevaar bracht. Ik ben nooit geholpen, ondanks dat het extreem duidelijk was dat alles de verkeerde kant op ging. Ze lieten het gebeuren en schopten me van hun school af zodra ze dat mochten doen. Toen ik daarna hun toestemming nodig had om sprintHAVO te kunnen doen weigerden ze dat, want dan bleef ik onder hun naam staan en was er een kans dat ik hun slagingspercentage omlaag zou halen. Bedankt…

Als men pesten wil stoppen moet men eens goed onderzoeken wat het hele fenomeen nou eigenlijk inhoudt. Men moet kijken waarom er gepest wordt, waarom bepaalde mensen slachtoffer zijn en anderen niet en men moet methoden vinden die werken. Er was één lerares op het Esdal die mij oprecht probeerde te helpen, maar ze had geen idee wat ze moest doen en wist daardoor over het algemeen de situatie alleen maar erger te maken. En dat is een vrij machteloos gevoel, als zelfs de hulp geen hulp is.

Maar goed, ik vind het allemaal prima dat men verontwaardigd is over de dood van arme Tim. Dat ben ik ook, en dat zou iedereen met een gezond verstand moeten zijn. Het probleem is dat het tweeten van #StopPesten wel een leuk begin is, maar dat er écht meer moet gebeuren. Maar dat gaat dus niet gebeuren, en dan is het wachten tot de volgende Tim Ribberink of Amanda Todd. Oh, je was Amanda alweer vergeten? Nee, dat kan ik je niet kwalijk nemen hoor, is ook alweer bijna een maand geleden.

 
Rise Against’s nummer ‘Make it Stop’ en de bijbehorende clip passen perfect in dit thema.
Het nummer mag zich dan focussen op pesten door homoseksualiteit, in Nederland misschien een iets minder groot probleem dan in de VS, maar is prima toepasbaar op pesten in het algemeen.