Top 10: perfecte albums

Ik heb de laatste dagen heel veel blogs geschreven, maar om de één of andere reden is er geen enkele online gekomen. De meeste waren uiteindelijk gewoon compleet niet boeiend. Nou heb ik me daar nooit door tegen laten houden, maar nu wel. En dan ga ik nu lekker door met een ook niet zo boeiende top 10 van perfecte albums.

Wat is een perfect album? Nou, beste mensen, het is een album, maar dan perfect. Nou hoef je niet te vrezen dat ik het ga hebben over de fotoalbums van mijn kindertijd, zelfs al zijn die natuurlijk ook gevuld met perfectie. Nee, vandaag wil ik het even bij muziekalbums houden. Veel albums zijn goed, maar heel vaak zit er toch minimaal één nummer tussen wat niet helemaal in de smaak valt. Zo is het laatste album van Eminem één van mijn meest geluisterde ooit, maar ‘WTP’ en ‘Cinderella Man’ vind ik walgelijke nummers. Zo heeft bijna elk album dat wel, op slechts een paar na. Ik hoop maar dat ik aan de tien ga komen… Zoals altijd begin ik, zeer rebels, bij 1. Eigenlijk maakt de volgorde toch niet zo gek veel uit.

1. The Airborne Toxic Event – All I Ever Wanted
Ben ik voorspelbaar of ben ik voorspelbaar? Ik kan gewoon niet anders dan dit meesterwerkje op nummer één zetten. All I Ever Wanted is een live album van TATE’s concert in Walt Disney Hall, en is in mijn ogen misschien wel het beste album ooit. Het bevat de beste nummers van TATE’s debuutalbum (behalve Papillon en This is Nowhere, helaas) en voegt daar nieuw materiaal bij wat zo vreselijk ontroerend mooi is dat het me na honderden keren luisteren nog altijd kippenvel bezorgt. Daarnaast is het publiek niet irritant, de geluidskwaliteit bizar goed en loopt het geheel mooi in elkaar over. Perfectie in de puurste zin van het woord.

2. Radical Face – Family Tree: the roots
Alsof je een boek leest, dit album. Nog nooit heb ik muziek zo mooi, zo ontroerend een verhaal horen vertellen als op dit album. Ga ervoor zitten, pak de lyrics van elk nummer erbij en lees mee met de betoverende zang. Zorg wel even dat je voorbereid bent om enorm depressief te worden, want Radical Face staat niet bekend om zijn vrolijke muziek. Dit is een album wat zijn charme deels verliest als je het op shuffle zet. Family Tree: the roots moet je van begin tot eind luisteren. En dan nog eens. En nog eens.
(mijn recensie van dit album kun je hier vinden)

3. Matchbox Twenty – Exile on Mainstream
Dit is een band waar je mij zelden over hoort, en dat heeft een semi-onderbewuste reden. Er kleven namelijk aardig wat herinneringen aan deze band, die ik een tijdje lang als negatief heb gezien. Hints naar wat het zou kunnen zijn kun je misschien wel in mijn levensverhaal vinden. Maar ik heb me de laatste maanden neergelegd bij het verleden, en mensen vergeven. En toen kwam dit album weer eens langs op shuffle, en kon ik het luisteren zonder de nare bijsmaak. En mijn god, wat is het indrukwekkend. Heerlijke altrock met sterke teksten, een lekker tempo en lekker veel nummers, die allemaal bijna even goed zijn! Een heel mooi geheel wat me bij elke keer luisteren weer meer respect voor de band doet krijgen.

4. Rise Against – Appeal to Reason
Rise Against maakt geweldige muziek, dat valt bijna niet te ontkennen. Niet alleen is het heerlijke punkrock, de teksten zijn ook enorm goed als je ze door de snelle zang nog kunt verstaan. Sommige nummers zijn lekker scherp en politiek, maar er zijn ook liefdesliedjes. ‘Appeal to Reason’ is in mijn ogen hun beste album, omdat het meer de rock-kant opgaat, waar hun oudere werk meer punk was. Sommigen vinden dat jammer, ik vind het een fijne afwisseling. Nummers als ‘Hero of War’ laten zien dat Rise Against zelfs akoestische rock heerlijk kan brengen, en dit nummer mag de geschiedenisboeken in als één van de beste anti-war songs ooit. Een klassieker.

5. The Airborne Toxic Event – The Airborne Toxic Event
Weer TATE, ja. Ze hebben nog een album, dus verwacht niet dat dit de laatste keer is! Hier hebben we te maken met hun debuutalbum, propvol genialiteit. De opbouw van het album is geweldig, en elk enkele nummer heeft zijn eigen soort van magie, waardoor het je bijblijft. Ik heb dit album zo vaak geluisterd dat ik de lyrics kan dromen. Er is geen betere muziek om in de auto te luisteren op een nachtelijke rit over lege straten.

6. Luna Halo – Luna Halo
Ooit van Luna Halo gehoord? Nee? Dan mis je wat. Het is christelijke rock, maar dat mag de pret niet drukken, want de muziek is geweldig. Christenen kunnen blijkbaar prima rocken, en weten ook nog best wel sterke teksten te schrijven. Het is helaas een vrij kort album, en ik wens je veel geluk met hem ergens vinden, maar als het je lukt zul je zien dat het alle moeite waard is geweest. Een waar pareltje.

7. Cage the Elephant – Cage the Elephant
Mijn liefde voor Cage the Elephant heeft niks met hun naam te maken, laat ik dat voorop stellen. Ik ben zelfs streng tegen het stoppen van olifanten in hokjes. Ik zet mijn idealen echter graag even aan de kant voor deze geweldige band, die een heel uniek stijltje in de Indie Rock heeft gevonden. Hun teksten zijn soms geweldig en soms vrij belabberd, maar de geweldige energieke rock, het unieke stemgeluid en het enthousiasme wat duidelijk in de muziek zit zijn wat deze band zo bijzonder maakt. Sinds ik ze live heb gezien op pinkpop 2011 is mijn respect voor deze band nog minstens verdubbeld, maar dat is weer een heel ander verhaal.

8. LostProphets – The Betrayed
Ik ben dol op LostProphets, maar de meeste van hun albums bevatten toch een paar mindere nummers. Uitzondering is ‘The Betrayed’, met alleen maar pareltjes. De soms geniale, lange titels (“It’s not the end of the World, but I can see it from here”) zijn slechts een kleine voorbode van de genialiteit die volgt als je het album ook echt opzet. Lekker harde rock met sterke teksten, waar je bijna onmogelijk niet op kunt headbangen. Een album wat ik dolgraag lekker hard opzet op een zomerse dag, als ik een dakloos ritje in de MX-5 maak.

9. Within Temptation – The Unforgiving
Within Temptation is een band waar we als Nederlanders trots op mogen zijn. Toch is hun eerdere werk niet helemaal naar mijn smaak. Er staan geweldige nummers tussen, maar het was mij soms net iets té metal. Met hun laatste album is daar verandering in gekomen, en gaat het geheel wat meer de rock-kant op. Dit album is ook verhalend bedoeld, zelfs al komt het bij lange na niet in de buurt van de nummer 2 op deze lijst. Toch is het mooi te zien dat er geen enkel tegenvallend nummer op dit album staat, en het geheel is prachtig om zonder shuffle achter elkaar te luisteren, keer op keer. Ook geweldige auto-muziek.

10. Dropkick Murphy’s – The Meanest of Times
Ik weet niet wat Dropkick Murphy’s precies voor genre is. Last.fm zegt Celtic Punk, dus dat zal dan wel zo zijn. Wat ik wel weet is dat het verplichte kost zou moeten zijn voor iedereen. Doedelzakken, een lekkere rauwe, schorre stem, snelle muziek, langzamere ballads, het zit er allemaal in, en dan nog met geweldige teksten ook! De Dropkick Murphy’s stoppen een gezonde portie maatschappijkritiek in hun muziek, en dat is nooit verkeerd. Elk enkele nummer is top, op misschien de bonustrack na (een middelmatige cover van ‘jailbreak’.). Maar bonustracks tellen niet, toch?

En zo kwam ik zonder problemen aan tien albums, zelfs nog zonder het derde TATE album, wat ook zonder twijfel hun minste werk is (wat het alsnog pure kunst maakt). En nu hup naar de winkel, spotify of je favoriete torrentsite (jij snode piraat) om deze tien albums te checken.

Een ode aan mijn MX-5

16 september 2010. Het is één van de mooiere dagen in mijn leven, of eerder: de inleiding van een mooiere tijd in mijn leven. Die dag reed ik een terreintje ergens in Ermelo op om mijn grootste koop ooit te sluiten. Dik 2000 eurootjes overhandigde ik, om er daarna met een prachtige groene MX-5 vandoor te rijden.

De originele foto, zoals hij op Marktplaats stond.

Het was een prachtig moment. Voor het eerst was ik alleen in mijn auto. Helemaal van mij, dit stuk metaal op vier wielen. Ik voelde me dolgelukkig. De snelheid was ongekend voor wat ik gewend was, en de cockpit voelde gelijk als een tweede huis. Eigenlijk is dat nog steeds het geval… Ik ben er bijna gelukkiger dan in mijn eerste huis, als ik heel eerlijk mag zijn.

De meest recente foto die ik kon vinden. Vlak na een poetsbeurt. Denk de
poetsdoeken even weg, en denk er even vloermatten bij.

In die eerste maand begon ik aan de eerste kleine aanpassing. Ik schroefde mijn dashboard deels open en verving de verlichting in de kaartleeslampjes en achter het instrumentenpaneel door groene LED’s. Tot op de dag van vandaag geniet ik daar nog bij elke nachtelijke rit van, als deze meters weer groen oplichten.

De eerste dagen reed ik nog altijd met het dak erop, en ik genoot al met volle teugen. Maar ik had niet voor niks een cabrio gekocht, dus het werd tijd om eens uit te vogelen hoe dat dak nou werkte. Gelukkig stonden de instructies heel handig op de zonneklep, en binnen no-time lag het dak mooi opgevouwen achterin. Ik reed mijn eerste dakloze ritje, en sindsdien heb ik zodra het ook maar een klein beetje kan altijd het dak eraf. Tien graden is ongeveer de ondergrens waarop het nog lekker is met de verwarming op stand drie of vier. Ik maakte wat foto’s om op mijn Hyves te zetten. Ja mensen, we hebben het nu over 2010! Mensen gebruikten nog Hyves!

Maar de tijden van dakloos rijden gingen voorbij, en de winter kwam. Het dak bleef erop, en ik reed de MX-5 schadeloos een koude, witte winter door. Ik ontdekte op lege parkeerplaatsen hoe immens veel lol je kunt hebben met achterwielaandrijving en gleed regelmatig per ongeluk weg op momenten dat dat niet de bedoeling was. Het was een enge ervaring, maar wel eentje die mijn rijvaardigheid veel goed heeft gedaan.

De lente kwam terug, en mijn eerste APK kwam eraan. Ik besloot de auto naar een specialist te brengen, waar hij vandaag de dag nog steeds heen gaat voor zijn gebruikelijke onderhoud. (een beetje welverdiende reclame: MX-5freaks in Boijl) De uitlaat moest vervangen, en ik kon voor een minieme meerprijs kiezen voor een RVS sportuitlaat. Je bent gek als je het niet doet, en even later reed ik met een extra luide MX-5 rond. Al snel hing ik er nog een open luchtfilter in, en ik heb in mijn ogen/oren het ideale geluid aardig benaderd. De auto klinkt goddelijk als je het gas vol opentrekt, maar is niet onnodig luid bij constante snelheden.

Helaas zijn er niet alleen positieve ervaringen, want op een regenachtige vrijdagmiddag kwam ik er eens achter dat achterwielaandrijving ook een nadeel kan hebben… Ik gaf in vermoeide, hongerige toestand iets teveel gas toen ik bij de snackbar wegreed met mijn verse voedsel, en voelde mijn achterkant wegglijden. Het was een doodeng gevoel, en ik zal het nooit vergeten. De auto gleed rechtstreeks op een bord af, wat gelukkig moeiteloos in stukken brak en me uiteindelijk achterliet met slechts een kapot knipperlicht en een kleine deuk in de bumper. Twee vrouwen kwamen aangesneld en vertelden me dat het vaker gebeurde en dat ik maar snel weg moest gaan, wat ik dan maar deed. Thuis bestelde ik nieuwe knipperlichten, en besloot toen maar te gaan voor donkere (smoked) units, om het vervangen ook nog een beetje leuk te maken, in plaats van alleen nodig.

Ik merk dat ik al weer veel te veel heb geschreven, maar dat komt omdat ik zo immens veel van deze auto hou. Niet zoals je van een mens houdt, uiteraard, maar wel meer dan je ooit van een koffiezetapparaat, een wekkerradio of zelfs een fiets kunt houden. In mijn ogen heeft de auto karakter. Als ik me ongelukkig voel ga ik een stukje rijden, en als ik me gelukkig voel ga ik een stukje rijden. De beste beslissingen in mijn leven heb ik genomen in deze auto, vaak uitkijkend op het meertje waar ik ‘s nachts zo graag parkeer om van de eenzaamheid te genieten vanuit de fijne leren stoelen, met The Airborne Toxic Event die me zachtjes toezingt via de radio.

Helaas heeft hij nog maar weinig van de wereld gezien, wat met mijn financiële omstandigheden te maken heeft. Hij zou dit jaar naar Italië gaan, maar dat werd helaas Texel, waar ik me alsnog erg vermaakt heb. Toch kan ik niet wachten op de dag dat ik met deze auto over de mooie Italiaanse en Zwitserse bergpassen mag rijden. Ik hoop deze auto nog vele jaren te hebben, het liefst tot mijn dood. Ik wil er de wereld mee afreizen, er vele fijne momenten in doorbrengen als ik het weet te presteren weer een vriendin te vinden (en nee, vunzige lezer, niet zulke fijne momenten. Dat gaat niet in een tweezitter) en hopelijk ooit de financiële middelen hebben om alles weer in concoursstaat terug te brengen.

Toch ben ik tevreden met hoe hij nu is, ookal zitten er wat deukjes in en is niet alles meer even netjes. Hij rijdt goed, en dat is belangrijker dan hoe hij eruitziet. Morgen heb ik hem exact twee jaar op naam staan, en dat ga ik zeker vieren met een mooi toertochtje. Op nog vele jaren!

(voor een overzicht van de cijfertjes en alle aanpassingen aan de MX-5 verwijs ik je door naar deze pagina)

De zwevende fant

Waarschuwing: deze blog is in twee sessies geschreven, met daar tussenin een lang politiek debat, en kan dus een wazige wisseling in schrijstijl of standpunt bevatten.

Het is één dag voor de verkiezingen. Als je dat nog niet doorhad zou ik even je hartslag checken, want je bent mogelijk dood. Of je woont niet in Nederland, dat is ook een optie. Misschien onder een steen ergens in Japan? Maar dus: verkiezingen. Morgen. Tweede kamer. Roemer. Rutte. Samsom. Pechtold. Buma. Sap. Wilders… nah, die niet, die is er alleen om de debatten niet zo saai te maken. Want daar gaat toch niemand serieus op stemmen? Toch..?

Tot een paar dagen terug wist ik het zeker; mijn stem ging naar de vrolijke, grootgeoorde man met de tomaat. Roemer dus. Een sympathieke man die een sympathieke partij vertegenwoordigt. Iedereen roept dat hij het slecht doet in de debatten, maar ik vind hem één van de weinigen die het aardig redt zonder laffe tactieken te gebruiken zoals bijvoorbeeld Rutte dat maar al te graag doet. Die liegt alles bij elkaar om voor de verkiezingen zieltjes te winnen en krabbelt straks de 13e snel terug. Zolang hij maar weer in de premiersstoel zit, want anders zet z’n moeder hem misschien wel uit huis. Waar bij de vorige verkiezingen al mijn haat naar Wilders ging, is die zich nu meer als karikatuur gaan opstellen, met zijn constante grappen en bizarre obsessie met Europa. Daarnaast is hij geen echte bedreiging meer, waar de PVV er in de vorige peilingen wel eng goed voor stond. Dit keer gaat mijn afschuw richting Rutte, die met zijn zelfvoldane rotkop liegt, bedriegt en ondertussen alle plannen voor de 13e al in zijn hoofd heeft. Nee, de VVD mag nooit op mijn stem rekenen, hoe rijk ik ooit op een dag ook mag worden. Dan ben ik trouwens weg uit Nederland, maar daar niet van.

Maar Fant, vertel eens waarom je dan nu weer zweeft? Nou, he, vooruit dan maar lezer! Omdat je het zo lief vraagt. Heel eerlijk gezegd is het wel dat geld wat me een klein beetje dwars zit. Ik heb het de laatste tijd vaak aan moeten horen; “Maar Fant, jij wou toch stinkend rijk worden, Ferrari’s rijden enzo? Dan moet je geen SP stemmen hoor!”. En eigenlijk hebben ze gelijk, nog meer dan ik tot voorheen doorhad. Toen ik het voor de zoveelste keer moest aanhoren besloot ik eens wat diepgaander onderzoek te doen. Ik wist uiteraard dat de SP voorstander was van het “sterke schouders dragen de zwaarste lasten”-principe, en daar ben ik het ook mee eens. Je mag best wat meer betalen als je wat meer hebt, maar de term ‘wat meer’ is in de SP nog wel wat ruimer dan in mijn boekje. ‘Wat meer’ in procenten is blijkbaar 65%, en ‘wat meer’ in inkomen is 150.000.

Nou vind ik het niet fijn om toe te geven, maar als ik dat lees komen er toch wat rechtse gedachten in mijn hoofd. Ik vind 65% namelijk wel érg hoog, en 150.000 helemaal niet zo absurd hoog. Zoals ik zo vaak zeg schaam ik me niet voor mijn ambitie om bakken met geld te gaan verdienen. Met bakken bedoel ik niet 150.000, want dat is eigenlijk helemaal niet zo absurd veel in mijn ogen. Natuurlijk is het een lekker bedragje, maar het is geen inkomen waarvan je je garage vult met Ferrari’s. Als je dat wel wilt mag je lekker veel afdragen aan de staat, en dan blijft de vraag wat die ermee doen.

Uitkeringen, prima, vooral als het WAjong of gewone WA uitkeringen zijn, maar met het risico wederom rechtser te klinken dan ik mezelf altijd inschatte; er zijn ook wel heel veel mensen die op hun reet zitten en vrolijk uitkeringtrekken zonder iets uit te voeren. Ik zit momenteel ook thuis op mijn reet, maar doe dat niet van een uitkering, en ben in elk geval wel bezig iets van mijn leven te maken. Als me dat gelukt is, en dat gaat me lukken, heb ik geen zin te betalen voor de tokkies die sigaretten en bier gaan kopen van mijn geld.

Twijfel dus… Ik heb geen zin om mijn idealen op te geven voor een beetje geld, maar het knaagt wel een beetje. Maar wat zijn de overige opties? PvdA en GroenLinks hebben een gelijk plan aan de SP, en de rest kan ik het op veel andere punten niet zo goed mee vinden. Toen ik vandaag de Kieswijzer nog eens deed, en toen echt 100% eerlijk antwoordde (voorheen wou ik me onbewust nog wel eens linkser voordoen) kwam D66 er als hoogste uit. Nou vind ik Pechtold zeker niet slecht, en na het doorkijken van het programma ben ik het inderdaad op veel punten met ze eens. En toch denk ik dat de SP mijn stem harder nodig heeft. Een totaal links kabinet krijgen we toch niet, dus of die hele belastingschijf er wel komt is maar de vraag. De harde en akelige realiteit is dat de VVD waarschijnlijk als grootste uit de bus komt, en dan heb ik liever een extreem linkse partij als de SP erbij dan een middenpartij als D66, zodat het geheel nog wat in het midden uitkomt.

Daarnaast zegt mijn gevoel SP, en ik volg graag mijn gevoel. Weet je, het is toch allemaal maar tijdelijk. Tegen de tijd dat ik veel geld heb, is één van de eerste dingen die ik ga doen weg uit dit rotland, en lekker naar onze oosterburen emigreren, waar ik vast weer op allerlei problemen stuit (ik dek mezelf hiermee even in voor mensen die in de comments roepen dat het in Duitsland ook niet perfect is. Goh, echt?).

Dus tijdens het schrijven van deze blog heb ik beslist: SP, jullie hebben mijn stem. Verspil hem alsjeblieft niet, want dan voel ik me zo nutteloos.

Verslag: Appelpop 2012 (vrijdag)

Gisteren vond Appelpop weer plaats, een jaarlijks gratis muziekfestival in het mooie plaatsje Tiel. Het tweedaagse festival weet altijd een aantal grote namen te trekken. Dit jaar waren onder andere ‘Within Temptation’, ‘Ilse Delange’, ‘De Jeugd van Tegenwoordig’, ‘Chef’Special’, ‘Racoon’ en ‘Selah Sue’ aanwezig. Voor een gratis festival niet slecht te noemen. Ik besloot slechts de vrijdag te gaan, en dan vooral voor Within Temptation, wat nog altijd één van mijn favoriete bands is. Ook Chef’Special maakt best een lekker stukje muziek, dus die hebben we ook nog even meegepakt. De rest hebben we, al dan niet bewust, overgeslagen.

(disclaimer: foto’s zijn met een telefoon genomen, en ik heb me meer gefocust op het genieten van de muziek dan op prachtige foto’s. Puur om de sfeer een beetje te zetten dus.)

Chef’Special
Ik heb Chef’Special ooit eens ontdekt omdat één van zijn nummers, het prachtige ‘Birds’, achter een reclame zat. Ik zocht het hele album op en was aardig onder de indruk. Lang niet alle nummers zijn geweldig, maar er zitten een paar pareltjes tussen. Chef’Special maakt een soort bijzondere combinatie tussen rap en jazz. Zo zie ik het in elk geval; de genrefetishisten hebben er vast wat anders over te zeggen. Maar die moeten hun mond houden.

Ik zag Chef’Special al eens live op het bevrijdingsfestival in Zwolle, en heb daar best van genoten. Toen ik zag dat ze op Appelpop kwamen, voor Within Temptation aan, was dat een mooie bonus. We stonden lekker ver vooraan, en ik heb me wederom geweldig vermaakt met deze Nederlandse band! De zanger, zijn naam weet ik even niet (dus ik noem hem maar ‘de chef’), is lekker relaxt, en staat duidelijk met plezier op het podium. Soms leek hij zelfs zo relaxt dat ik me afvroeg of hij wel helemaal nuchter was. Maar dat maakt niet uit, want de muziek was heerlijk.

Chef’Special maakt een waar feestje van hun optredens. Het is lekker energieke, vrolijke muziek, en ze weten het publiek aardig in beweging te krijgen. Er komt een baardige man met een tuba bij en nog iemand die ‘Birds’ afmaakt met een prachtige trompetsolo. Het is een heerlijk optreden op deze warme schemerende zomeravond, en tevreden verlaten we het terrein om even wat drinken bij te tanken voor Within Temptation op komt.

Within Temptation
En dan nu de hoofdact! Dé reden dat we helemaal naar Tiel zijn afgereisd: Within Temptation. Deze Nederlandse gothic metal band is altijd één van mijn favorieten geweest, en dit live optreden heeft dat gevoel alleen nog maar vergroot. In stijl van hun laatste album begint het optreden met een prachtig filmpje op het grote scherm achter het podium. Het is lekker duister, en niet echt geschikt voor kleine kindertjes (die natuurlijk ook allang op bed moesten liggen). De band komt op en speelt enkele nummers van hun laatste album.

Sharon van Adel staat in een mooi jurkje waarschijnlijk de sterren van de hemel te zingen. Ik kon het niet zo goed zien, want we stonden in een tent, maar naderhand was er geen ster te bekennen. Haar stem is zo immens mooi, en dat komt live nóg beter tot zijn recht. Eigenlijk geldt een groot deel van het verslag wat ik eerder dit jaar schreef over Epica en Revamp ook voor Within Temptation. Al deze Nederlandse gothmetal bands hebben wel aardig wat overeenkomsten. Blijkbaar hebben we in Nederland veel vrouwen met een onvoorstelbaar mooie zangstem. Within Temptation blijft echter mijn favoriet. Epica heeft voor mij net iets teveel metal invloeden (lees: mannelijk gebrul er doorheen), waar Within Temptation bijna volledig berust op Sharon’s prachtige stemwerk.

Het optreden duurde denk ik ruim een uurtje, en veel van mijn favoriete nummers zijn langsgekomen. Het publiek ging goed los, en bestond uit veel jongeren, maar ook aardig wat oudere mensen. Lekker veel variatie dus. Ik heb besloten vanaf nu de tourdata van Within Temptation extra in de gaten te houden, want ik zou graag eens een volledig concert meemaken. Op 5 oktober ga ik trouwens naar weer een andere Nederlandse gothmetal band; Delain. Uiteraard kun je ook daar een verslag van verwachten, tenzij ik voor die tijd van de trap val ofzo…

Mijn nek doet nog pijn van het headbangen en mijn stem is nog goed naar de knoppen, dus ik kan niet anders stellen dan dat het een geslaagde dag was. Tiel is nog geen twee uurtjes rijden, en Within Temptation alleen al maakte dat het zeker waard. Chef’Special was een lekker voorprogramma. Het weer was goed, Tiel is best een leuk plaatsje en de hele dag heeft ons niks gekost behalve benzine en een McDonalds maaltijd. Mocht Appelpop volgend jaar weer een mooie line-up hebben, ben ik zonder twijfel weer aanwezig!
We vonden ook nog deze eenzame, verlaten appel op Appelpop.

Lekker soppen met SOPN

Je zult onder een aardig grote steen moeten liggen, wil je niet doorhebben dat de verkiezingsstrijd in volle gang is. (Aanhangers van) Rutte, Roemer, Wilders, Samsom en de rest vechten het dagelijks uit in debatten, allerlei interviews en uiteraard via social media. Ik vind het best interessant, en volg het allemaal wel zo veel als ik kan. Wel moet ik zeggen dat ik beslist geen expert ben op het gebied van politiek, en van sommige dingen geen idee heb waar het over gaat.

Mijn stem gaat hoogstwaarschijnlijk naar de SP, maar diep van binnen twijfel ik stiekem nog wel een beetje. Ik ben het op enorm veel punten gewoon eens met de SP, en vind Roemer een erg sympathieke en geschikte man voor ‘the job’. Dat hij genadeloos wordt afgebrand op twitter en in de media kan mij niet zo veel schelen. Ik vind dat hij het helemaal niet slecht doet in de debatten, en vraag me af waarom de rest dat wel allemaal roept. Ik heb het idee dat men vooral veel elkaar na loopt te praten, en het rechtse deel van ons landje keert zich uiteraard tegen de linkse partijen. Samsom doet het volgens de media dan weer absurd goed, en ook dat valt wel mee. In het eerste RTL debat kwam hij geweldig uit de verf, maar daarna nam dat af, en in het Carrédebat gisteren vond ik hem ronduit middelmatig.

Maar goed, ik wil het vandaag verder niet meer hebben over al deze grote partijen. Er doen namelijk ook enorm veel kleine partijtjes mee. Heb je ooit gehoord van de libertarische partij? De Anti Europa Partij? Het Democratisch Politiek Keerpunt? Partij voor Mens en Spirit? Ik zou het je niet kwalijk nemen als je ‘nee’ antwoordde. Ik gok erop dat deze partijen geen enkele zetel gaan binnenslepen, maar wie weet verrassen ze me. Waar ik het vandaag over wil hebben is de partij SOPN, wat ik zelf onbewust ben gaan uitspreken als ‘soppen’, zelfs al is het waarschijnlijk de bedoeling om ‘es oo pee en’ te zeggen. In de internetvolksmond (en dan bedoel ik het domme volk als GeenStijl) wordt het al ‘de alien partij’ gedoopt.

SOPN is bedacht door de heer Anton Teuben, bekend van Niburu, op zijn beurt weer bekend van verhalen over aliens, chemtrails, complotten en weetikwat nog meer voor regelmatig vergezocht spul. Ik vind het een vermakelijke site, maar neem de stukjes meestal wel met een korrel zout ter formaat van een vrachtschip. SOPN heeft echter weinig te maken met aliens, en er is slechts een puntje over de chemtrails in het programma terug te vinden. Of ik daar in geloof weet ik nog niet zo goed… Ik heb genoeg gebrek aan vertrouwen in de overheid om het niet uit te sluiten, laten we het daar op houden.

Het partijprogramma van SOPN doorlezen is een vreemde ervaring. Het staat zo bomvol goede punten, maar tegelijk weet je ook dat al deze punten gewoon te radicaal zijn om ooit een merendeel van de zetels te veroveren. SOPN wil onder andere leerplicht afschaffen en iedereen een budget geven voor persoonlijke ontwikkeling. Prachtig! Mijn favoriete punt uit hun programma, maar ik heb ik heb zelf ook wel ervaren hoe extreem veel waarde er gehecht wordt aan het onderwijssysteem zoals we dat kennen, hoe enorm brak het ook is. Ik word nog steeds regelmatig belachelijk gemaakt om mijn keuze zelf de vaardigheden die ik wil aan te leren.

Helaas wordt het nog veel gekker, en ging het zelfs mij na een tijdje een beetje boven de pet. SOPN wil grondbezit afschaffen, waardoor het huis wat je jarenlang hebt afbetaald opeens niet meer van jou is. Je mag er nog wel in blijven wonen, ofzo… Eigenlijk zien ze het hele begrip ‘bezit’ niet zo zitten, geloof ik, maar het gaat nog net niet zo ver dat je kleren en je auto openbaar bezit worden. SOPN wil ondernemerschap aanmoedigen, maar wel de hele economie omgooien, waardoor ondernemerschap volgens mij een enorm deel van z’n meerwaarde verliest. Daarnaast wil het zogenaamd de burger gelijkstellen en vrijheid geven, maar worden we wel verplicht volgens de regels van het soppen te leven. ‘schadelijke voedingsmiddelen’ krijgen 50% bovenop de prijs gegooid, wat betekent dat je gestraft wordt als je af en toe van een frietje wilt genieten.

Het zijn dergelijke punten die het voor mij allemaal wat over de grens drukken. SOPN heeft het beste met ons voor, maar ze draven een beetje door in de controle die ze over ons willen uitvoeren, tot aan het communistische toe. Het punt is dat niemand gaat stemmen op een partij die alles in dit land zo radicaal 180 graden omdraait. Het is te eng, té extreem. Ik neem het ze niet zo kwalijk, want hoe krom sommige dingen in deze samenleving ook zijn, als je je hele leven hebt zitten werken voor een huis, een baan met een lekker loon, of wat dan ook, dan zit je niet te wachten op een partij die dat hele systeem omgooit. Ik denk dat men pas massaal op een partij als SOPN gaat stemmen als er iets echt goed misgaat. Een extreme economische crisis bijvoorbeeld, of een andere onvoorziene situatie die het standpunt van mensen radicaal verandert en ze laat zien dat er nu echt verandering moet komen.

Ga ik SOPN stemmen? Nee, ik denk het niet. Ten eerste heb ik het idee dat, om bovenstaande redenen, mijn stem een beetje verloren zou gaan. Ten tweede gaat men op veel punten te ver. Ik hou van geld, en kom daar openlijk voor uit. Het is mijn ambitie om rijk te worden, ook daar schaam ik me niet voor. Ik heb het idee dat dat met SOPN een uitdaging zou worden, en gezien hun wazige standpunten omtrent auto’s zou ook mijn hoofdzakelijk vertier er wel eens slechter vanaf kunnen komen. Nee, ik stem deze keer lekker op de SP, en ben benieuwd of SOPN bereid is hun plan wat bij te stellen als ze na de komende verkiezingen zien dat het zo niet gaat lukken. Je mag best grootse plannen hebben, maar soms moet je ze klein introduceren om niet iedereen af te schrikken, en daar lijkt men niet zo bedreven in te zijn bij de soppers.

Wel wens ik ze heel veel succes, en het zou leuk zijn als ze minimaal een stoeltje in de kamer zouden veroveren. Wie weet!