De magie van: de supercar

Ik ben in de laatste jaren aardig geobsedeerd geraakt door het hele wereldje rond de iets hogere klasse automobiel. Ik heb het dan niet over de duurste versie van de Fiat Panda, maar eerder over de klasse Ferrari, Aston Martin en Lamborghini of nog wat hoger gegrepen; Bugatti, Koenigsegg en Pagani. Soms heb ik de neiging dat mijn arme twitter volgers en facebook vrienden wat grof in het gezicht te duwen (wat ze ook verdienen na altijd hetzelfde te doen met voetbal en olympische spelen), en ik zie dan vaak onbegrip. Wat is er nou zo bijzonder aan een Ferrari? Hij kan snel, dat is het toch wel ongeveer?

Pagani Zonda Cinque. Slechts 5 gemaakt, prijs: rond de 1.5mln.

Welnee! Wat is topsnelheid nou meer dan een suf getalletje? De tijd dat ik daarvan onder de indruk was ligt ver  achter me. Uiteraard, het feit dat sommige auto’s tegenwoordig bijna 420km/u kunnen is een enorme prestatie op technologisch gebied, maar waar ga je ooit 420 rijden? Zelfs op de autobahn teken je dan nog je doodvonnis. Er hoeft maar één onoplettende Nederlander met auto vol fietsen, een caravan en daarop nog een paar fietsen de linkerbaan op te gaan en zowel jij als het Nederlandse gezinnetje zijn gereduceerd tot een plakje mensenvlees van hooguit een millimeter dik. Daarnaast jaagt een Veyron in tien minuten door zijn enorme benzinetank heen op 407, dus praktisch is het ook niet.

Porsche Carrera GT

Maar als het niet de snelheid is, wat onderscheid deze auto’s dan? Ten eerste is er uiteraard het feit dat ze onbereikbaar zijn. Ik ben zo’n persoon wat graag droomt van onbereikbare dingen. Sommigen dromen weg bij Megan Fox of Angelina Jolie, maar daar doe ik niet zo aan. Genoeg mooie dames hier in Emmen, maar een Bugatti Veyron of een Pagani Zonda, daar kan ik uren over (dag)dromen. Toch ben ik niet het type wat het slechts bij dromen houdt. Er is een grote subcultuur onder de autoliefhebbers, genaamd ‘autospotters’, die hun leven besteden aan rondjes door hun stad lopen/fietsen/rijden in de hoop mooie auto’s te spotten en ze op de gevoelige plaat vast te leggen. De grootste thuisplaats van hun is autogespot, waar ik wel eens kijk voor mooie plaatjes. Voor die mensen is het niet de ultieme droom om bijvoorbeeld een Gumpert of Zenvo te bezitten, nee, zij dromen erover hem te spotten. Op de foto zetten dus… Een heel ander type, want als ik ‘s avonds in bed lig fantaseer ik over het bezitten van een garage vol met peperdure auto’s. Zien is leuk, maar echt niet genoeg voor mij. Voor mij werken deze auto’s als doel en als motivatie. Nee, kijken is niet genoeg, huren ook niet, ik wil er eentje bezitten. Misschien ben ik wat gestoord op die manier. Auto’s hebben voor mij geloof ik meer emotionele waarde dan voor de meeste mensen, maar ach, zo heeft iedereen z’n afwijkingen.

Koenigsegg Agera R. Waarde? Meer dan je kunt betalen. Veeeel meer…

Toch is het feit dat ze onbereikbaar zijn natuurlijk niet hetgene wat de auto zelf mooi maakt. Ten eerste ben ik gewoon een enorme fan van sportief vormgegeven auto’s. Ik zie wel eens mensen auto’s als de Golf GTI en de nieuwe Kia mooi noemen, en dan kan ik niet anders dan ze met een angstaanjagend ver opgetrokken wenkbrauw aankijken. Nee, ik heb helaas dure smaak. Uiteraard vind ik mijn MX-5 geen lelijke wagen, maar échte schoonheid kost in mijn ogen helaas een stuk meer. Ik hou van onpraktische tweezitters die nog net niet met de bodem op de grond hangen, die bizar luid zijn, en het liefst ook nog in een opvallende kleur als rood of geel zijn gestoken. Want ik ga eerlijk toegeven dat ik nooit van aandacht hou, maar het op het gebied van auto’s niet erg vind als mensen eens een keertje omkijken.

Over the top, maar prachtig! Spyker C8 interieur.

Design en onbereikbaarheid hebben we, maar er moet toch meer zijn? Natuurlijk! Topsnelheid mag me dan wel niks doen, acceleratie en rijgedrag zeker wel. Mijn auto is voor zijn leeftijd en prijs best vlot (8.7 naar de 100), maar vandaag de dag is vier seconden al langzaam voor de gemiddelde supercar. En acceleratie is leuk! Wat ook leuk is, is snel door bochten kunnen, of driftend door bochten kunnen, en ook dat is geen enkel probleem met een supercar. Het is het geheelpakket wat deze auto’s zo geweldig maakt voor mij. Ze zijn onbereikbaar, peperduur, opvallend, luid, prachtig, snel, leuk, onpraktisch, ze doen alle natuur verwelken als ze langsrijden en ze zijn volledig overbodig. Maar ze hebben een ziel, en dat mist aan bijna alle andere auto’s. Als je een Pagani bekijkt zie je de hand van Horacio in elk kleine detail. Deze man heeft de auto ontworpen met pure passie en toewijding, waar bij Volkswagen een paar mannetjes verveeld een oud tekeningetje wat oppoetsen en er een nieuwe badge op plakken. Uiteraard snap ik dat merken als VW, Audi en Opel zich aan budgetten moeten houden, maar dat is mijn punt ook. Merken als Pagani, Koenigsegg en Bugatti kunnen volledig losgaan qua ontwerp, prestaties en details. Hun klanten betalen zonder problemen meer dan een miljoen voor een vierwieler.

Zelfs autohaters kennen de Bugatti Veyron!

Al met al kan ik niet wachten tot ik mijn eerste supercar eindelijk bezit. Ik ben er wel vrijwel van verzekerd dat het een Ferrari F355 GTS zal worden. Sinds ik hem als kind zag in Need for Speed, en een tijdje later in het echt op vakantie, ben ik verliefd op de simpele maar oogverblindend mooie lijnen van deze wagen. Daarnaast is hij voor zo’n 45 tot 50k te krijgen, wat in deze markt als goedkoop gezien wordt, en is hij wel lekker vlot, maar niet zo snel dat ik mezelf meteen de dood in zal jagen. Ook is de auto nog volop te vinden met handbak en zit hij niet vol elektronica om de bestuurder van domme fouten te redden. Het is nog puur rijden. Ik droom regelmatig van de dag dat ik hem op kan halen, en hou stiekem marktplaats al in de gaten. Ik weet dat hij er komt, de vraag is alleen: wanneer?

De F355, mijn nooit overgewaaide jeugdliefde.

100 keer Fant: Een terugblik

Kaas met een feesthoedje op.
Klikkerdeklik

Gisteren schreef ik mijn honderdste blog, en daarin gaf ik al aan dat ik dat ging vieren, en vandaag zie je daar de eerste stap van. Uiteraard zal ik het hier niet bij houden, maar het is een leuke inluiding van het feestje. 26 oktober 2011 startte ik deze blog, nadat mijn vorige host, web-log.nl, na maanden offline zijn weer terugkwam en al mijn plaatjes had weggegooid en de lay-out hopeloos had verkracht. Mijn oude blog is nog steeds te bezichtigen op fant.web-log.nl, maar er is geen touw meer aan vast te knopen door Weblog’s geweldige beleid. Ik twijfelde even tussen Blogspot en WordPress, en ging uiteindelijk voor Blogspot. Nu, bijna een jaar later, ben ik nog steeds erg te spreken over de service die Blogspot biedt! Ik ben nooit offline geweest en alles werkt heerlijk soepel, zelfs nu ik er meerdere blogs onderhoudt.

Maar goed, waarom vier ik dit bij 100 posts, en niet bij het éénjarige bestaan op 26 oktober? Nou, heel logisch, omdat ik vind dat posts veel meer zeggen dan tijd. De tijd verstrijkt, wat er ook gebeurt, waar een postcount van 100 een cijfer is waaraan je kunt zien wát ik heb gedaan in die tijd. 282 dagen ben ik online, en in die dagen heb ik 100 posts geplaatst, wat neerkomt op een blog per 2.82 dagen, wat eigenlijk best redelijk is te noemen. Deze week ging ik ook over de 15,000 totale pageviews heen, wat ook een mooi getal is. Gemiddeld heb ik dus per dag 54 pageviews gehad, wat voor een blog over mijn suffe leventje ook niet tegenvalt!

Vandaag wil ik om deze viering in te luiden beginnen met een terugblik in het archief. Ik zal beginnen in Oktober 2011 en alle blogs sindsdien doorspitten. Lekker herinneringen ophengelen en een mooi stukje zelfreflectie. In deze post zal ik de interessantste, leukste, emotioneelste, sombertste en beste blogs plaatsen, met link en een verhaaltje, om zo een mooi overzicht van de afgelopen 282 dagen mij te krijgen. Of het boeiend is? Geen idee, maar blijkbaar vindt men mij sowieso boeiender dan ik had verwacht, anders hadden er geen 15,000 mensen hier gezeten in minder dan een jaar.

Wat is dit nou?
De eerste blog ooit onder blogspot! Geen spannend verhaal, maar slechts een suffe blog zoals je ze van mij gewend bent, uiteraard met een plaatje van een stuk kaas erbij.

Midlifecrisis
Mijn eerste column-achtige blog! Helaas lokte het nog niet echt de discussie uit die ik had gehoopt, maar het was leuk om te schrijven en een eerste stap in de richting waarin ik met deze blog in wou slaan. Ook mijn eerste autogerelateerde verhaal, ofwel het begin van het einde voor de autohatende lezers.

Nacht
De eerste depressieve blog. Het lijkt veel langer geleden, deze periode waarin ik nog bijna elke dag, maar vooral nacht, met allerlei zelf gecreëerde problemen rondliep. Ik was hardnekkig op zoek naar een baan, maar kon niks vinden, juist omdat ik er zo hard naar zocht. Ik was hardnekkig aan het proberen dat ene meisje te krijgen, maar ook dat lukte niet omdat ik te hard probeerde. Het was geen leuke tijd, maar op een hele vreemde manier mis ik het soms bijna een beetje.

ik HAAT voetbal
Een populaire column! In een land waar voetbal zo belachelijk opgehemeld wordt, beginnen mensen zich af te vragen of ze vreemd zijn als ze er niet van houden. Welnee! Of wel, maar wat zou het? Er komen nog bijna dagelijks mensen op mijn blog via de zoekterm “haat voetbal”, of iets soortgelijks, wat bewijst dat ik niet de enige ben. Volgens mij de blog met de meeste comments.

(nog 1 keer) werk
Dit is een mooie voor mij. Ik werkte toentertijd bij Koskamp en ontdekte daar écht hoe vreselijk ik 9-5 banen en werken onder een baas vond. Ik walgde er zo vreselijk van, maar iedereen verklaarde me voor gek. Dit moest ik de rest van mijn leven gaan doen, dus ik moest het nu maar even volhouden! Nee, besloot ik. Gewoon: nee. Het volgende citaat geeft het begin van de AutoSocial fase aan, wat één van de beste stappen in mijn leven is geweest:
Ik word nog liever zwerver dan een of andere suffe kantoorwerker. Een eigen bedrijf is vast en zeker uitputtend en veel keihard werken, maar ik zou het er voor over hebben!

Mijn leven, vandaag de dag
De meest gelezen blog, wat niet komt door de inhoud… Die is namelijk heel neutraal, zoals de titel al aangeeft. Nee, de reden dat deze blog de meeste mensen via google trekt is dat er een plaatje van een neusaap staat, wat ik op mijn beurt ook gewoon van internet heb geplukt. Achja, neusapen zijn nou eenmaal enorm populair.

Aankondigingen
Op 11 januari 2012 was het zover; mijn eerste domeinnaam! Sinds die dag is deze blog te vinden op fant92.nl, in plaats van de irritant lange url fant92.blogspot.com.

Ik ben vandaag zo vrolijk
Deze blog en deze dag luiden een fase in van mijn leven waar ik nog steeds in zit. Het is een fase vol blijdschap, vrolijkheid en geluk. Die dag, 24 januari, schreef ik een mailtje naar enkele mensen met mijn plan voor AutoSocial. Nu, een half jaar later, zijn we niet gek veel verder, maar ik heb wel enorm veel geleerd en heb geen seconde spijt van wat dan ook.

Schaamte ten top: mijn eerste vlog
Vlogs: iets wat ik door wou zetten, maar wat al snel niet ging wegens een gebrek aan gespreksstof. Daarnaast is het nooit gelukt om goed camera-apparatuur in mijn auto te monteren. Misschien dat als ik eens goede middelen heb, dus GoPro’s en dergelijke, dat ik weer ga vloggen volgens het originele plan: van achter het stuur.

Fentrepreneur
De lancering van mijn Engelstalige entrepreneur/zakenblog op fentrepreneur.blogspot.com

Post 100: Verslag Maarten Memorial
De 100e blog, vandaag gepost!

Al met al heb ik dus elf blogs kunnen kiezen die enigszins interessant zijn om vandaag terug te lezen, of die mooie of juist minder mooie herinneringen terugroepen. Het was erg vermakelijk alles terug te lezen, en ik heb weer aardig wat stof tot nadenken gekregen. Dat nadenken zal ik uiteraard deels op deze blog doen, zodat jullie lekker kunnen meegenieten.

Post 100: Verslag Maarten Memorial 2012

Dit is mijn 100ste blog op Fant92.nl! Tijd voor feest? Jazeker! Binnenkort meer informatie, maar nu eerst dit.

Gisteren, op 2 Augustus, was het Maarten Memorial weer. MM is een evenement waar de mooiste auto’s van ons kleine landje samenkomen om kinderen met een ernstige ziekte een van de beste dagen van hun leven te bezorgen. Het trekt ook veel mensen aan die de wagens komen bewonderen, en daar was ik er eentje van. Na een lange rit vol files en omwegen kwamen we veel te laat aan op het plein voor Ahoy, Rotterdam. Het was al 12:30 en de auto’s zouden over drie kwartier al vertrekken. Bij het opdraaien van de parkeerplaats moeten we ons al langs een Ferrari F40 werken die op een vrachtwagen staat. Vanuit de auto kan ik hem alvast bewonderen, en concluderen dat hij er in het echt toch wel erg strak uitziet. We parkeren en lopen naar het plein. Ik bekijk de F40 van dichtbij, en bewonder zijn lijnenspel. Ik kan echter nog steeds geen extreme bewondering opbrengen voor de vreemde neus en de simpele achterkant van het ding. Nee, de F50 blijft in mijn ogen stukken mooier, maar helaas heb ik die ook nog nooit in het echt mogen aanschouwen.

De F40 zou niet de weg opgaan, wat ik eerst vrij laf vond van de eigenaar. Vandaag kwam ik er echter achter dat de auto te koop staat bij een dealer, die hem dus alleen voor het goede doel hierheen heeft vervoerd. Respect is wel op zijn plek dus. We lopen weg van de F40 en gaan het plein op, wat volstaat met allerhande exotische wagens. Extreem veel Lotussen, wat niet zo vreemd is als je de achtergrond ziet van Maarten Memorial. Maarten van Sten was een extreme Lotus-fanaat en stierf aan huidkanker, waarna besloten werd dit evenement op te zetten.
Als ik in mijn Lotus rij voel ik me niet ziek“, aldus Maarten.

Toch zijn het niet de tientallen Elisejes en een enkele Exige of Esprit die de aandacht trekken. Het zijn prachtige en geniale wagens, maar als er aan de andere kant van het plein Ferrari’s, Mclaren’s en Lamborghini’s staan trekt dat me net iets meer. Uiteraard zijn er 360’s, een Gallardo en F430’s, maar ook iets unieker spul, waaronder een Mclaren MP4-12C, een Ferari 458 Spider, een Spyker C8 en de welbekende Nederlandse Lamborghini LP670-4SV. Ook trekken de twee Ford GT40’s die er staan veel aandacht. Zelf vind ik de GT een van de weinig echt mooie Amerikaanse ontwerpen, en in het echt is het nog extra imposant. Vooral de achterkant is goddelijk.

We hebben helaas niet heel veel tijd om de auto’s te bewonderen, want de eerste motoren worden gestart. We gaan klaarstaan langs de weg en genieten van het oorstrelende gebrul van V8’s, V10’s en V12’s. Neemt niet weg trouwens dat de meeste Lotusjes ook nog een prachtig geluidje weten te krijgen uit hun viercylinder. Het was eigenlijk ons plan de auto’s ook nog te volgen naar Zandvoort, waar ze over het circuit gingen scheuren, maar we besloten andere plannen te maken. Onze Maarten Memorial zat erop. Ik ben blij met het zien van een aantal wagens die ik al tijden in het echt wou aanschouwen, waaronder de Ferrari F40, Ford GT40 en de McLaren MP4-12C. En gelukkig hebben we de foto’s nog!

Maarten Memorial 2012 haalde in totaal 1.022.974,32 op voor het goede doel! Een topprestatie.

Er kwam zelfs nog een Hummer H1 langs!

De LP670-4SV met Reiter uitlaat. Onvoorstelbaar luid!

458 spider, een ware schoonheid!

De eerste Ford GT40!

Met een erg sexy achterkant.

De Mclaren MP4-12C. Niet lelijk, niet extreem mooi.

Van voren nog wat minder.

Een zieke Fiat Panda met eendenstickers! Trok uiteraard enorm veel aandacht.

Spyker C8! Neerlands trots.

Een echte Italiaanse schoonheid.

F40 kont. Meh…

Spyker kont! Stukken beter!

Ik ben dol op de California! Deze had helaas wel wat foute carbon accenten.

De LCC rocket was vooral populair onder de kinderen. Vreselijk lelijk, maar zeker wel uniek! Enige exemplaar ter wereld.

De R8 is stiekem best mooi, zelfs al is het een Audi.

Toen Lambo’s nog prachtig waren…

De Carver One is net als de Rocket extreem uniek. Bedrijf is helaas failliet.

En de Carver heeft een handbak! Dat had ik niet verwacht. Top!

Nog altijd één van de mooiste konten in de geschiedenis van de automobiel. Testarossa.

Mercedes 300SL, klassieker.

En uiteraard waren er enkele F430’s aanwezig. Krijg je met zo’n instapmodel, want iedereen kan wel 200k missen toch?
Disclaimer: deze foto’s zijn genomen met mijn telefoon (Sony Xperia S), en ik ben geen topfotograaf. Sfeerimpressie is het enige doel!