Kleine gesprekken

Ik hou niet van radio. Het is één van de meest omslachtige manieren om muziek te beluisteren. Je wordt constant lastiggevallen met reclames, DJ’s die denken dat ze grappig zijn, weerberichten, verkeersinformatie en belspelletjes met extreem oninteressante mensen aan de lijn. Het ergste is echter dat je niet kunt kiezen wat je luistert! Één of andere DJ bepaalt welke muziek jij te horen krijgt… Ik kan me nog herinneren van toen ik bij Koskamp werkte en 6 uur op een dag in de auto zat, hoe gek ik werd van de radio. Ik had hem nodig om niet achter het stuur in slaap te vallen, maar kon Giel Beelen en zijn vriendjes na de eerste week al niet meer uitstaan. De ene helft van de nummers was zo brak dat ik de neiging kreeg tegen een muur aan te rijden om er een einde aan te maken, en de andere helft die nog enigszins leuk was kreeg je dan drie keer op een dag te horen. Er was echter één nummer wat me toentertijd niet ging vervelen, en daarmee maak ik het begin naar dit extreem langdradige en omslachtige opstapje naar wat ik eigenlijk probeer te delen. “Home” van ‘Edward Sharpe and the Magnetic Zeroes’ maakte mij altijd eventjes vijf minuutjes blij, onafhankelijk de omstandigheden. Het nummer is nog altijd één van mijn favorieten, en een mooi voorbeeld van een plaat die zijn populariteit zonder enige twijfel verdient. Helaas heb ik nooit de versie kunnen terugvinden die op 3FM gedraaid werd toentertijd, maar slechts een langere en net wat minder mooie albumversie.

Maargoed, ik wou het helemaal niet hebben over Home. Laatst zette ik de top 100 op Spotify even op om te kijken of er nog wat goeds tussen zat. Na zo’n 75 keer geskipd te hebben langs allerlei schijt als Rihanna, Pitbull en Nicki Minaj kwam ik daar opeens langs “Little Talks” door de band ‘Of Monsters and Men’, wat volgens Last.fm onder de categorie Indie Folk valt. Wederom hebben we een lange bandtitel, en ook het nummer deed me ergens sterk denken aan Edward Sharpe’s Home. Ik was instant verliefd, en heb het nummer denk ik ongeveer twee dagen bijna constant op repeat gedraaid. Als ik dit soort nummers dan tussen alle walgelijke bagger zie staan tovert dat toch altijd wel een glimlach op mijn gezicht. Ze zijn er nog wel, mensen met smaak. Jammer dat ze in de minderheid zijn…

Top 10: engste games & films

Er is nog steeds niks wat zo goed bezoekers naar mijn blog trekt als top 10’s. Conclusie? Simpel: meer lijstjes! Vandaag zet ik voor jullie de engste entertainmentervaringen op een rijtje. Videogames en films zijn zonder meer de media die je het eerste aan het gillen krijgen, want ondanks dat een boek best spannend kan zijn, heb ik er na een bepaalde leeftijd nooit meer van wakker gelegen. Kan er uiteraard ook iets mee te maken hebben dat ik toen stopte met lezen, maar dat is een heel ander verhaal. Ziehier, de tien engste entertainmentproducten! Zoals altijd begin ik bij 1, zoals dat niet hoort.

Disclaimer: Deze lijst bestaat, uiteraard, alleen uit de films die ik gezien heb, dus er zullen vast titels ontbreken die er volgens jou wel in horen. Plaats het vooral in de comments!

1. Amnesia: The Dark Descent (PC)
Er hangt een enorme hype om Amnesia heen, en eigenlijk is dat ook gewoon terecht. Deze game is zo immens eng dat ik niet veel verder kwam dan 10 minuten… Overdag… Waar je in de meeste horrorgames een enorm geweer in handen gedrukt krijgt, en alles wat je bang maakt gewoon kapot kunt schieten, is dat er in Amnesia niet bij. Het enige wat je kunt doen is vluchten en je verstoppen in een kast of iets dergelijks, en van daaruit horen hoe het kwaad centimeters verder voorbij schuifelt. Angstaanjagend in de graad die hartaanvallen veroorzaakt.

2. Condemned 2: Bloodshot (360/PS3)
Ook op 2 een game, wat zo vreemd nog niet is. Games zijn het ideale medium voor horror, wat wel te zien is aan de doorbraak die Amnesia veroorzaakt. In films kijk je toe hoe anderen bang zijn, en uiteraard slaat er wat van die angst op jou over, maar in games ben jij degene in het verschrikkelijke scenario. Je bent zelf verantwoordelijk voor alle dingen die je tijdens films naar de karakters loopt te roepen. Condemned 2 is extreem angstaanjagend, zelfs al heb je regelmatig een wapen in je handen. Het is zonder twijfel één van de bruutste, ziekste games ooit gemaakt. De settings zijn echter wat deze game zo onvoorstelbaar eng maakt… De poppenfabriek staat me zeker nog bij, maar wat ik echt nooit van mijn leven zal vergeten is het afgelegen huis, waar ik opeens oog in oog kwam te staan met een extreem bloeddorstige grizzlybeer. Slaan of schieten heeft geen zin, het enige wat je kunt doen is rennen voor je leven.

3. The Fourth Kind
Volgens vele mensen valt deze film tegen, en ik kan niet anders dan instemmen. In de tweede helft gaat The Fourth Kind vrij snel van horror naar onbedoelde komedie. Het is echter die eerste helft die hem toch de derde plek in dit lijstje bezorgt. Ik heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld als tijdens de interviews uit de eerste helft van deze film. Alleen de trailer al heeft me volgens mij al aardig wat uurtjes slaap ontnomen. Ik ben dol op uilen, maar ze kunnen toch ook wel verdomd creepy zijn!

4. Penumbra serie (PC)
Waar Amnesia ontwikkelaar Frictional Games echt op de kaart zette, maakten ze voor die tijd ook al verdomd spannende horrorgames. De Penumbra serie, bestaande uit drie games, heeft een soortgelijk concept. First person, berust veel op physics en ook de beklemmende, beangstigende sfeer komt overeen. Deze game bevat wel enkele combat-elementen, wat hem niet alleen minder eng, maar ook minder vermakelijk maakt. Zo geweldig werkte het namelijk niet… Wat wel goed werkte was de doodenge setting, de beangstigende vijanden en de puzzels. Daarnaast had je constant het gevoel opgejaagd te worden, wat meestal ook het geval was.


5. Dead Space serie (PC/360/PS3)
EA, wat we kennen van kindvriendelijke games als FIFA, The Sims en Need for Speed, kwam een aantal jaren geleden opeens op de proppen met een extreem verknipte horrorgame. Dead Space speelt zich, zoals je misschien al had geraden, af in de ruimte. Als Isaac werk je je een weg door een enorm ruimteschip wat grotendeels is overgenomen door niet-zo-vriendelijke aliens. De combat is vloeiend, en de wapens zijn geweldig. Het zijn de sfeer en de setting die Dead Space zo’n beangstigende ervaring maken, uiteraard vergezeld van genoeg schrikmomenten. Bovendien is het verhaal ook geweldig, en zal de game je genoeg psychologische horror voorschotelen.

6. The exorcism of Emily Rose
Met weinig verwachtingen stopte ik de blu-ray van Emily Rose in de speler, en even later ging ik met weinig verwachtingen tot slaap mijn bed in. De hele film door vraag je je af wat er nou precies aan de hand is, en dat is exact wat ik van een horrorfilm verwacht. Daarnaast ben ik sinds het zien van deze film nog altijd bang een keer wakker te worden met een klok die stilstaat op 3:00…

7. Slender (PC)
Hier kun je zien hoe ik me al jammerend en gillend door de game Slender heen werk. Deze gratis te downloaden game begint de nieuwe Amnesia te worden. Youtube stroomt vol met filmpjes van mensen die, net als ik, al krijsend proberen acht briefjes op te pakken terwijl het karakter Slenderman ze opjaagt. Slechte graphics, bijna geen functies, Slenderman ziet er niet uit, maar toch raad ik aan wat extra ondergoed bij de hand te hebben.

8. 1408
Als je nog zin hebt in een fobie voor hotelkamers, raad ik je aan 1408 te gaan kijken. Een meesterwerk vol psychologische horror, wat je op het puntje van je stoel houdt met de ene na de andere plottwist. Geen monster te bekennen (naar mijn, al wat vage, herinneringen), en toch een verdomd spannende ervaring. Stephen King blijft een held op dit gebied.

9. The mothman prophecies
Mijn hersenen hebben deze film al een beetje verdrongen, om me nog wat nachtrust te gunnen, gok ik. De Mothman, logischerwijs een soort man/mot-hybride, werd in 1967 ergens in Amerika waargenomen, en heel wat jaartjes later besloot iemand er een film van te maken. Lekker veel psychologische horror, en eigenlijk maar verdacht weinig van de mottenman zelf. In mijn ogen alleen maar beter!


10. IT
Clowns zijn eng, en Pennywise is daar het grootste bewijsstuk van. Een aantal scenes zullen je echt voor altijd bijblijven. De meeste mensen zullen de douche-scene of het papieren bootje noemen, maar zelf vond ik het fotoboek met voorsprong de meest verontrustende scene uit dit meesterwerk van Stephen King’s hand. De effecten zijn wat verouderd, maar voor de rest is deze film in 2012 nog net zo eng als hij in 1990 was. Nouja, zeker weten doe ik het niet, want in 1990 bestond ik nog niet.

Recensie: The Dark Knight Rises

Afgelopen vrijdag ging The Dark Knight Rises in premiere. Ik besloot een marathon te houden. Batman Begins, The Dark Knight en dan op naar de bios voor het laatste deel. In mijn ogen is The Dark Knight nog altijd de perfecte film, dus ik had mijn twijfels of ik teleurgesteld te bioscoop ging verlaten.

Er is gewoon nog nooit een film geweest die me zo heeft weggeblazen als The Dark Knight een paar jaar terug. Het is een combinatie van enorm veel facetten die dit in mijn ogen tot  pure perfectie maken. Het belangrijkste punt is het acteerwerk van Heath Ledger (RIP beste man…), maar ook het overige acteerwerk, de heerlijke duistere sfeer, het verhaal, de prachtige beelden, de prachtige soundtrack, de lengte, echt alles was foutloos. Ik heb de film denk ik wel tien keer gezien, terwijl ik films anders zelden meer dan één keer kijk. En toen kwam The Dark Knight Rises. Uiteraard zonder Heath Ledger, dus hoe kon dit ooit net zo goed worden, laat staan beter?

Laat me maar gelijk zeggen dat beter ook niet gelukt is. TDK staat nog altijd bovenaan mijn lijstje, maar TDKR komt wel erg dicht in de buurt, en dichtbij perfectie komen betekent altijd nog dat je het verdomd goed doet. Alles wat ik hierboven noemde is nog aanwezig, behalve Heath Ledger. Dat betekent dat je kunt genieten van de duistere, verknipte sfeer, een ijzersterk verhaal, geweldige beelden en een geweldige soundtrack. Als hoofdschurk is dit keer Bane aan de beurt. Tom Hardy speelt hem geweldig, maar het karakter heeft gewoon een stuk minder charme dan The Joker. Zijn masker en stem zijn heerlijk creepy, maar verder is het eigenlijk een vrij cliché ‘bad guy’, waar je dat van The Joker zeker niet kunt zeggen.

Wat mij, als een Alfred zijnde, wel aanstond, was de grote rol die voor Batman’s butler Alfred was weggelegd. Ik ga niets verklappen over dit subplot, behalve dat het me echt diep wist te raken. Michael Caine is een extreem getalenteerde acteur, en vertolkt ook de emotionelere stukjes met geweldige overtuiging. Ook krijgen we dit deel te maken met Catwoman, in de extreem aantrekkelijke vorm van Anne Hathaway. Ze is geknipt voor de rol, en is een flink stukje aangenamer om naar te kijken dan Maggie Gyllenhaal al zeg ik het zelf.

Ik ga ook niks verklappen over het verhaal, want dit is een ervaring die je zonder enige voorkennis in moet gaan. Zorg wel dat je van te voren naar de WC gaat, want de film duurt bijna drie uur. Niet dat je het gaat merken, want de tijd vliegt! Voor je het weet is het einde daar alweer. Een einde, trouwens, wat veel ophef veroorzaakt, omdat de één er wat anders in ziet dan de ander. Ik vond het vrij duidelijk, en vond het een prachtige afsluiting van deze trilogie.

Al met al is Nolan erin geslaagd extreem dichtbij de perfectie die hij eerder bereikte te komen, en dat is extreem knap met de middelen die hij had (lees: geen Heath Ledger, extreem hoge verwachtingen). Ik liep totaal niet teleurgesteld de bioscoop uit, en tenzij je zo’n persoon bent die alle populaire films wil haten, zul ook jij dat niet doen. Het is bijna onmogelijk een meesterwerk als dit niet op prijs te stellen, of je nou houdt van Batman of niet.

Maar ehm, wat doe jij hier eigenlijk nog? Ga nou eens even heel snel op weg naar de bioscoop!

Cijfer: 11/10

Blogmeldingen

Zo, nou, daar ben ik weer eens hoor. Ik heb even wat minuten van mijn kostbare tijd vrijgemaakt voor jullie. Nouja, kostbaar, je zou het bijna denken he? Ik blog veel te weinig de laatste tijd, en daar wil ik weer verandering in brengen. Ik heb nu twee blogs te onderhouden, met de opening van Fentrepreneur, maar dat betekent niet dat ik Fant92.nl moet verwaarlozen.

Het plan is dus heel simpel; vaker schrijven. Ik merk deze maand een flinke toename in advertentie-inkomsten, en dat motiveert toch wel aardig om meer te gaan bloggen. Ik weet ook dat er iemand op mijn ads heeft zitten klikken, maar alsnog, het cijfertje is gewoon leuk. Uiteraard zijn advertentie-inkomsten een stuk makkelijker met een niche site als Fentrepreneur. Ik wil die dan ook gebruiken om SEO tactieken op te testen en te kijken of ik er geld uit kan slaan. Op deze blog wil ik wat vaker stukjes gaan zetten in de trant van recensies, verslagen, top 10’s en column-achtige stukjes. Het zijn niet de populairste stukjes onder de vaste lezers, maar er valt niet elke week een lang persoonlijk verhaal meer te schrijven. De tijd dat ik daar depressief genoeg voor was is gelukkig alweer een tijdje achter me. Daarnaast zijn het wel de stukjes die me de meeste bezoekers via google opleveren. Nouja, op de eerste plaats staat nog altijd de zoekterm “Neusaap”, die al 317 mensen naar mijn blog heeft geleid omdat er ergens bij een oude blog een plaatje van een neusaap stond. (vandaar de Justin Bieber hierboven, voor gratis hits) Daarop volgt de zoekterm “ik haat voetbal” met 72 hits, wat me ook wel vrolijk stemt. De derde plek is eigenlijk niet veel anders. “haat voetbal” bracht nog 20 mensen hierheen.

Maargoed, meer stukjes dus. Hoe en wat weet ik nog niet 100%, maar ik wil een soort ritme in gaan bouwen. Ik heb sowieso nog genoeg films, games en albums om te recenseren, dus als het goed is, is er geen gebrek aan materiaal. Verwacht in elk geval deze week nog een review van The Dark Knight Rises. Kleine hint: hij is geweldig, ga hem nu onmiddellijk zien.

Fentrepreneur

Beste mensen, de kans is groot dat je de laatste tijd wat zat werd van mijn eindeloze verhalen over AutoSocial. Nou is dat niet de reden voor het aankomende nieuwtje, maar wel een mooie bonus. Ik heb namelijk een nieuwe blog gestart op fentrepreneur.blogspot.com

Hier zal ik, in het Engels overigens, mijn verhalen over AutoSocial en alle bijbehorende zaken bijhouden, zodat Fant92.nl gewoon gebruikt kan blijven worden voor mijn persoonlijke verhalen. Uiteraard zal ik af en toe AutoSocial nog even noemen, maar de echt lange stukken komen op Fentrepreneur terecht. De flauwe woordspeling in de titel is het beste wat ik kon bedenken, want alle goede namen waren uiteraard al bezet.

Momenteel is er nog geen blog te lezen. Ik wou vanavond wat typen, maar het is al laat en ik heb last van hoofdpijn, dus dat bewaar ik voor later. Wel kun je alvast de “About me” pagina lezen, en bij interesse de andere pagina’s in de bovenbalk even doorkijken. Het design is niet mijn prioriteit, en zal waarschijnlijk nog wel even zo blijven.