Welcome to Earth

Slechts een combinatie van prachtige beelden, voor wie het soms even nodig heeft eraan herinnerd te worden dat deze aarde zo slecht nog niet is. Vergeet niet full-screen en HD te kijken als je PC&internet het aankunnen.

Top 10: Emotionele muziek

Ik word momenteel geteisterd door een vervelende combinatie van verkoudheid en griep, wat inhoudt dat ik misselijk ben, koppijn heb en de hele dag loop te hoesten en snotteren. Niet zo fijn, en ik voel me veel te wazig om een lang, diepgaand verhaal te schrijven. Iets wat ik nog wel kan is muziek luisteren, en vandaag wil ik jullie weer eens een lekkere simpele top 10 voorschotelen. De tien nummers die bij mij de meeste emoties oproepen. Die mij nog steeds kippenvel bezorgen, zelfs na honderden keren luisteren. Uiteraard kun je een overdosis aan nummers van “The Airborne Toxic Event” verwachten, maar je had denk ik ook niks anders verwacht. Net als bij mijn vorige top 10 doe ik lekker tegendraads en begin ik bij nummer één. Om geen filmpjes-overdosis te doen zijn de titels links naar de youtube filmpjes, mocht het nummer in kwestie niet getroffen zijn door Youtube’s geweldige copyright-censuur.

1. Johnny Cash – Hurt
Geen Airborne Toxic op nummer 1? Ben ik soms ziek? ja. Maar alsnog is mijn keuze daardoor niet beïnvloed, want het nummer wat mij nog altijd het meeste weet te raken is niet alleen van een andere artiest dan TATE, het is ook nog eens een cover. Toen ik dat ontdekte had ik moeite het te geloven. Hoe kon een nummer met zo vreselijk veel emotie nou van iemand anders zijn dan de heer Cash zelf? Toch is het zo, want het is origineel geschreven en gezongen door Nine Inch Nails. Naast de uitvoering van Cash verbleekt die van NIN echter zo erg dat het eigenlijk gewoon zielig voor ze is. Dit is een nummer wat in veel lastige tijden in mijn leven bijna oneindig op repeat heeft gestaan.

2. The Airborne Toxic Event – The Graveyard near the House
Ja hoor, daar is TATE. Bovenstaande is niet mijn favoriete nummer van ze, maar wel degene die me emotioneel het meeste weet te raken. Het geeft me telkens weer een vreemd gevoel wat ergens tussen vrolijk, vertederd en extreem depressief in ligt. Het is prachtig op zo veel manieren dat ik de eerste keer dat ik het hoorde bijna in tranen uitbarstte. En dan die lyrics… Dit was de grootste verrassing van hun laatste album, al helemaal gezien het helemaal op het einde stond, waar ik niet meer had verwacht nog zó enorm weggeblazen te worden.

3. Pilot Speed – Alright
Waarom dit nummer me zo raakt weet ik niet zo goed. Het kan zijn omdat ik het voor het eerst hoorde toen ik extreem depressief was (zie levensverhaal rechts, mocht je enige interesse hebben). Ik keek toen de film “Death Sentence” en hoorde dit nummer tijdens de eindcredits, waarna ik het opzocht en het dagen lang op repeat heb laten staan. Ik ben gewoon dol op tempowisselingen zoals die aan het einde van dit nummer, vooral als er zoveel emotie in de stem te vinden is. Eigenlijk is het een zeikerig nummer, maar wel eentje die ik extreem ben gaan waarderen.

4. The Airborne Toxic Event – Duet
(Filmpje begint écht bij 0:35)
Een nummer waar alleen een live uitvoering van is, wat geldt voor meerdere nummers van TATE’s live album; “All I Ever Wanted; live from Disney Hall”. De band zegt zelf dat het is omdat de uitvoeringen daar al zo perfect voldeden aan wat ze probeerden te bereiken dat ze het nooit meer konden overtreffen, en ik kan me dat prima voorstellen. Dit nummer is een prachtig voorbeeld van de emotionele perfectie die TATE zo vaak in hun nummers weet te stoppen. Ik ga er niet teveel woorden aan besteden, want dit is iets wat je moet luisteren. Magisch.

5. Coldplay – Fix You
Als je de hele wereld een lijstje als deze liet opstellen zou “Fix You” denk ik best wel eens in de helft kunnen opduiken. De lyrics zijn niet eens zo geweldig (trouwens altijd nog beter dan de meeste coldplay lyrics), maar de manier waarop ze gezongen worden is dat wel. Live was dit ook een prachtige ervaring, die de zure nasmaak van het verder middelmatige optreden (pinkpop 2011) goed wist weg te spoelen.

6. Gary Jules – Mad World
Deze is denk ik het bekendste wegens de film “Donnie Darko”, die je eigenlijk wel gezien moet hebben voor je besluit te sterven. Heeft een extreem unieke, sombere sfeer die doordringt in de muziek zelf, maar ook in de lyrics. “I find it kind of funny, I find it kind of sad… The dreams in which I’m dying, are the best I’ve ever had”.

7. The Airborne Toxic Event – All I Ever Wanted
Een nummer wat nog elke keer de rillingen over mijn rug doet lopen. Positieve rillingen… Denk ik. Eigenlijk zijn het negatieve, maar het feit dat muziek die op weet te roepen zie ik dan wel weer als positief. Het betekent dat het je raakt, en dat is in mijn ogen iets wat niet veel muziek bereikt. Van dit nummer zijn trouwens wel studioversies, maar ze komen bij lange na niet in de buurt van het Live optreden zoals te vinden op de bij nummer 4 genoemde DVD/CD.

8. Eddie Vedder – Long Nights
Hier weer een nummer wat ik heb leren kennen door een film, maar in dit geval is het ook speciaal gemaakt voor die film. Eddie Vedder (bekend van Pearl Jam) ging de studio in om de soundtrack van de film “Into the Wild” te regelen, en hij kwam naar buiten met zonder enige twijfel de beste soundtrack ooit. Het gaat hier trouwens ook om een film die bij mij in de top 5 van allerbeste ooit staat, waar de muziek weer aan meehelpt. “Long Nights” is het beste nummer.

9. The Airborne Toxic Event – A Letter to Georgia
Wederom een nummer van TATE’s live album, en wederom een onvoorstelbaar mooie. Helaas ook nooit een studioversie van gemaakt, om dezelfde reden als bij nummer 4 genoemd. Een van de voornaamste redenen dat dit nummer erin staat is het stukje lyrics naar het eind toe. Ik denk dat je het er misschien wel uit kunt pikken, en zoniet hebben we duidelijk verschillen in smaak.

10. The Airborne Toxic Event – Innocence
En opnieuw een nummer van The Airborne Toxic Event. Ik ben voorspelbaar, of niet soms? Ik twijfelde heel erg tussen “Sometime Around Midnight” en de akoestische versie van “Innocence”, maar ben uiteindelijk toch voor Innocence gegaan. De versie die op het debuutalbum van de band verscheen was al mooi, maar de akoestische gooit er nog even 20 scheppen bovenop. De emotie is hier niet alleen hoorbaar, maar ook zichtbaar, en dat bewijst maar weer eens waarom deze band zo geweldig is.

Recensie: Radical Face – Family Tree (the roots)

Een tijdje geleden beloofde ik jullie al een recensie van dit prachtige album, en eigenlijk heb ik nu stiekem ook mijn mening alweer gegeven; hij is prachtig. Mocht je daar genoeg aan hebben raad ik je nu aan naar je favoriete winkel of torrentsite te gaan en te gaan genieten, zoniet kun je nog even doorlezen voor iets meer details.

Mijn grote respect voor de heer Ben Cooper, beter bekend als Radical Face, begon toen Nikon een jaartje terug met hun nieuwe reclame kwam, waarachter het nummer “Welcome Home” te horen was. Dit klonk zo bijzonder – op de goede manier – dat ik een internetzoektocht begon en er al snel achter kwam dat Radical Face verantwoordelijk was voor dat stukje muziek. Met wat zoeken vond ik twee albums, Ghost en Junkyard Chandelier, die allebei even geweldig waren. Het is muziek met een verhaal, wat niet alleen wordt verteld door de teksten, maar eigenlijk nog wel meer door de geweldige sfeer en de achtergrondgeluiden. Het was muziek met een prachtige duistere, sombere ondertoon die mij een heel speciaal gevoel bezorgde. Eerder dit jaar zag ik Radical Face live in Groningen, waar je HIER het verslag van kunt lezen, en daardoor is mijn respect voor Ben alleen maar gegroeid. Ondanks dat zijn live performance niet de beste was, was het algehele optreden toch enorm indrukwekkend. Hij vertelde de verhalen achter de nummers, en het werd me toen pas duidelijk wat een vreselijk deprimerend leven Ben gehad moet hebben om dit soort muziek te kunnen schrijven.

Later die week luisterde ik het album Family Tree: The Roots nog eens, en vreemd genoeg wist ik het niet zo te waarderen. Hoe dat komt weet ik niet, maar afgelopen week besloot ik hem nog een kans te geven, en zag ik het licht. Dit is een van de beste albums ooit gemaakt en zeker van de hoogstaande kwaliteit die ik van Radical Face gewend ben. Er zijn weinig albums die zo’n perfecte gehele beleving bezorgen als Family Tree. Alles loopt heerlijk in elkaar over, het past bij elkaar en er is geen enkel nummer wat er niet tussen past. Dat betekent dat er ook geen enkel slecht nummer op staat, en dat is best zeldzaam! De hoogtepunten zijn toch wel de nummers “A pound of Flesh” en “Black Eyes“, maar ik betrapte mezelf erop het album toch altijd in zijn geheel te luisteren. Een week lang heb ik bijna niks anders geluisterd. Ik stond op, zette het album op repeat en ging ‘s avonds in bed liggen met de oordopjes in om het de volgende dag gewoon opnieuw te doen en ik ben hem nog steeds alles behalve zat.

Qua lyrics is het allemaal weer typisch Radical Face. Dat betekent een soort poëzie op muziek. Somber, deprimerend, prachtig. Ben’s stem past perfect bij de muziek, die vooral gemaakt wordt met piano, gitaar en… de hand. Ben bewijst dat het niet nodig is om allerlei dure instrumenten te kopen, en dat klappen eigenlijk ook gewoon verdomd goed werkt, zoals gedemonstreerd in het nummer “Ghost Towns” (wat ik laatst trouwens op de achtergrond hoorde bij Peter R. De Vries. Radical Face wordt mainstream?). Het mooiste van dit alles is dat dit nog maar het eerste album is uit de Family Tree trilogie, en dat we nog verblijdt zullen worden met twee vervolgen (Family Tree: The branches en Family Tree: the Relatives). Ik kan gewoon niet anders dan je smeken dit album een kans te geven, mocht je van een beetje alternatieve muziek houden. Ga er goed voor zitten, of nog beter: liggen, sluit je ogen en laat je even drie kwartier meevoeren naar Ben’s wereld. Je zult er geen spijt van krijgen.


Cijfer: 9/10

 

“This road is now my only friend
It welcomes me through straights and through bends
But no matter how long I stay,
It will never know my name

Oh, I am a long way from home

Gastblog: Willem!

Mijn god, het is een gastblog! Hoe is het mogelijk! Snel, lezen jij!


Het is weer tijd voor een gastblog! Heerlijk genieten van de laatste schrijfsels van Bastiaan! Maar wacht eens, dit is Bastiaan niet… wie is in godsnaam Willem? Net als jij (waarschijnlijk) ben ik een trouwe lezer van de weblog van Fant en in feite heeft Fant mij zelfs geïnspireerd tot het opzetten van mijn eigen weblog. Nu vind ik het nogal karig om al in mijn eerste gastblog schaamteloos reclame voor mezelf te gaan zitten maken, dus ik laat het aan Fant over om wel of niet ergens een link te plaatsen rondom deze schuin-gedrukte tekst.

Maar veel verder zijn we nog niet, wie ben ik nou precies, behalve slechts de schrijver van deze gastblog? Goeie vraag, een vraag waar ik de laatste tijd zelf ook erg mee bezig ben geweest. Ik schreef er uiteindelijk zelfs een stuk over voor mijn column in een universitair blad, maar vond dit toch te persoonlijk om te publiceren in een omgeving waar iedereen mij kent. Hier voelt dat echter een stuk comfortabeler. Bijzonder toch, hoe het internet het zo simpel maakt voor compleet onbekenden om met elkaar te communiceren, terwijl de anonimiteit alsnog voor een groot deel behouden blijft. Maar ik dwaal af, alweer.

Vroeger geloofde ik dat geluk het belangrijkste in een mensenleven is. Tenminste, belangrijker dan ontwikkeling. Als iemand comfortabel is met de situatie waarin hij verkeert, zowel letterlijk als figuurlijk, heeft die persoon geen reden om dat te willen veranderen. Onlangs ben ik er echter achter gekomen dat ik mezelf dit grotendeels heb voorgehouden omdat ik van geen enkele ontwikkeling wil weten, compleet ongewillig om mijzelf te definiëren.

Ik zie mijzelf namelijk niet als één definieerbaar persoon. In plaats daarvan, lijk ik meer een acteur die verschillende rollen speelt in verschillende omgevingen. Zo ben ik een compleet ander persoon bij mijn ouders dan in de klas en ben ik wederom anders op het sportveld. Ik zou echt niet weten welke van deze rollen het meest “mijzelf” is en ik zie eerlijk gezegd ook niet echt een bepaalde kern die alle rollen bezitten en die mijzelf dus zouden definiëren als mijzelf. In plaats daarvan probeer ik wanhopig vast te houden aan de kinderlijke onschuldigheid, die zeer veel op naïviteit lijkt, dat ik nog een tabula rasa ben. Een leeg blad, wachtend op de juiste pen om mijn levensverhaal op te schrijven, zoals Fant dat een tijdje geleden zo mooi deed.

Mijn probleem is dat ik niet kan kiezen, er zijn namelijk zoveel opties nog open. Graag zou ik hier een zin van mijn originele (Engelstalige) column willen quoten, aangezien ik niet zo goed weet hoe ik het naar het Nederlands zou moeten vertalen zonder de kracht te verliezen: “The feeling that I can still become anyone, makes me want to be everyone.” Dolgraag zou ik als ‘de schrijver’ gezien worden, de jongen die altijd zijn notitieblok bij zich heeft en daar regelmatig in zit te krabbelen. Tegelijkertijd zou ik ook veel van mijn tijd in sport willen investeren, of juist in mijn studie. Maar ik merk het ook bij kleinere dingen. Als ik bijvoorbeeld een hele mooie ‘tribute’ op Youtube zie, wil ik spontaan ook van dat soort filmpjes gaan maken.

Dit zijn natuurlijk een aantal persoonlijke voorbeelden, maar als je van dezelfde leeftijd als Fant en ik bent, herken je jezelf misschien wel in dit probleem. We zijn jong en  moeten nog bepalen wie we over dertig jaar zullen zijn, wanneer de mid-life crisis haar opwachting maakt. In die zin zou je kunnen zeggen dat ik momenteel in een pre-life crisis  zit. Kortom, ik kan geen volledig antwoord geven op de vraag wie ik precies ben, dus zeg maar gewoon Willem.

Verslag: MX-5 forum meeting

Het gaat nu al richting de twee jaar dat ik met veel plezier in mijn MX-5 rijd. Ik ben echter niet de enige, want zelfs in ons kleine landje is al een aardig actieve MX-5 club, met daarbij een nog veel actiever forum. De vele gebruikers, waarvan sommigen met gewoon eng veel verstand van de MX, hebben me al meermaals uit de brand geholpen met kleine problemen, en het is er altijd gezellig. Vorig jaar was ik al naar een kleine meeting geweest waar toen ongeveer 30 MX’jes op de veluwe samenkwamen. Het was best leuk, maar vrij kleinschalig en op een niet heel bijzondere locatie. Dit jaar was er wederom een meeting, waarbij het motto “bigger & better” zeker gold.

Bijna 70 MX-5’en zouden in het mooie Doorn samenkomen. Het doel? Elkaar ontmoeten, de auto’s bewonderen en veel mooie plaatjes schieten. Het zou om 11:30 beginnen, wat betekend dat wij al ver voor 10 uur hadden moeten vertrekken. Helaas zat dat er niet in, want een van de zes mensen waarmee ik die kant op zou gaan kwam een week van te voren met het nieuws dat hij moest werken. Om 11 uur, dus flink te laat, stonden wij nog op hem te wachten. Zijn werk liep ook nog flink uit, en pas om 11:30 konden wij eindelijk uit Emmen vertrekken…

De reis naar Doorn kon beginnen, en we hadden eigenlijk best wel haast. Het gas ging erop en waar dat kon is de MX aardig op zijn staart getrapt. Het duurde alsnog een aardige tijd tot we eindelijk in Doorn aankwamen, en veel te laat reden wij eindelijk het mooie veldje op, waar al tientallen MX’en ons op stonden te wachten. Helaas was een deel ook alweer weg, en hadden we de grote groepsfoto ook gemist. Een uurtje ongeveer hebben we rondgelopen, wat plaatjes geschoten en auto’s bewonderd. Het is geweldig om te zien hoe iedereen een persoonlijke twist aan dezelfde auto geeft. Zelden zie je twee auto’s die precies hetzelfde zijn. De een is wat origineler dan de ander, maar de budgetten liggen ook duidelijk ver van elkaar af. In sommige wagens is duidelijk duizenden euro’s gestoken terwijl andere nog vrijwel standaard zijn.

Na niet al te lange tijd was het alweer voorbij met de pret. We gingen in een lange stoet naar een restaurantje niet veel verderop, wat eigenlijk nog wel het leukste deel van de meeting was. Lekker in een rij van tientallen MX’en over de weg. Er is weinig leuker dan rondrijden met zowel door je voorruit als in je spiegel alleen maar MX-5’en. Helaas werkt het verkeer zelden mee en wordt de slinger hier en daar doorgeknipt door stoplichten of irritante weggebruikers die zich nog even snel er tussen moeten drukken. Eenmaal bij het restaurant besluiten we eigenlijk ook al vrij snel weer te vertrekken. Ik heb de hele dag maar een paar mensen gesproken, maar dat komt vooral omdat ik niet echt iemand ben die zomaar op mensen afstapt, en ik was duidelijk niet de enige. Al met al is het alsnog een leuk dagje geweest, en ik zal volgend jaar zeker weer komen mocht er weer een meeting zijn. Hieronder de foto’s die ik geschoten heb. Ik heb me er weinig op gefocust, en ben ook beslist geen geweldige fotograaf. Puur voor een sfeerimpressie.

Rood was in belachelijke aantallen aanwezig:

Terwijl groen een stukje schaarser was:

Maar de originaliteitsprijs gaat naar deze wit + matzwarte NA met hele dikke BBS velgen:

De NC (derde generatie) was wat schaarser, maar wel aanwezig:

En dan jat ik nu nog even wat foto’s die ik aangereikt heb gekregen van de heer Bastiaan (welbekend van zijn gastblogs):

MX’jes op de snelweg:

Snelweg voorbij; eraf dat dak!

En ik werp nog even wat charmante blikken achteruit:

Verkeerde afslag gepakt, gelukkig wisten de honduitlaters ons de goede te wijzen:

En eenmaal aangekomen:

Groentje!

En vandaag kwam ik er weer achter hoe geweldig de low-profile lampen de MX toch staan… Ik wil ze zo graag, maar het prijskaartje van 650 euro houd me nogal tegen…