Recensie: Dear Esther

Wanneer ik mijn eerste game speelde weet ik niet meer precies… Ik zal denk ik een jaar of tien zijn geweest toen we bij de aankoop van een computer gratis Need for Speed II en Croc kregen, twee games die vandaag de dag nog steeds een speciaal plekje in mijn hart hebben. Dat betekent dat ik nu dus al bijna tien jaar een gamer ben, en in die jaren heb ik aardig wat bijzondere virtuele ervaringen meegemaakt. Het gebeurt niet heel vaak, maar zo nu en dan zet een game je aan het denken, of maakt hij bepaalde emoties los. Spellen als Alan Wake, The Darkness, Max Payne en GTA IV zullen mij altijd bijblijven door deze vaardigheid. Vandaag heb ik weer een titel aan dit lijstje kunnen toevoegen: Dear Esther.

Eigenlijk is het maar de vraag of je Dear Esther een game kunt noemen. Het is meer dan dat, maar ook weer minder. Het viel me meteen op toen ik even in de opties keek om de controls in te stellen, en de enige functies die ik kon kiezen bestonden uit “walk” en “zoom”. Niks “shoot”, “jump”, “crouch” of “use”, gewoon lopen en kijken. Het menu alleen al straalt een sfeer uit die maar weinig games weten te evenaren. Slechts Alan Wake komt in de buurt… Je begint met zicht op een vuurtoren. Je weet niet waar je bent, waarom je er bent of wie je bent, dus je gaat lopen terwijl een rustgevende stem je brieven voorleest. “Dear Esther…”

Al snel valt op dat de game alles voor je doet wat je zou kunnen afleiden van het verhaal. Loop je een huis binnen, dan gaat je zaklamp automatisch aan. Is een stuk te laag, dan kruipt de game voor je, en moet je uit het water springen, dan gebeurt dat ook automatisch. Het enige wat je hoeft te doen is lopen, kijken en vooral luisteren. Dear Esther is geen grafisch meesterwerk op de manier van een Crysis 2, maar is voor een game van €8 bizar mooi te noemen. Het draait allemaal op de Source Engine, die normaliter gewelddadige shooters als Half-Life 2 en Left4Dead voorziet, maar hier iets levert wat veel dichterbij kunst komt dan bij een game.


Het eiland waarover je rondloopt is adembenemend mooi. Grote vlaktes, nauwe kliffen, gestrande schepen, prachtige stranden en diepe grotten vol met prachtige watervallen, lichtbeelden, stalagmieten en andere oogverblindende verschijnselen. Dit alles wordt vergezeld van een soundtrack die wisselt tussen rustgevend en ondersteunend tot soms ronduit angstaanjagend. De wind loeit luid langs je oren terwijl die rustgevende stem je de brieven voorleest. Poëzie is het eerder, en als Nederlander zul je soms wel wat moeite hebben om alle moeilijke woorden te begrijpen. Ik ben beslist niet slecht in de Engelse taal, maar zat me soms wel even af te vragen wat dat ene woord nou eigenlijk betekende. Dat maakt echter niet uit, want het doet maar weinig af aan de geweldige ervaring van Dear Esther.

Laat me je waarschuwen; deze ‘game’ is niet voor iedereen bedoeld. Ten eerste moet je over een flinke portie geduld bezitten. Je kunt niet rennen, en het eiland is aardig groot, wat betekent dat je op lage snelheid zult moeten verkennen. Als  je de volle ervaring wil moet je ook nog goed rondkijken om alle verborgen dingen te vinden in kleine hoekjes en verstopte huisjes. Ten tweede kent de game geen uitdaging. Het is slechts een verhaal wat op prachtige interactieve wijze verteld wordt. Je raakt geen wapens aan en zult geen enkele auto tegenkomen. Laat je slechts onderdompelen in de prachtige sfeer, geniet van de poëtische teksten en kom volledig tot rust op dit eiland.

Uiteindelijk zul je denk ik zo’n twee uur zoet zijn met Dear Esther. Dat betekent echter niet dat je er klaar mee bent, want de kans is klein dat je het verhaal volledig zult begrijpen. Dit is een beetje vergelijkbaar met een film als Donnie Darko. De eerste keer is het geweldig wegens de sfeer en de ervaring, maar ook de tweede en zelfs de derde keer lonen, omdat je steeds meer van het verhaal begint te begrijpen. Dear Esther heeft een zeer diepgaand script, met veel symbolisme, wat heel veel van de interpretatie overlaat aan de speler. Ik heb naderhand wat rondgekeken op het internet en zag van iedereen weer een andere opvatting van het verhaal, wat in mijn ogen alleen maar een sterk punt is.

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een van de mooiste entertainment ervaringen is die ik in jaren heb gehad. Dear Esther heeft me diep onder de indruk achtergelaten, en ik zal hem zeker nog vaker gaan spelen de komende weken. Dit is de toekomst van kunst… Voor de prijs van een bioscoopkaartje heb je dit pareltje op je PC staan(Dear Esther is alleen via Steam te krijgen, en dus niet in een doosje in de winkel), maar je zult er zeker een betere ervaring aan overhouden dan aan de meeste films. Ik wacht met smart op het volgende project van deze ontwikkelaars.

Cijfer: 10/10

Blaah

Ja, Blaah. Ik kan echt geen titels meer bedenken voor deze blogs de laatste tijd. Dus Blaah.

Twee blogs geleden vertelde ik over de afspraak bij de bank die ik afgelopen woensdag had moeten hebben. Die ochtend stond ik met een kleine portie zenuwen op, om een goede douche te nemen en daarna lange tijd voor de kledingkast te staan. Ik moest iets hebben wat er wel netjes uitzag, maar wou ook weer niet volledig in het pak. Uiteindelijk had ik een outfit samengesteld waar ik tevreden mee was, en een tijdje later kon ik in de auto stappen.

Samen met mijn ‘businesspartner’, en al heel wat jaren goede vriend, liep ik richting de rabobank. Je vangt wat vreemde blikken als je op zo’n leeftijd half in het pak over straat loopt met een laptoptas in je hand, maar dat boeit weinig. Wij waren opgewekt en optimistisch dat wij hier wat mooi advies gingen ontvangen. Helaas kwamen we er aan de balie al snel achter dat er iets fout was gegaan, en onze afspraak niet in de agenda stond. Toen degene werd gebeld waarmee we eerst zouden praten bleek dat deze wegens familieomstandigheden niet aanwezig was, en na een kort gesprek met iemand anders waar weinig nuttigs uit kwam werden we weer weggestuurd. We zouden wel gebeld worden… De sfeer was een beetje vervelend, alsof we niet echt serieus werden genomen, maar we konden er weinig tegen doen. Gelukkig ging de telefoon meteen de volgende dag al en had ik iemand aan de lijn die wél vriendelijk en serieus klonk. De man had een crematie gehad de vorige dag, en was daardoor vergeten zijn agenda aan te passen. Het zij hem vergeven, en aanstaande vrijdag hebben we een nieuwe afspraak.

Nu is het dus aardig spannend wat er precies gezegd gaat worden. Wij zijn vier mensen met weinig tot geen ervaring met dit soort dingen, en zullen daarom veel hulp nodig hebben. Hulp = tijd, en tijd = geld, dus er moet veel vertrouwen in het project zijn om er wat van te kunnen maken. Wij vieren hebben natuurlijk veel vertrouwen erin, maar hebben buitenstaanders dat ook? Vrijdag gaat een zeer beslissende dag worden in dit project. Is de bank positief? Hebben ze goed advies? Dan kunnen we weer een paar stappen verder. Zijn ze negatief? Dan geven we niet meteen op, maar is er natuurlijk wel een flinke deuk in de motivatie geslagen. Je begrijpt dan waarschijnlijk ook wel dat ik met een soort constante gespannen druk zit. Dit idee is uit mijn hersenen ontsprongen en heeft al aardig wat vorm, maar vrijdag kan het allemaal een stuk serieuzer gaan worden. Je begrijpt ook wel dat ik moeite heb nog veel over andere dingen te schrijven, en dat ik jullie dolgraag mijn idee zou vertellen, maar dat het echt nog even niet mag. Wel maak ik jullie graag zo nieuwsgierig mogelijk, uiteraard, zodat de onthulling alleen maar grootser is.

Geen vlog, wel blog

Het is dinsdag, en dat betekent dat ik vandaag eigenlijk weer een vlog had moeten opnemen. Ik had het echter wat druk, gezien ik een vriend van me van en naar zijn theorie-examen moest rijden. Daarnaast heb ik het de laatste tijd over het algemeen best druk, gezien het project waar ik al regelmatig wat over heb verteld steeds meer vorm begint te krijgen.

Het voelt vreemd. Iets meer dan een maand geleden stuurde ik een paar vrienden een mailtje met mijn idee, en nu heb ik morgen een afspraak bij de bank om eens wat meer informatie te vergaren over het financiële deel. We hebben al aardig wat mooie dingen om te tonen, en krijgen van steeds meer mensen te horen dat het plan een flink grote slagingskans heeft. Mijn vertrouwen erin groeit met de dag, en ik hoop binnenkort op jacht te kunnen naar investeerders. Morgen gaan we dus even bij de Rabobank langs voor wat advies op maat, want als vier mensen van rond de 20 hebben we natuurlijk niet bepaald ervaring met het opzetten van zoiets groots. Moet je je daardoor tegen laten houden? Tuurlijk niet! Het is niet alsof ik iets beters heb te doen met mijn leven momenteel… Natuurlijk zou ik weer een suf baantje voor een triest loon kunnen nemen, maar ik doe dit zoveel liever!

Sinds ik met dit project begonnen ben merk ik dat ik ook echt wat positiever in het leven sta. Als je een idee, wat al een flinke tijd in mijn hoofd zat, oppert met de vrees dat niemand het ziet zitten, en dan binnen anderhalve maand al “tastbare” (het blijft digitaal) resultaten hebt, is dat zeker goed voor je zelfvertrouwen. Natuurlijk moet ik flauwe opmerkingen verduren over mijn werkloosheid, maar hey, als alles volgens plan loopt kan ik die mensen over een tijdje recht in hun gezicht uitlachen. Mocht alles niet volgens plan lopen, geef ik hun het recht hetzelfde bij mij te doen.

Naast dit alles probeer ik de laatste tijd iets wat me wel vrij zwaar valt… Sinds ik mijn rijbewijs heb gehaald, zo’n anderhalf jaar terug, ben ik namelijk aardig wat aangekomen. Ik stopte met fietsen, en het ophalen van junkfood werd alleen maar makkelijker met zo’n auto tot beschikking. Daarnaast ben ik een tijdje niet zo heel erg vrolijk geweest, en we weten allemaal dat voedsel daar erg bij helpt. Nou mijn leven echter weer de goede kant op gaat, heb ik serieus besloten dat mijn buikomvang maar eens moet afnemen, in plaats van toenemen. Ik probeer een beetje langzaam de belachelijke hoeveelheid ongezond die ik de laatste maanden dagelijks tot me nam af te bouwen. Toch is het niet makkelijk, want ik vrat echt belachelijke hoeveelheden junkfood, en probeer dat nu dus drastisch te verminderen. En hoewel het voor mijn geest prima is, loop ik wel regelmatig met brullende maag rond. Het moeilijkste is om dan iets gezonds te gaan eten, in plaats van naar de chips of patat te grijpen, maar ik ga het redden!

Goede vorderingen dus, en ik zal jullie op de hoogte houden van zowel het project als mijn afvalpoging. Ik zal ook even kijken of ik misschien morgen een vlog op kan nemen, maar ik kan niks garanderen!

Muzikaal intermezzo: 20 Februari

The road ahead is lined with broken dreams,
So walk, yeah walk on by
And I failed to give you everything you need,

For the fears, behind your eyes

I woke up with my head stuffed full of fog
beyond it, out into the livingroom
until I couldn’t see the floors or walls
and as the sun cut through I finally found a place to lay
the skeleton in my closet left his home
now he sits up on the rooftop and shouts my secrets with a megaphone
and as the shit hit the fan I packed my bags and caught the train
and I’d like to point the finger but there’s no one left to blame
now there’s nothing left to protect me from the rain
and it’s really coming down..

How can I explain to you the picture of this avenue?
Rain falls on the street outside my window on this Tuesday afternoon.
I sit alone inside these same four walls I’ve lived inside.
So many lives I’ve lived and died; none so much as the one I lived with you.

I see you on the highway a thousand miles away.
Rain falls through your hair and cheeks.
Tears and mascara streaks.
Your face reflected in the glass.
Lines in the pavement go past just like the lines around your eyes that held the weight of all these sad goodbyes.

Everybody that I know thinks that I should just let you go.

You run from everything, they say.
Hurt the ones you love like me.
But here I sit and picture you
your fingers worn, your shirt torn through.
A heart so big it broke in two.
Your mind drifting through all you knew.

Afraid to love; afraid to lose;
Afraid to start; afraid to choose;
Afraid to live; afraid to die;
Afraid to let these days slip by;
Afraid to change or stay the same;
Afraid to lose yourself again;

Afraid of this truth that love could cause you so much pain.



Ich werde in die Tannen gehen
Dahin wo ich sie zuletzt gesehen
Doch der Abend wirft ein Tuch aufs Land
und auf die Wege hinterm Waldesrand
Und der Wald er steht so schwarz und leer
Weh mir, oh weh
Und die Vögel singen nicht mehr

Ohne dich kann ich nicht sein
Ohne dich
Mit dir bin ich auch allein
Ohne dich
Ohne dich zähl ich die Stunden ohne dich
Mit dir stehen die Sekunden
Lohnen nicht
Auf den Ästen in den Gräben
ist es nun still und ohne Leben
Und das Atmen fällt mir ach so schwer
Weh mir, oh weh
Und die Vögel singen nicht mehr

Auf den Ästen in den Gräben
ist es nun still und ohne Leben
Und das Atmen fällt mir ach so schwer
Weh mir, oh weh
Und die Vögel singen nicht mehr