De magie van: Top Gear

Vandaag was een glorieuze dag. Een dag waar ik lang op heb gewacht, en heel veel mensen zullen dat niet begrijpen. Velen echter ook wel, en daar troost ik mij dan maar weer mee. Vandaag begon het nieuwe seizoen van Top Gear.

Toen ik het een tijdje geleden opgewekt aan de etenstafel vertelde merkte mijn vader nors op dat ze te veel ‘snelle auto’s’ testen bij Top Gear, en die klacht hoor ik wel vaker. Mensen die zeggen dat ze de nieuwe Kia, Skoda of Hyundai moeten testen, in plaats van wederom met een Ferrari of Lamborghini te gaan spelen. En juist die mensen snappen niet waar het bij Top Gear om draait. Als je wil weten hoe de nieuwste Fiat Panda rijdt pak je maar een autoweek uit het schap en ga je de suffe, droge tekst daarin doorspitten om te kijken hoeveel kilometers je kunt maken op een litertje benzine, hoeveel boodschappentassen erin passen en of je twee kinderen wel comfortabel op de achterbank kunnen.

Top Gear is voor een heel andere doelgroep. Dit programma is bedoeld voor mensen die kunnen wegdromen bij een foto van een Lamborghini, mensen die hun ondergoed moeten verschonen als er een Ferrari langsrijdt, mensen die net zo graag naar een V10 luisteren als naar een goed stukje muziek, en mensen die alle organen die je niet nodig hebt om te rijden zouden geven in ruil voor een Bugatti. Het zijn de mensen die auto’s niet zien als vervoer, wat zo zuinig en praktisch mogelijk moet zijn, maar als speelgoed. Duur, onnodig speelgoed wat toch zo vreselijk veel lol in je leven kan brengen. Het zijn de mensen die überhaupt nog weten hoe je lol in je leven moet brengen!

Top Gear is een extreem onnodig programma, net zoals een Ferrari een extreem onnodige auto is. Er wordt belachelijk veel geld in gestopt om drie middelbare mannen dure auto’s te geven, waar ze dan gewoon lekker mee gaan rondkloten. Toevallig is er een camera bij die alles opneemt, en daar heb je je concept. En dat is precies wat ik, en velen met mij, wil zien! We willen die auto’s met onnodig veel PK’s zien driften, brullen, scheuren en zo nu en dan stiekem ook wel eens de fout in zien gaan. De geweldige Britse humor en de chemie tussen de drie presentatoren is gewoon ongeëvenaard. Er is onderhand al een Amerikaanse, Australische en Chinese versie van het programma, maar ondanks de mooie beelden zijn ook dat doodgewone, suffe autoprogramma’s, wat betekent dat je het na een paar afleveringen wel gehad hebt.

Top Gear gaat nooit vervelen. Ja, het vorige seizoen was wat minder, maar met de aflevering van vandaag hebben de heren bewezen dat ze het nog steeds in zich hebben! Natuurlijk is het grotendeels in scene gezet, maar wat maakt het uit? Mensen die daarover klagen zouden dus ook nooit van een film kunnen genieten. Top Gear combineert geweldige beelden met heerlijke Britse humor en is daarnaast in zekere zin ook nog een reisprogramma. Mijn favoriete afleveringen zijn die waarin de drie heren op een flinke roadtrip gaan, en je die prachtige wagens over krappe bergweggetjes ziet scheuren. Die beelden en het gevoel wat ze opwekken zorgen ervoor dat ik 100% gemotiveerd blijf om ooit op een dag een exclusieve, extreem onzinnige, auto te hebben.

Het mooie is dat ik niet de enige ben, want het programma trekt enorm veel kijkers. Ook enorm veel haters, maar dat heb je altijd. Tussen die miljoenen kijkers zit een flink percentage mensen die nog begrijpen waar het programma om draait; de pure passie voor alles wat snel, mooi en extreem is op je scherm krijgen. Zoals de heer Clarkson zelf zo mooi zegt in de volgende reclame;

“We are an endangered species, you and I…”

16 prachtige seconden

Ik kwam het volgende filmpje tegen, en was zo diep onder de indruk dat ik het toch even met jullie wil delen. Het duurt maar 16 seconden, maar als je enige autoliefde hebt zul je de replay-knop aardig vaak gaan gebruiken. We zien een prachtige Ferrari 599 SA Aperta met 670 paardjes onder de kap een perfecte donut maken, vanuit perfect camerastandpunt met het goddelijke geluid van de V12 die in de begrenzer wordt gegooid. Een absurd mooie auto, al helemaal in deze kleur, waar er maar 80 van worden gemaakt, en dan toch het lef hebben er dit soort dingen mee te doen. Groot respect daarvoor.

Muzikaal intermezzo: 27 januari


I’m so tired of being here
Suppressed by all my childish fears

And if you have to leave
I wish that you would just leave
Your presence still lingers here
And it won’t leave me alone

These wounds won’t seem to heal
This pain is just too real
There’s just too much that time cannot erase

When you cried I’d wipe away all of your tears
When you’d scream I’d fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

What?
Are you surprised?
I’m stayin’ alive

I spit in your eye, Drive a stake in you
Take me away, take me away
I gave you the world, it was all for you
But I’m sick and tired of wasting time, I want mine
Take me away, take me away
I gave you the world, it was all for you
Stinkin’ lies! stinkin’ lies!! stinkin’ lies!!!

You ever love somebody so much you can barely breathe
When you’re with ’em
You meet and neither one of you even know what hit ’em
Got that warm fuzzy feeling
Yeah, them chills you used to get ’em
Now you’re getting fucking sick of looking at ’em

You swore you’d never hit ’em; never do nothing to hurt ’em
Now you’re in each other’s face spewing venom in your words when you spit them

All day staring at the ceiling
Making friends with shadows on my wall
All night hearing voices telling me
That I should get some sleep
Because tomorrow might be good for something

Hold on
Feeling like I’m heading for a breakdown
And I don’t know why

But I’m not crazy, I’m just a little unwell
I know, right now you can’t tell
But stay awhile and maybe then you’ll see
A different side of me

I’m not crazy, I’m just a little impaired
I know, right now you don’t care
But soon enough you’re gonna think of me
And how I used to be…me

TV’s en vlogs

Beste lezers! Gisteren kon je over mijn innerlijke strijd over het wel of niet kopen van een nieuwe TV lezen. Na lang twijfelen heb ik vandaag de stap gezet en voor 400 euro aan cadeaubonnen gekocht voor samen 200 euro, wat betekent dat ik een budget van 400 heb om een nieuwe TV aan te schaffen, slechts bij bol.com.

Nou had ik mijn oog laten vallen op dit schermpje van 40 inch voor 395 euro. Lekker groot, veel HDMI aansluitingen en mooi geprijsd. Toen ging ik echter even verder kijken en las ik van veel mensen dat het eigenlijk verstandiger is om ietsjes meer uit te geven aan een LED scherm, in plaats van standaard LCD. Nu weer in grote twijfel gebracht ging ik opnieuw op zoek en kwam ik onder andere dit scherm tegen. Helaas wat duurder, maar ook 40 inch en LED. Wel maar twee HDMI poorten, maar verder minstens zo goed als de eerdere optie. Een andere mogelijkheid is om in plaats van 40 inch voor 32 te gaan en voor 400 euro een LED scherm te pakken als bijvoorbeeld deze. Een mooi apparaat, maar ik upgrade toch vooral omdat ik een groter scherm wil, en ondanks dat het verschil tussen mijn huidige 23 inch en 32 alsnog aardig groot is, is een overstap naar 40 natuurlijk al helemaal geweldig. Ik kreeg zodra ik op twitter zei mijn oude TV mogelijk weg te doen al meerdere reacties, dus als ik daar nog aardig wat op kan verdienen is de kans groot dat ik de 40 inch LED pak voor de 50 eurootjes extra.

Daarnaast viel me net de poll in de rechter kolom weer op. Men is duidelijk gestopt met stemmen, gezien het totaal al een flinke tijd op 18 stemmen staat, en de uitkomst mag duidelijk zijn… 94% is voor, 5% is tegen en 1% is ergens in de telling op mysterieuze wijze verdwenen. Dat betekent dat ik er niet meer omheen kan en binnenkort mijn eerste vlog op zal moeten nemen. Nou heb ik de laatste tijd als ik alleen in de auto zat al wat hardop zitten lullen, en ik kan niet anders zeggen dan dat het heel apart is om te doen, voor mij in ieder geval… Ik ben nooit goed geweest in praten tegen camera’s, of tegen lucht. Daarnaast zal ik eerst een soort script moeten gaan schrijven, anders vallen er teveel ongemakkelijke stiltes, en dat moeten we niet hebben. Of het allemaal goed gaat weet ik niet, maar zelfs al is het dramatisch zal ik het alsnog posten, zodat jullie me in elk geval nog uit kunnen lachen.

Dat was het weer voor vandaag, binnenkort weer wat boeiendere blogs!

Recensie: The Girl with the Dragon Tattoo

Het was een regenachtige vrijdag toen ik nietsvermoedend een bioscoop in het afgelegen noordelijke plaatsje Emmen binnenliep. Een tijdje terug had ik met een goede vriend afgesproken hier te ontmoeten voor een belangrijke gebeurtenis; het kijken van The Girl with the Dragon Tattoo. Bijna hadden we de fout gemaakt om ons geld te verspillen aan The Darkest Hour, maar ik besloot het internet te raadplegen en er werd mij verteld dat deze film van David Fincher (bekend van o.a. Se7en, Fight Club en The Social Network) een veel betere keus zou zijn.

Zonder enige voorkennis namen we plaats in de zachte, rode zetels. Geen van ons had het boek gelezen of de Zweedse verfilming uit 2009 gezien. Een flinke tijd later rolden de credits over het scherm, en zat ik vrijwel versteend in mijn stoel. Ik was even vergeten dat Amerikanen het nog wel kunnen: films maken. The Girl with the Dragon Tattoo is een film van dik 2,5 uur, die toch voorbij is voor je het doorhebt. Wat meteen opvalt is de perfecte casting van Daniel Craig, maar nog veel belangrijker: Rooney Mara als opstandige dame Lisbeth. Haar acteerwerk is fenomenaal en spat echt van het scherm. Wat daarna opvalt is de prachtige sfeer die in de film zit. Het mag dan een Amerikaanse remake zijn, de sombere Zweedse sfeer zit er zeker goed in.

Wel kan ik me licht ergeren aan het feit dat de film in Zweden speelt, maar iedereen vloeiend Engels praat. Het is jammer, maar je ontkomt er niet aan met Amerikaanse remakes, en na een tijdje let je er maar niet meer op. De locaties zijn in ieder geval adembenemend, en dragen heel erg bij aan de beklemmende sfeer die deze film maakt tot wat het is. De vergelijking met het boek, of met de Zweedse versie, kan ik niet maken, maar ik weet wel dat deze film prima op zichzelf kan staan. Het is absoluut niet nodig enige voorkennis te hebben om hiervan te kunnen genieten.

Wat wel benodigd is, is een sterke maag en een gebrek aan preutsheid. Je zult bloed en marteling zien, en ook een aardige dosis naakt (in ieder geval voor Amerikaanse standaarden). Het is geen vrolijke film, en je zult niet met een grote lach op je gezicht de bioscoop uitlopen. Wil je dat, raad ik je ten zeerste aan kaartjes te kopen voor Mega Mindy en de Snoepbaron, zelfs al heb ik een voorgevoel dat je ook daar niet vrolijk van zal worden. Wat ik bedoel te zeggen is dat dit een erg zware film is, met zware onderwerpen, zware beelden en een algehele sfeer die het allemaal nog even versterkt.

De verhouding tussen actie en verhaal is prima gedaan, en de spanning is constant. Je zult dan misschien niet op het puntje van je stoel zitten, maar zo’n soort thriller is het niet. Het is een ander type spanning, wat prachtig opgebouwd wordt samen met het verhaal. Een mooie en onvoorspelbare plottwist naar het einde toe, om daarna nog rustig even de andere verhaallijnen af te ronden. Deze film neemt de tijd, en duurt dan ook zo lang dat de bioscoop de zogenaamde lange-film toeslag van 1,50 vroeg. Afzetterij, maar je krijgt alsnog meer waar voor je geld dan bij menig ander film.

In ieder geval kan ik zeggen dat ik diep onder de indruk de bioscoop verliet, en op de nog steeds regenachtige (ondertussen zaterdag)nacht weer in de auto stapte. Ik zette mijn passagier af en reed met de radio uit naar huis. Ik was somber, en ben dat eigenlijk nog steeds, door deze film. Dat betekent dat hij indruk heeft gemaakt, en mij bij is gebleven, en ook dat heb ik niet vaak meer. Vorige week zat ik nog bij Sherlock Holmes in de zaal, en niet lang daarvoor bij Mission Impossible, maar dat is het type film dat je vergeet zodra je de zaal uitloopt. The Girl with the Dragon Tattoo zal een blijvende indruk op je maken, juist als je zoals ik onvoorbereid naar binnen gaat.