De magie van: Serious Request 2011

Zojuist is een week afgesloten waarin bij mij de radio meer aan heeft gestaan dan ooit. Het moge algemeen bekend zijn dat het fenomeen Serious Request al wat jaartjes bestaat, maar dit is het eerste jaar dat ik er zo intensief naar geluisterd heb, en ik moet zeggen, dit is echt iets bijzonders.

Nou heeft 3FM bij mij altijd al de voorkeur qua radio. Waar Veronica de beste muziek draait, verkies ik 3FM wegens de leuke DJ’s en de algehele sfeer op de zender. Het is heerlijke radio voor in de auto bijvoorbeeld. Vorige week zondag begon Serious Request, een concept wat ik even snel zal uitleggen. Drie DJ’s van 3FM sluiten zich een week lang op in een glazen huis, zonder te eten, in het centrum van Leiden (dit jaar, de stad wisselt elk jaar). Daar draaien zij 24/7 plaatjes, die men kan aanvragen tegen betaling. Er zijn ook allerlei andere manieren om geld te doneren, en elke laatste cent gaat naar een goed doel. Dit jaar was dat moeders die getroffen zijn door oorlog, in derdewereldlanden. “Help een moeder, red een gezin”, was de slogan, en daar kon ik mij prima in vinden.

Bij elkaar is er dit jaar 8.621.004 euro opgehaald, wat natuurlijk een bizar bedrag is, en waar zeker heel veel goeds mee gedaan kan worden. Er komt nog aardig wat bij, want er staan onder andere nog allerlei mooie dingen te koop in de veiling, die ook nog een leuk bedragje gaan opleveren. Het echt mooie van Serious Request is echter hoe het laat zien dat de mensheid minder slecht en kwaadaardig is dan het soms lijkt. Het is bijzonder om te zien hoe heel Nederland, of zo lijkt het in ieder geval, opstaat om gul te geven. Elke bevolkingsgroep is aanwezig, van de jonge kindjes die hun spaarpot leeghalen om 2,50 door de bus van het glazen huis te gooien tot bejaarden die een mooie ouwe plaat aanvragen voor 50 euro. Met de vreemdste dingen zijn enorme bedragen opgehaald, van koekjes bakken tot massages geven werden duizenden euro’s binnengetrokken, wat bewijst dat men zelfs in deze tijden van zogenaamde recessie graag gul geeft voor het goede doel. Natuurlijk zou je kunnen zeggen dat men het hele jaar door zou moeten geven voor het goede doel, en wie weet is dat ook wel zo, maar iets als Serious Request, wat het hele land aanzet een week lang even extra hun best te doen, is duidelijk zeer effectief.

Maar naast dat het natuurlijk geweldig is dat er veel geld wordt opgehaald voor oorlogsmoeders, is er nog een groot voordeel aan Serious Request, en dat is dat het gewoon prachtige radio oplevert. In plaats van 30 keer hetzelfde nummer op een dag te horen, komen nu de nummers op de radio die de mensen zelf willen horen. Ik heb topnummers langs horen komen, waaronder “Shake me Down” van ‘Cage the Elephant’ en “Welcome Home, Son” van ‘Radical Face’. Ook was ik zeer verbaasd toen onze eigen ‘Frans Bauer’, die er bekend om staat extreme schijtmuziek te maken, opeens een nummer van ‘Foo Fighters’ aanvroeg, wat er dus op wijst dat hij toch wel enige muzieksmaak moet bezitten. Helaas is het nummer wat ik aanvroeg, “Sometime Around Midnight” van ‘The Airborne Toxic Event’ voor €15, niet gedraaid. De komende week zal echter alles wat nog ongedraaid is nog aan de orde komen, en ik zag dat mijn nummer op de 804ste plek staat van de 2200+ aangevraagde nummers, dus hij komt vast en zeker nog langs.

Ik wil dus ook even mijn grote respect betuigen voor Timur Perlin, Gerard Ekdom en Coen Swijnenberg, die toch even een week dag en nacht, zonder eten te kijk hebben gezeten op een pleintje in Leiden, en altijd vrolijk bleven. Ik had het zelf niet gekund! De beloning is groot, en mijn vertrouwen in de mensheid heeft weer een zetje in de goede richting gekregen.

De magie van: de Mazda MX-5

Vandaag zijn jullie aanwezig bij de onthulling van iets prachtigs, schokkends en memorabels. Deze dag zal de boeken ingaan als een van de beste in de geschiedenis van de mensheid. Een nieuwe terugkerende rubriek op mijn blog! In “De magie van” zal ik elke keer proberen te beschrijven wat die ene band, film, serie, game, auto, tafel, soort bier, TV, deurknop of persoon nou zo bijzonder maakt. Het kan daadwerkelijk alles zijn waar ik enig respect voor heb, maar ik trap vandaag af met hetgene wat mijn leven in korte tijd aardig is gaan beheersen: de Mazda MX-5.

Alweer bijna anderhalf jaar terug ging ik naar het gemeentehuis om een klein roze pasje op te halen. Het ding zelf stelt niks voor, maar de impact die het op mijn leven heeft gehad is groter dan de meeste dingen van dat formaat voor elkaar weten te krijgen. De magie van het autorijden zal vast nog een keer langskomen, maar dit keer wil ik het hebben over de tijd die daarop volgde. Ik ging namelijk op zoek naar een auto, zonder eigenlijk enig idee te hebben wat ik wilde. Dagenlang bladerde ik door marktplaats in de hoop iets tegen te komen wat mooi, betaalbaar en ook een beetje vlot was. Een BMW 3 serie was mijn droom destijds, maar lag buiten het budget. Japans zou het sowieso niet worden, dacht ik toen. En oh, wat zat ik toch weer heerlijk fout. Het eerste autootje wat ik tegenkwam en mijn hart wist te stelen was namelijk de Suzuki Samurai, een lompe en hoekige 4×4, goedkoop en mooi, maar beslist niet vlot. Nog voor ik ook maar een enkele Samurai ben gaan bekijken kwam ik de tweede kandidaat al tegen in de vorm van de Mazda MX-5. Ik was verkocht.

De algehele look van de eerste generatie MX-5 had nog geen seconde nodig om me te overtuigen. Hoe deze wagen me tot die tijd nooit is opgevallen op straat vraag ik me nog steeds af. De eerste MX’jes werden uitgezocht en het land werd doorkruist om er enkele te bekijken. Waar de ene op amateuristische wijze met de hand was overgeverfd, had de andere een dak vol gaten, weggeroeste dorpels of een kleur die ooit rood had moeten voorstellen, maar nu toch echt veel meer weg had van roze. Toch waren de proefritten in al deze auto’s, ondanks hun meestal uiterlijke mankementen, geweldig. Het wagentje ligt zo lekker op de weg, stuurt zo goddelijk en geeft de ideale feedback. Zoals ik ooit eens ergens las; “een MX-5 stap je niet in, die trek je aan”.

Toch moest de zoektocht nog voortgezet worden, tot ik op een dag een prachtig groen exemplaar op marktplaats tegenkwam. 2750 werd ervoor gevraagd, maar na contact opgenomen te hebben bleek dat er die dag nog een deuk in de auto was gereden. 2250 en ik kon hem ophalen, wat ik me geen twee keer liet zeggen. Niet heel veel later liep ik het erf op, en zag ik de groene schoonheid al staan. Eigenlijk wist ik op dat moment al dat dit hem ging worden, maar besloot toch maar niet meteen het geld te overhandigen. Het ding zag er op de grote deuk, en hier en daar nog wat kleintjes, gewoon piekfijn uit. De motor liep lekker, en de proefrit was geweldig. Stuurbekrachtiging is bij deze auto toch wel een erg fijn extraatje, heb ik ervaren. Eenmaal weer terug heb ik de deal eigenlijk gelijk gesloten, want dit moest hem worden. De kleurencombinatie van het prachtige British Racing Green met het beige leren interieur staat deze auto gewoon zo perfect, en motorisch was het ding dik in orde. Het dak was nog top, en de dorpels konden nog een flinke tijd mee.

Ondertussen is het al meer dan een jaar verder, en het ding staat nog steeds op de oprit te pronken. Het is de duurste aankoop die ik ooit heb gedaan, maar ik heb er nooit een seconde spijt van gehad. De vele uren die ik in dit wagentje heb doorgebracht waren bijna allemaal even geweldig. Het ding rijdt beter dan je je ooit zou kunnen voorstellen, laat je nooit in de steek en is voor een beginner als mijzelf een ideaal autootje om aan te sleutelen. Alles is heerlijk simpel en bijna volledig mechanisch. Daarnaast is er een enorme groep fans zowel in Nederland als het buitenland, wat zorgt dat je online altijd snel hulp kunt verwachten met je problemen en er tientallen winkels zijn die leuke spullen voor je wagen verkopen (hoewel grotendeels in het buitenland). Of het weer nou prachtig is en je zonder dakje lekker een rondje gaat rijden of in een sneeuwstorm noodgedwongen instapt, de MX-5 zal je nooit teleurstellen en altijd netjes starten. Ik heb de bevroren winter van 2010 met zomerbandjes heelhuids doorstaan, wat bewijst dat met rustig rijden ook dit prima te doen is.

Toch is dit geen auto voor de winter, wat ook de reden is dat die van mij dit jaar een paar maandjes wat rust krijgt. Als de zon tevoorschijn komt kun je echt gaan genieten. Gooi dat dak eraf (hooguit 30 seconden werk), starten en gassen. Het geweldige rijgedrag in combinatie met het minstens zo geweldige cabriogevoel zullen zorgen dat je eigenlijk nooit meer uit wil stappen. Steeds sneller door de bochten, steeds later op de rem, steeds harder op de rechte stukken; het is geweldig de limiet op te zoeken van de MX-5. Ook stiekem best leuk is dat vooral de mensen met weinig verstand van auto’s graag een keertje omkijken naar dit sportief ogende autootje. De MX-5 wekt de illusie duurder te zij dan hij daadwerkelijk is, wat ook binnen familie en vriendenkring leuke situaties kan opleveren. Men klaagt graag over het gebrek aan vermogen, en ik moet toegeven, de MX had een ietwat sterkere motor mogen krijgen (1.6 en 1.8 zijn beschikbaar, maar zijn met respectievelijk 116 en 131PK beiden geen krachtpatsers). Je moet niet raar opkijken als je in wordt gemaakt door de wat nieuwere audi’s bij het stoplicht. Snelheid is echter nooit het doel geweest van deze auto, en kun je altijd zelf nog toevoegen door er een turbo op te schroeven.

Is de MX-5 dan perfect? Nee, natuurlijk niet. Je kunt er niet bijzonder veel in kwijt, laat staan als je ook nog een passagier mee wil nemen. Daarnaast lust hij best een slokje benzine, al helemaal als je graag sportief rijdt, wat de bedoeling is bij deze auto. Op de snelweg moet je erop rekenen dat een goede conversatie er niet echt meer in zit, en gaat ook het verbruik de verkeerde kant op. Deze auto is duidelijk bedoeld voor bochtige binnenwegen, en niet voor lange snelwegritten. Het gebrek aan kracht zou je als probleem kunnen zien, maar daar valt op zich prima mee te leven. Aan reparaties heb ik zover rond de 1000 euro moeten uitgeven, aan een nieuwe koppeling en een sportuitlaat om de kapotte standaard te vervangen. Niet bijzonder goedkoop allemaal, maar ook niet uitzonderlijk duur.

Al met al kan ik alleen maar zeggen dat de MX-5 pure magie is. Alles aan deze auto klopt, en voor dit geld is er niks anders te krijgen wat zo’n enorme grijns op je gezicht weet te toveren. Zoek je een sportieve auto, dan kan ik je aanraden sowieso even een proefritje te regelen. Je zult gelijk verkocht zijn, en ik kan je waarschuwen: het is een virus, en het zal niet snel meer weggaan.

Recensie: Melancholia (film)

Deze weblog kan spoilers bevatten! Wil je deze film nog gaan kijken, raad ik aan (of eigenlijk af…) dat eerst te doen.

De naam Lars von Trier zal menigeen wel bekend in de oren klinken. Deze man, die recentelijk nog leuk in het nieuws kwam wegens zijn vrij onhandige uitspraken over het prima kunnen sympathiseren met Hitler, staat toch meestal wel garant voor een stukje geniale film. Denk aan “Breaking the Waves”, “Dancer in the Dark”, “Dogville” en het in mijn ogen ook erg mooie “Antichrist”. Bij een Von Trier-film kun je sowieso rekenen op prachtig geschoten beelden, een heerlijk somber mensbeeld en een algehele neerslachtige sfeer. Ik ben er zelf dol op, en ging dan ook zonder al te veel in te lezen richting de bios toen ik zag dat zijn laatste; “Melancholia” eenmalig draaide.

Ruim twee uur later liep ik de bios uit, met een vrij vreemd gevoel. Ik wist toch echt zeker dat ik me dood had zitten vervelen, maar hoopte dat er in de komende uren nog wat in zou zinken, een soort diepere betekenis. Ik hoopte dat de film me bij zou blijven en ik er na lang nadenken allerlei diepere lagen in zou ontdekken, maar het is nu ruim een dag geleden en ik kan nog steeds niet anders dan concluderen dat Melancholia een ongelooflijk saaie, langdradige film is. Een prachtig gemaakte saaie, langdradige film, dat zeker, maar daardoor niet minder saai en langdradig.

Melancholia bestaat uit twee delen, die elk een van de twee hoofdpersonages volgen. Het eerste deel volgt Justine, gespeeld door Kirsten Dunst. Het acteerwerk is prachtig, maar het karakter is een onuitstaanbaar kreng. Dat is vast en zeker de bedoeling geweest, maar ergerend is het wel. We zien haar op haar bruiloft, waar ze dan opeens van de ene op de andere minuut lijkt te beslissen er geen zin meer in te hebben, vreemd te gaan en daarna alles weg te gooien. Daaruit mogen we opmaken dat mevrouw depressief is, of iets dergelijks… Het tweede deel volgt Justine’s zusje Claire, die na de misgelopen bruiloft met haar zus opgescheept zit, die door haar depressie alleen nog maar voor zich uit kan staren en door anderen uit bed getrokken en in bad gelegd moet worden. Ondertussen komt er nog een planeetje op onze aarde af (genaamd Melancholia, vandaar de naam) wat ons dreigt te rammen. Ook dit plot is veel te vaag en niet bepaald goed uitgewerkt om iets toe te voegen.

Melancholia is een perfect voorbeeld van een arthouse film die te ver doorslaat. Het is allemaal gewoon veel té pretentieus. Ik kan best genieten van een film met een diepere laag, maar de bovenste laag mag ook wel een beetje aantrekkelijk gemaakt worden. Natuurlijk bevat de film zo nu en dan mooie beelden, maar over het algemeen is alles veel te lang gerekt en slaapverwekkend. Er zijn genoeg films die ik niet meteen snapte, maar die me toch bij de eerste keer kijken wisten te grijpen. Nou pak ik de wat meer mainstream voorbeelden, maar neem een Donnie Darko, Beautiful Mind of zelfs Von Trier’s vorige werk: Antichrist. Melancholia faalt in mijn ogen in enigszins interessant blijven, en wordt eigenlijk pas een beetje interessant in het laatste kwartier.

Toch wordt de film overladen met goede cijfers, dus misschien mis ik iets. Wat me echter waarschijnlijker lijkt, is dat de meeste recensenten deze film geen laag cijfer durven te geven, net zoals de helft van de mensen zal roepen dat ze het een geweldige film vonden. Ze zullen allerlei wazige theorieën geven over dubbele betekenissen (de planeet op ramkoers staat gelijk aan de depressie die je wereld verwoest, joechei!), en elk tegenargument afdoen met “je snapt het gewoon niet”. Het is het tpe wat zich af moet scheiden van de massa door dit soort films, en daarvoor is Melancholia nou echt perfect.

Cijfer:
4/10

Verslag: Rammstein, ISS Dome Düsseldorf (6 december)

Veel van mijn favoriete artiesten heb ik al live mogen aanschouwen. The Airborne Toxic Event, Rise Against in concert en op festivals al onder andere Foo Fighters, Coldplay, Cage the Elephant en Volbeat. Toch waren er nog twee die al een tijdje op mijn lijstje stonden: Eminem en Rammstein. Die eerste komt zelden naar Europa, en Rammstein vergeet Nederland meestal ook. Toen ik alweer een half jaar terug zag dat er enkele concerten waren in Düsseldorf was ik er gelukkig net op tijd bij om nog vier kaartjes te bemachtigen. Niet al te lang voor het concert kreeg ik te horen dat twee mensen toch niet gingen, en dus ging ik uiteindelijk met slechts Julian op pad.

Met de Mazda 2 van zijn ouders werkten we ons door bar slecht weer richting Düsseldorf. Om half vijf leek het al nacht, zo donker en onheilspellend was de lucht. Regen kwam met bakken uit de lucht, en er was zelfs zo nu en dan een flits van onweer te bekennen. Na een korte tussenstop bij een Macdonalds (waar bijna alles goedkoper en lekkerder is dan hier in Nederland) was het nog een uurtje door knallen voor we de parkeergarage in konden draaien. De ISS Dome is een indrukwekkend gebouw, zowel van binnen als van buiten. Eenmaal binnen pikken we gelijk twee prima plekjes in, zelfs al zijn we helaas nog steeds een aardig stuk van het podium verwijderd.

Het voorprogramma begint rond acht uur, en bestaat uit een zielig stelletje uitslovers genaamd “Deathstars”. Ze brullen onverstaanbaar, lopen zichzelf compleet belachelijk te maken met rare dansjes en klinken door het slecht afgestelde geluid nog eens stukken slechter. Gelukkig gaan ze na een half uur weg, waarna de lichten weer aangaan en we nog een flinke tijd aan het wachten gezet worden. Tegen de tijd dat Rammstein eindelijk het podium opkomt is het al negen uur geweest, maar we zijn ervan overtuigd dat het het wachten waard zal zijn. Hadden we gelijk?

Heel simpel: Ja. Na een concert wat waarschijnlijk een uur of twee duurde kan ik niet anders dan concluderen dat er qua live performance niks in de buurt kan komen van Rammstein. De muziek wordt wel overtroffen door enkele bands, maar de manier waarop ze het brengen is gewoon te geniaal voor woorden! Waar sommige bands gewoon stilstaan en wat spelen/zingen, en veel anderen ook wel energiek rondspringen en soms wat crowdsurfen, pakt Rammstein het anders aan. Zij vergezellen hun keiharde industrial metal met een prachtige show vol vuurwerk, vlammenwerpers en… dildo’s? jazeker! Tijdens het nummer “Bück Dich” voert de band een vreselijk fout SM schouwspel op wat eindigt met zanger Till Lindemann die het publiek onderspuit met… Nouja, dat mag je zelf bedenken. Het is vreselijk banaal, maar het past perfect bij de muziek.

Tijdens het prachtige nummer “Engel” komt Till het podium op met een set vleugels, met daaraan… vlammenwerpers! Hoe kan het ook anders? Tijdens “Mein Teil” gaat het er nog gestoorder aan toe, als keyboarder Christian in een enorme kookpan klimt, die daarna belaagd wordt met steeds grotere vlammenwerpers door Till. Het is meer dan alleen muziek, het is een prachtige psychotische vuurwerkshow. Na een tijdje verdwijnt de band helaas van het podium, maar de tijd wijst erop dat het nog niet voorbij kan zijn, en niet veel later komen ze inderdaad terug met onder andere mijn favoriete nummer: “Ich Will”. Na drie nummers gaan ze weer weg, om nog een laatste keer terug te komen met achtereenvolgend “Engel” en “Pussy”.

Uiteindelijk duurde het concert zo’n twee uurtjes, wat helaas een stuk korter is dan de site vermeldde toen ik de kaartjes bestelde. Wat me ook een beetje tegenviel was het publiek. Misschien is het iets Duits, maar men was verbazingwekkend stil. Er gingen wel wat vuisten de lucht in en er werd wat meegezongen, maar om mij heen stond men verbazingwekkend stil, wat er automatisch voor zorgt dat je je zelf ook een beetje in gaat houden. Ik ben dus niet zo los gegaan als ik van tevoren had verwacht bij een band als deze. Om precies te zijn heb ik meer calorieën verbrandt bij de toch redelijk rustige indie rock van “The Airborne Toxic Event” ruim een maandje terug, dan bij deze keiharde metal.

Dan rest de vraag of dit concert uiteindelijk de 75 euro en ruim twee uur rijden waard is geweest. Eigenlijk heb ik daar wel een klein beetje mijn twijfels over. Het geluid was niet ideaal afgesteld, het concert duurde veel korter dan verwacht, enkele nummers die ik graag had gehoord kwamen helaas niet langs en de ISS Dome is gewoon te groot. Daarnaast werd het er allemaal  niet leuker op door het suffe publiek. De band zelf is echter geniaal, en hun live act is ongeëvenaard, wat er zeker voor zorgt dat als ze weer eens in Nederland komen ik zeker zal proberen kaartjes te bemachtigen.