bloggen

Zoals je misschien doorhad komt het bloggen er niet meer zo veel van… Dat ligt eigenlijk puur en alleen aan het feit dat ik sinds kort full-time werk heb waar mijn tijd grotendeels aan op gaat. Eerder deze week schreef ik al een klagelijke blog over dat werk, maar die heb ik wegens enkele redenen maar even offline gehaald. Wel wil ik even zeggen dat ik compleet gek word van het 5 dagen per week 8 uur werken… Ik verlang zo vreselijk terug naar de dagen dat ik lekker tot 10 uur in bed kon liggen en de rest van de dag kon doen wat ik wou. Ik heb nu zoveel games die ik niet kan spelen, zoveel films en series die ik niet kan kijken, een blog die ik niet echt kan onderhouden, sociale contacten die er veel bij in schieten enzovoorts. Waar ik vroeger van 10 uur ‘s morgens tot 3 uur ‘s nachts had, heb ik nu van 5 uur ‘s avonds tot 12 uur ‘s nachts aan vrije tijd, die ik daardoor zo goed moet indelen dat ik eigenlijk het grootste deel besteed aan twijfelen wat ik nou zal doen… ‘Saints Row 3’ even spelen, een paar afleveringen ‘Scrubs’ kijken of even bij een vriend langsgaan?

Ik vind het leuk dat ik straks wat geld binnen zal krijgen aan het einde van de maand, maar wat heb je nou aan al dat geld als je geen tijd hebt om ervan te genieten? Ik zit er ook zeer serieus aan te denken in Februari weer aan de studie te gaan, aangezien dat hier in Emmen mogelijk is. Het kan dan best iets in de economische richting worden, met het doel ooit op een dag een eigen bedrijfje te beginnen. Want werken onder een baas voor de rest van mijn leven zie ik compleet niet zitten, en er zweven aardig wat ideetjes rond in mijn hoofd waarvan een enkele nog best eens een slagingskans zou kunnen hebben. Tot die tijd geef ik dan denk ik mijn ooit rooskleurige idee van het jaartje lekker niks doen op. Waar ik toen ik de school uitliep dacht gelijk een leuke baan te vinden, lekker veel te verdienen en lang op reis te gaan, liep het allemaal wat anders. Ik zat maanden thuis niks te doen, vond een baan, en ben er nu achter dat ook dat niet bepaald is wat ik ervan had gehoopt. En als het nou allemaal voor een 1000+ per maand loon was zou ik het best volhouden, maar ik kan waarschijnlijk rekenen op zo’n 600 per maand, en daarvoor ga ik dus niet al mijn vrije tijd opgeven.

Het huidige plan is dan ook de proeftijd afmaken, daarna lekker op vriendelijke wijze afscheid nemen van Koskamp, van het maandje loon volhouden tot Februari (ik heb het de afgelopen maanden met minder gedaan, dus dat moet gaan lukken) en dan aan de studie. En ondertussen een beetje doorzoeken naar kleinere baantjes voor een leuke bijverdienste, om bijvoorbeeld onderhoud aan de auto een beetje bij te houden. Ik snap best dat er genoeg mensen zijn die dagelijks 8 uur werken, en die zullen me wel een zeikerd vinden, maar ik ben nooit zoals de rest van de wereld geweest. Ik word er depressief van, en krijg nog niet eens een goed loon om me weer op te vrolijken, wat het allemaal zo nutteloos doet lijken.

Vandaar het idee eerst maar weer aan de opleiding te gaan. Als ik daarmee klaar ben en dan aan de baan ga, ben ik 23 en kan ik op het volledige minimumloon rekenen, in plaats van de 60% die ik nu krijg. Daarnaast denk ik dat het wat minder zwaar zal zijn. Je kunt toch wat vaker uitslapen, wat makkelijker een dagje ziek thuis blijven en ondanks dat je vaak nog wel thuis aan het werk zult moeten (in tegenstelling tot werk) is het denk ik overall een kleinere aanslag op je vrije tijd. Precies weet ik het echter nog niet, dus er gaan eerst maar even open dagen en dergelijke bezocht worden, en ondertussen gaat de zoektocht naar een nieuw geschikt baantje door. Genoeg om te overpeinzen dus, in bed, waar ik nu ook maar eens heen moest gaan. Mocht men nog tips en/of meningen hebben over dit vreselijke dilemma, hoor ik die graag.

Werk

Het is je misschien opgevallen dat ik wat minder blog, maar dat heeft een best wel goede reden. Sinds maandag heb ik namelijk een full-time baan die me aardig bezig weet te houden, en dan wordt je vrije tijd om te bloggen, gamen en alles wat je eerder deed opeens een stuk minder. Maar goed, dat werk, bevalt dat dan een beetje, vraag je je mogelijk af, en dat zal ik je eens haarfijn uitleggen.

Maandag was mijn eerste werkdag, en stervend van de zenuwen stapte ik op een voor mij bizar vroeg tijdstip in de auto. Half bevriezend reed ik naar het stukje verlaten industrieterrein waar mijn nieuwe werkgever zich bevindt. Contract tekenen, collega’s ontmoeten en dan meteen de auto in. Ik werk nu namelijk bij een bedrijf genaamd “Koskamp”, wat een leverancier is van auto-onderdelen. Echter niet aan particulieren, maar aan garages en andere autogerelateerde bedrijven. Die kunnen bij ons(zoals ik het nu kan noemen) bestellen en krijgen dat dan binnen enkele uren bezorgd, en daar kom ik samen met mijn collega’s om de hoek kijken. Wij moeten in bestelautootjes de bestelde onderdelen rondbrengen en voor bepaalde tijd afleveren. En daar zat ik dus achter het stuur, met de collega die mij zou inwerken, van een opel combo. Niet teveel bij nadenken; starten en rijden maar. Het viel me erg mee hoe lekker het dingetje nog reed, en soepel reed ik de route langs verschillende garages. Meteen de volgende dag mocht ik in mijn eentje op pad, nouja, samen met meneer TomTom. En het is toch wel erg fijn voor een anti-sociaal persoon als mij om dit soort werk te hebben. Want zodra je de deur van de auto dichttrekt ben je alleen, en blijf je ook twee uur alleen op korte ontmoetingen met garagemensen na. Het is best aangenaam, lekker de radio aan en rondrijden, maar toch, na een week begin ik al twijfels te krijgen.

Want het is misschien het leukste werk wat ik kan krijgen, maar dat maakt het nog niet iets wat je vrijwillig zou doen. Wat me vooral echt nekt zijn de tijden… Ik sta om 6:45 op en ben tussen 17:00 en 17:30 pas weer thuis. Normale tijden voor full-time werk, maar is het iets wat ik maanden kan volhouden? Ik betwijfel het serieus, want ik val nu al bijna achter het stuur in slaap tijdens de laatste rondes. En het ergste is dat ik het allemaal doe voor een belabberd uurloon van nog geen 4,50, en dat er ook nog een vrij kinderachtige regeling is waar je alleen betaald krijgt als je aan het rijden bent. De tijd dat ik de auto inlaad, bij de garages ben en dergelijke zijn dus gratis voor mijn werkgever… Ik moet elke keer als ik de motor start met een speciaal sleutel-geval inloggen, en ook als ik dat vergeet werk ik gratis. Ik kom waarschijnlijk nog niet eens aan een 48 urige werkweek op deze manier, terwijl ik wel zo lang van huis ben. Dit betekent dat ik me kapot werk voor een vreselijk brak loon waar ik niet de dingen van kan doen waar ik op hoopte, zoals mijn auto goed uitbouwen en lekker op reis gaan. Dat laatste zal er wel van lukken, maar een turbo in mijn auto gooien zal er niet van komen, en er vanuitgaande dat ik hierna nog weer aan de studie wil kan ik dat gelijk de komende vijf jaar wel vergeten.

Maar heb ik een keuze? Dat is de vraag die ik mezelf nu bijna elke minuut van elke dag stel. Ik heb geld nodig, want ook mijn vorige werkgever (netwerk VSP) is, zoals je misschien al op het nieuws hebt gehoord, gestopt. Ik moet een inkomen hebben, anders kan ik mijn auto niet eens meer houden en kan ik reizen ook wel vergeten. Ik had gewoon zo graag iets gehad waar ik niet elke weekdag 8 uur aan kwijt was, voor een loon waar ik nog niet eens echt goed van kan genieten. Zo zat ik een tijdje terug nog te denken over een baan in de ploegendienst, waarbij ik vooral ‘s nachts zou werken en de dag over zou hebben. Natuurlijk moet je dan ook veel slapen, maar ik als nachtmens zie dit nog steeds wel zitten. Daarnaast betaalt het beter. Maar het werk is natuurlijk weer een stuk minder leuk.

Het grote probleem is dat ik gewoon niet geschikt ben voor full-time banen bij werkgevers voor minimumloontjes. Ik kan er gewoon echt niet tegen… Het voelt vernederend en ik word er na een week al compleet gek van. Ik zou ooit op een dag dolgraag een eigen bedrijf beginnen en daar met plezier veel meer dan 8 uur per dag in steken, maar voor een ander werken voor nog geen 5 euro per uur kan ik echt niet. Om eerlijk te zijn ga ik niet echt meer met een blij gevoel naar bed, al helemaal niet nu op deze zondag met nog de hele week te gaan. Ik wou dat ik gewoon een loterij kon winnen, de dingen kon doen die ik wil in de resterende maanden van dit schooljaar en daarna weer aan de studie kon. Misschien moet ik morgen eens een lot gaan kopen…

ik HAAT voetbal

Ik ga vandaag iets bekennen, waar ik eigenlijk nooit echt een geheim van heb gemaakt. Ik heb namelijk een afschuwelijke, extreme, bizarre bloedhekel aan voetbal… En dan behoor je op deze aardbol, en al helemaal in dit rottige kleine landje, al snel tot een grote minderheid. In elk geval wel als man zijnde. Toch uit ik mijn haat naar het baltrapspelletje met veel plezier, om de vaak verontwaardigde reacties te ontvangen. Want ja, daar kan ik soms stiekem best van genieten.

Maar zeg me nou eens serieus wat er zo vreselijk bijzonder is aan tweeëntwintig zweterige kerels die achter een bal aan rennen alsof hun leven er vanaf hangt, wat voor hun vast ook het geval is, om hem in een netje te schieten. Kijk, het is sport, dat je het leuk vindt om naar te kijken kan ik ergens nog wel een beetje begrijpen, maar kan iemand me dan in elk geval uitleggen waarom er speciaal over voetbal zo obsessief wordt gedaan?  Waarom ligt het halve land plat als er een belangrijke wedstrijd wordt gespeeld? Waarom geven supporters hun leven voor een clubje balschoppers? Waarom lijkt het alsof zoveel supporters denken dat zij zelf de wedstrijd hebben gewonnen, terwijl het toch echt het elftal is geweest? Waarom gaan zelfs vrouwen en andere mensen waarvan ik het nooit had verwacht opeens door het dolle bij echt “belangrijke” wedstrijden? Waarom?

Want ik begrijp het niet. Wat maakt voetbal nou zo speciaal? Er zijn sporten met meer diepgang en die leuker zijn om te kijken, maar daar hoor je bijna nooit iemand over. Ze komen niet eens op TV, tenzij je overdag als iedereen op school of werk zit naar eurosport zapt. Het zal wel een soort nationalistisch iets zijn, wat dan denk ik gelijk de reden is dat ik er geen bal (ha…ha…ha…) van snap. Ik ben namelijk compleet niet nationalistisch, wat dan waarschijnlijk weer komt omdat we in zo’n vreselijk rotland wonen. Daar ga ik later graag dieper op in, maar als ik dat in deze blog ga doen ben ik tot 3 uur in de nacht bezig en dat moeten we niet hebben.

Ik denk dat ik me erbij neer zal moeten leggen dat zolang ik in Nederland woon ik op opdringerige wijze ongewenst voetbalwedstrijden en -nieuws zal moeten volgen door alleen maar de radio aan te zetten in de auto of in te loggen op twitter. Ik kon zo exact volgen wanneer er een doelpunt werd gescored in de wedstrijd Nederland-Duitsland eerder vandaag, terwijl ik dat juist niet wou. Nou is twitter natuurlijk wel bedoeld voor het ongewild opdringen van dingen, maar alsnog is het licht vervelend als 90% van je timeline uit voetbal bestaat. Achja, het zijn ook allemaal luxeproblemen. Ik probeer het te negeren, en haal er af en toe wat vermaak uit om mensen vrolijk te vertellen hoe erg ik hun favoriete sport haat. Als zij hun enthousiasme met mij moeten delen, deel ik mijn gebrek aan enthousiasme ten slotte graag met hun.

Update

Beste mensen, waar is het misgegaan? Toen ik deze blog begon had ik ongeveer 0 lezers, maar toen was er ook nog niks geschreven en zag de lay-out er niet uit. Toen ik dankzij een goede vriend een mooie lay-out kreeg en ik begon met schrijven schoten de bezoekersaantallen omhoog tot in de 1200, maar nu staan ze helaas weer op enkele tientallen per dag. Een stuk of dertig, en dat klinkt misschien verwend, maar dat is niet genoeg als je gewend bent aan de enorme aantallen. Nou heb ik wel een plannetje om dit op te gaan lossen, en in ieder geval weer voor een flinke tijdelijke boost te zorgen, waarvan hopelijk een klein deel blijft terugkomen. Schrijven wordt namelijk zoveel leuker als er ook daadwerkelijk mensen zijn die het lezen.

Ik ben momenteel vrij moe en moet eigenlijk slapen, maar ik wil deze laatste gelegenheid nog even gebruiken om jullie een snelle update te geven over mijn leventje momenteel. Ik kreeg namelijk een paar dagen geleden het goede nieuws dat ik aangenomen ben bij een bedrijf genaamd ‘Koskamp’. Na vele sollicitaties nu eindelijk eens een keer succes. Het gesprek ging aardig soepel en de sfeer was goed, en ik ging dan ook met een goed gevoel naar buiten. Twee dagen later kwam het verlossende telefoontje, en maandag (morgen dus) om 7:40 wordt ik voor de deur verwacht. En ja, dat is aan de ene kant fijn, maar aan de andere kant ook best eng. Het werk wat ik mag gaan uitvoeren bestaat uit dingen rondbrengen met een busje, wat mij toch wel trekt. Ik rij al meer dan een jaar met veel plezier auto, en kan er nu dus ook mijn werk van maken.

Maar het blijft lastig om zo’n enorm deel van je vrije tijd in te leveren (het is full-time) en eigenlijk je hele leven om te gooien. Daarnaast is het dus voor een minimumloontje, wat belabberd weinig is op 19-jarige leeftijd… Om precies te zijn 4,35 bruto per uur… Mocht ik per ongeluk het gas wat te diep intrappen en geflitst worden is de boete voor mijn rekening, en mocht ik bij het inparkeren een foutje maken en een andere wagen raken mag ik een half maandsalaris eigen risico neertellen. Lichte twijfel dus, maar dat is normaal, en ik weet zeker dat alles mee gaat vallen en het zelfs best leuk kan worden. Leuker dan alle andere baantjes waar ik op heb gesolliciteerd in ieder geval, dat is een ding wat zeker is.

Het loon zit me wel een beetje dwars, want 700 per maand klinkt leuk, maar is ook snel op. Ik wil reizen, mijn autootje uitbouwen en zo nu en dan nog wat leuks kunnen doen, en twijfel of dat wel gaat lukken van dit geld. Het is echter altijd een grote vooruitgang, en ik zal het ermee moeten doen. Het is ook niet dat ik het Koskamp persoonlijk kwalijk neem, maar het is belachelijk dat het minimum van een 19-jarige op iets van 60% ligt van dat van een 23-jarige (wat volgens mij de grens is waar je het volle verdient). Alsof wij er minder hard voor werken…

Nu moest ik maar het bed in kruipen, want het is al laat. Ik ben in ieder geval aardig nerveus, en hoop heel erg dat het werk een beetje te doen is en ik het vol kan en ga houden. Wish me luck…

PS: vergeet niet te doneren voor Movember, waar ik mezelf voor lul zet door een snor te laten staan voor het goede doel! Momenteel is mijn behaarde bovenlip 9 euro waard, en dat moet hoger kunnen…

Wedergekeerd

Beste lezers! Ik ben alweer sinds maandagmiddag terug in Nederland, maar stel jullie daar nu pas van op de hoogte. Excuses daarvoor, maar ik had het maandag druk met uitrusten en had dinsdag meteen een sollicitatiegesprek. Hoe dat afgelopen is zal ik vandaag of morgen horen, dus dat is lekker spannend. Daarover dus later vast en zeker meer. Ik heb in de vakantie niet echt veel geschreven, zelfs al was dat wel de bedoeling. Het was vooral lastig een fijne schrijfplek te vinden in het huisje waar we zaten. Inspiratie genoeg echter, en ik zal jullie de komende dagen dan ook goed overladen met blogs.

Ik heb vakantiefoto’s geschoten, maar mijn telefoon (die voor mij als camera diende) besloot mijn instellingen te verkloten, waardoor ze allemaal belachelijk klein zijn… Helaas.