Verslag: The Airborne Toxic Event, Melkweg (28 oktober)

Na een lange reis rijden we eindelijk Amsterdam binnen. Met veel moeite vecht ik me door het hels drukke stadsverkeer naar de Qpark, die midden in het centrum ligt. Er hebben al een stuk of vijf fietsers in een soort zelfmoordactie zich voor de auto gegooid, maar wonder boven wonder is alles nog heel en levend als we de Qpark in rijden. Waar ik vorige keer in Amsterdam nog hopeloos verdwaalde, hadden zowel ik als de vriend die ik meebracht nu een smartphone, waardoor het vinden van de Melkweg geen enkel probleem was. Eenmaal daar kon het wachten beginnen.

We stonden namelijk in de rij, voor zover je het klontje van hooguit acht mensen zo kon noemen, voor The Airborne Toxic Event, wat ik vanaf nu voor mijn gemak TATE zal noemen. TATE is een band die ik een jaar of twee geleden van een ex getipt kreeg, en het is een van de weinige dingen waar ik haar dankbaar voor ben. Sindsdien kan ik bijna geen dag meer zonder deze prachtige muziek, en ben ik in februari al naar Amsterdam getrokken om hun te bekijken. Dat was een prachtig optreden in een klein intiem zaaltje. Dit was allemaal wat grootser, zo ontdekten we toen we naar binnen mochten en een zaal van ik denk wel twee keer zo groot betraden. Anderhalf uur voor de band zou opkomen stonden we al te wachten, bijna vooraan en verdomd enthousiast. De tijd vloog, en we communiceerden nog met twee Engelsmannen die speciaal voor dit concert naar Nederland waren gekomen en de band al meer dan twintig keer hadden gezien.

Ons gesprek werd onderbroken door de band die het podium opkwam. Mikel in ware indie-stijl met een hoedje op en violiste Anna weer zo oogverblindend mooi als altijd. Gelijk begon het vijftal met het titelnummer van hun laatste album; “All at Once. Een rustig nummer, wat wel gelijk de toon zette. De zaal bleef aardig stil, wat ook bij dit nummer de bedoeling was. Tijdens het tweede nummer, het veel vlottere “Half of Something Else“, komt de zaal wel lekker in beweging en straalt het enthousiasme van de band er vanaf. Ze genieten duidelijk van de muziek die ze spelen, en lijken soms zelf verbaasd dat er zoveel mensen zijn gekomen voor hun muziek.

Voor het concert begon had ik drie nummers die ik graag wilde horen, maar waar ik eigenlijk maar weinig hoop op had. Ze stonden namelijk alledrie bekend als nummers die de band zelden live deed, en ik ging er dan ook niet teveel vanuit ze te horen te krijgen. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik bij het derde nummer gelijk al de eerste van de lijst kon schrappen! “A Letter to Georgia” is zowel muzikaal als qua lyrics een van hun beste nummers, en is live gewoon onvoorstelbaar mooi. Ik ben nu al dolgelukkig, en het concert is nog maar net begonnen. Na een mooie mix van het nieuwe en oude album, waaronder “All for a Woman“, “Wishing Well” en “Changing” begint de band aan het prachtige duo van “Gasoline” en “Papillon“. Deze nummers zijn in mijn hoofd altijd verbonden geweest, waarschijnlijk omdat de stijl een beetje gelijk is en ze op het debuutalbum achter elkaar aan kwamen. Ook zijn ze beiden een geweldige mix van vlotte muziek met emotionele lyrics waar ik me prima mee kan identificeren. Vooral het einde van “Papillon” is een van de stukjes die deze band ver boven de rest van de muziekwereld uit tilt.

Na “Papillon” volgt het lekker opzwepende “Welcome to your Wedding Day“, om het publiek nog even lekker los te doen gaan voor de grote finale van de twee erg rustige en in mijn ogen beste nummers van de band: “Sometime Around Midnight” gevolgd door het prachtige “All I Ever Wanted“. Ik kan mijn geluk niet op en geniet met volle teugen van de prachtige klanken van deze nummers, die live nog tien keer mooier zijn dan op een album. Als de band van het podium verdwijnt wil niemand geloven dat het ook echt voorbij is. Men blijft roepen om een encore, en natuurlijk komt die er dan ook. Deze band gaat ten slotte zelden het podium af zonder een encore, en het nummer “Missy” moest sowieso nog langskomen. De overige twee nummers van mijn wenslijstje waar ik het eerder over had waren “Graveyard near the House” en “Duet“, en als ik Mikel de welbekende intro van die laatste hoor zeggen verschijnt er dan ook al een gelukzalige grijns op mijn gezicht. Na het traditionele; “so me and Anna are gonna sing a song together”, volgen echter niet de klanken van “Duet“, maar van “Graveyard near the House“! Ik kan echter alsnog tevreden zijn, want ook het tweede nummer kan nu afgestreept worden. Een goede oogst voor deze mooie avond! Het nummer is live bizar mooi, en de zaal is stil om ten volste te genieten van dit rustige nummer, wat vooral door zijn geweldige teksten zo bijzonder is. Als de band na de prachtige live-versie van “Innocence“, die extreme verschillen vertoont met de studioversie, van het podium verdwijnt lijkt het echt over met de pret.

Het publiek geeft echter niet op, en blijft luidkeels schreeuwen en klappen voor meer. Iedereen was blij verrast toen de band ook inderdaad weer terugkeerde, en begint aan “Happiness is Overrated“. De zaal is Mikel ver voor met het zingen, en de interactie met het publiek is prachtig. Dat is sowieso iets wat de band dit keer beter deed dan begin dit jaar in Paradiso. Mikel maakt grapjes, vertelt ons over zijn Nederlandse familieleden en springt uiteindelijk het publiek in, om daar bijna een heel nummer te zingen omringd door zijn fans. Ook pakt hij de camera uit de handen van een van de vele filmende mensen, om zichzelf en de band een heel nummer lang te filmen vanaf het podium. Vreemd genoeg kon ik deze beelden nog niet terugvinden op youtube, maar dat moet haast nog wel gebeuren. De echte afsluiter van deze prachtige avond komt met het verwachte “Missy“, net als in Februari gecombineerd met geniale covers van “I’m on Fire” (Bruce Springsteen), “I Fought the Law” (The Clash) en “Folsom Prison Blues” (Johnny Cash), waarmee de band duidelijk maakt waar ze hun inspiratie vandaan halen. Nu druipen ze weer het podium af, waarbij ze het vooraanstaande publiek nog vrolijk een hand geven, en ik een hand weet te krijgen van zowel de Bassist, drummer en Mikel zelf, voor ik ook nog eens de setlist vang die Anna het publiek in gooit. Voor de meesten misschien een nutteloos stukje papier, voor een geobsedeerde fan als ik een collector’s item.

Compleet weggeblazen door dit twee uur durende concert lopen we naar buiten. De vriend die ik had meegezeuld, die eigenlijk niet eens van dit soort muziek houdt, was het met me eens dat het een prachtig optreden was. Hij heeft tijdens het concert foto’s geschoten, zodat ik me compleet op de muziek kon richten, maar wegens problemen zijn die nog niet in mijn bezit en kan ik ze helaas nog niet bijvoegen. Die houden jullie nog van me tegoed! Na een lange terugreis rij ik om vijf uur ‘s ochtends weer de oprit op. Uitgeput maar zeer tevreden zak ik op bed, hopend dat deze band nog vaak naar Nederland zal komen. Zoniet ben ik na dit optreden zelfs wel bereid ervoor de wereld over te reizen zoals de twee Engelsen achter ons. Ja, het was zo goed.

Midlifecrisis

Mocht men door de titel denken dat ik op mijn 19e al in deze veelbesproken levensfase ben beland; vrees niet. Ik denk dat ik nog wel wat jaartjes te gaan heb voor dat ervan komt, mocht het uberhaupt gebeuren. Waar ik het wel over wil hebben is een van de symptomen van de midlifecrisis, die zelfs op wikipedia te vinden is:

“Sportwagens zijn vaak een van de dingen die een man in zijn midlifecrisis aanschaft

En daar kan ik me aan ergeren. Ik heb er al vaak discussies over gevoerd met mensen die er niks van lijken te snappen, en raak steeds gefrustreerder. Niet alleen de midlifecrisis’ers moeten eraan geloven, volgens veel mensen is iedereen die een mooie auto rijdt aan het compenseren, inhalen of uitsloven.

Als een vrouw echter mooie kleren en sieraden draagt, wordt zij zelden beschuldigt van uitsloven of compenseren. Sommigen doen dat misschien wel, maar er zijn ook vreselijk veel vrouwen die gewoon graag mooie kleren aandoen voor zichzelf, net zoals een groot deel van de mensen met een mooie/dure auto hem voor zichzelf hebben.

Mensen die anderen hiervan beschuldigen zijn zelf duidelijk geen autoliefhebbers. Zij kennen niet het gevoel wat een echte fanaat kan krijgen bij het bekijken van een mooie wagen, laat staan het op je eigen oprit te hebben. Ik krijg het niet warm of koud van een schilderij, zelfs al is het een echte Rembrandt, maar ga anderen niet veroordelen als zij het graag kopen en het in huis hangen. Het zijn verzuurde mensen, die anderen hun geluk niet gunnen. En eigenlijk staat het symbool voor een groot deel van de Nederlanders. Wij kijken graag neer op anderen, om onszelf beter te voelen. Neem als recent voorbeeld de heer Ivo Niehe, die vlak na een optreden iets te enthousiast voor de camera ging staan en opeens de spottende opmerkingen van het halve land moest ondergaan. Mensen die thuis vanaf hun bank TV zitten te kijken zeiken de man genadeloos af, terwijl ze zelf niks bereikt hebben.

Hetzelfde is het met de mensen die vanuit hun Fiat Panda de 50 jarige, licht kalende, man die ze in zijn Porsche voorbij rijdt uitlachen. Stiekem wil huisvader Henk zijn Panda dolgraag inruilen voor zo’n Porsche, maar hij weet ook best dat het er waarschijnlijk nooit van komt. Hij gunt de andere man het daarom ook niet, en om het minder zuur te maken drijft hij er maar de spot mee. En natuurlijk zijn veel van de kalende mannen die een Porsche of Ferrari kopen iets aan het inhalen. Als kind droomden zij ervan, maar toen konden ze het niet betalen. Is het dan echt zo raar dat zij, wanneer ze wel de middelen hebben, die geliefde auto alsnog kopen? Is dat niet hun goed recht? En houdt dat de economie niet op stand? Zou Ferrari uberhaupt een rendabele afzetmarkt hebben als je er alleen een mocht kopen als je hoofd nog vol met haar zat?

Het zijn dingen waar je eens over na moet denken voor je de oude man in zijn mooie auto uitlacht vanuit je suffe hatchback. Hoe materialistisch het ook is, een auto kan een groot deel van de mannen dolgelukkig maken. Gun anderen dat geluk toch eens, want (bijna) iedereen droomt wel van iets materialistisch. Voor sommigen is dat een groot huis, voor anderen een jacht en voor velen een dure auto. Dat sommigen die droom waar kunnen maken mag je jaloers op zijn, maar ga alsjeblieft gewoon sportief om met die jaloezie.

Dat moest ik even kwijt. Neemt niet weg dat er genoeg mensen zijn die wel zo’n auto kopen om ermee te pronken en uit te sloven. Zo wordt Londen dagelijks overspoeld met Arabieren die in hun Ferrari’s en Lamborghini’s de hele dag rondjes rijden door het centrum, wat geen enkel ander doel kan hebben dan aandacht trekken. Wil je namelijk ten volste genieten van zo’n auto, neem je hem mee naar bergweggetjes, en niet naar een stadscentrum. Ik heb het in deze blog over de eigenaren die hun auto kopen voor hun eigen plezier, maar ook dat van anderen. Zo bewijst dit stukje dat het kopen van een mooie auto ook als goed doel kan dienen, om een ziek jongetje in elk geval nog te laten genieten van zijn leven zolang het duurt. Als je niet begrijpt wat voor emoties een auto kan losmaken bij sommige mensen, is het verstandiger gewoon je mond erover te houden. Maar ook dat is weer typisch Nederlands: veel praatjes hebben over iets waar je eigenlijk maar verdomd weinig van snapt.

Review: Coldplay – Mylo Xyloto (album)

Sinds een paar dagen is het nieuwe album van de bizar populaire popband Coldplay in de winkels te vinden. Zoals dat vandaag de dag gaat, was het een aardige tijd daarvoor al te downloaden, wat betekent dat ik hem ondertussen genoeg heb geluisterd om er een aardig oordeel over te vellen. Coldplay perst er over het algemeen elke drie jaar een albumpje uit, wat betekent dat Mylo Xyloto wel eventjes mee moet gaan. Zul je dit over drie jaar nog luisteren of ben je er na drie nummers al zat van?

Coldplay heeft een naam hoog te houden. Waarom precies weet ik niet, want zelf vind ik elk album tot nu toe maar een paar goede nummers bevatten. Zo had Viva la Vida or Death and All His Friends de twee toppertjes “Viva La Vida” en “Violet Hill” en het album X&Y had natuurlijk het bizar mooie “Fix You“, “Speed of Sound” en “Talk“. Toen ik Mylo Xyloto (hoe verzinnen ze die namen toch? Betekenis heeft het in elk geval niet) begon te luisteren verwachtte ik dan ook weer dat er twee uitschieters zouden zijn en de rest me maar weinig zou boeien. We hadden natuurlijk al twee singles gehoord, in de vorm van “Paradise” en “Every Teardrop is a Waterfall“, waar ik beiden niet extreem over te spreken was. Het album gaat van start met een kort intronummer, wat daarna heerlijk soepel overloopt in de eerste nieuwe track: “Hurts Like Heaven“. Dit zet gelijk de toon. Vrolijk, vlot, fris en toch nog typisch Coldplay. Ik werd meteen enthousiast. Na dit lekkere begin komt “Paradise“, wat ik dus als Single geen geslaagd nummer vond. Echter in het geheel van het album klinkt het opeens tien keer beter, en zou je niet meer zonder willen.

Als je door “Paradise” heen bent kom je bij het hoogtepunt van het album: “Charlie Brown“. Het begint heel apart, en komt dan lekker op gang met een verslavend deuntje wat langzaam toeneemt. De lyrics klinken lekker, maar het blijft Coldplay, dus verwacht geen hoogstandjes qua teksten. Het algemene gevoel wat dit nummer, en eigenlijk bijna het hele album, oproept is gewoon geweldig. Het is allemaal zo lekker vrolijk, opgewekt en het voelt gewoon positief. Na “Charlie Brown” gaat het helaas heel langzaam bergafwaarts. Dat betekent niet dat het saai wordt, maar het beste zit aan het begin. “Us Against the World” is een beetje traag en wordt gevolgd door iets waar dit album wel veel last van heeft: zogenaamde filler. Nummers die een soort overgang zijn tussen twee andere nummers, en op zichzelf niks te bieden hebben. Er zijn er drie, waardoor het album 14 nummers lijkt te hebben, terwijl het er dus eigenlijk 11 zijn.

Twee nummers waarvan ik niet heel erg onder de indruk was, zijn “Major Minus” en “Up in Flames“. Ze klinken gewoon niet heel erg als iets wat thuishoort op een Coldplay album. Echter, als je het hele album achter elkaar luistert vallen ze er mooi tussen. Het enige nummer wat ik niet kan uitstaan is “Princess of China“, waar iemand het geweldige idee had gekregen om overschat popsterretje Rihanna uit te nodigen. Waar Rihanna best aardig kan zingen, daar  kan ik niet omheen, past haar stem en stijl gewoon compleet niet bij Coldplay. In samenwerking met Eminem heeft zij een van de beste nummers ooit gemaakt (“Love the way you Lie“), maar “Princess of China” klinkt misplaatst en gewoon ronduit slecht. Niet alleen door Rihanna, maar ook door de instrumentale begeleiding die gewoon niet in de buurt komt bij de kwaliteit van de rest van het album.

Het moge duidelijk zijn dat ik aardig te spreken ben over Mylo Xyloto. Het is het eerste Coldplay Album waar ik de meerderheid goed vind. Echt extreme uitschieters, zoals “Fix You” bijvoorbeeld was voor X&Y, zul je niet vinden, maar wel een album wat vooral geweldig is als je het in een keer achter elkaar afluistert. Zet je mediaspeler dus niet op shuffle, gooi “Princess of China” er even tussen weg en ga met volle teugen genieten!

Cijfer:
8/10

"Wat is dit nou!?"

Is waarschijnlijk wat je denkt als je hier niet voor de eerste keer bent. Waar je dan een vreselijk lelijke lay-out gewend bent, zie je nu opeens een extreem mooie, strakke, glimmend nieuwe en professionele lay-out op je scherm! Als je van de schrik bekomen bent, zal ik je gelijk even uit de droom helpen: ik heb dit niet zelf gedaan. Dat zou ik niet kunnen, en ik ben er bovendien te lui voor. Nee, daar heb ik zo mijn mannetjes voor! Oftewel: de heer Lennart Romijn! Al sinds de basisschool een goede vriend, en nu ook aardig bedreven met de computer, zoals je kunt zien aan het nieuwe uiterlijk van deze blog. Hij heeft in zijn eigen vrije tijd deze prachtige lay-out in elkaar zitten knutselen, terwijl hij die tijd ook in zijn eigen blog had kunnen steken. Nogmaals wil ik hem daarvoor bedanken. Ik stel het extreem op prijs!

Nu ik me niet meer hoef te schamen voor mijn blog is het tijd om lekker de link overal mogelijk rond te spammen. Dat deed ik tot voor kort nog niet, om geen slechte indruk achter te laten op mogelijk nieuwe lezers. Via de gloednieuwe bezoekersteller rechts bovenin kan ik precies bijhouden hoeveel mensen deze pagina bekeken hebben. Op het moment staat die teller op 160, en dat moet toch wel even flink omhoog. Ik wil jou als lezer ook graag inroepen om mijn blog weer de lezersaantallen te geven die ik vroeger had, op mijn oude adres. Door de extreme onkunde van weblog.nl ben ik een flink aantal van die lezers kwijtgeraakt, wat ik echt heel jammer vind. Ik geniet namelijk echt van het schrijven van deze blogs, en hoe meer lezers hoe leuker het wordt.

Daarnaast biedt blogspot een extra mogelijkheid, namelijk die van advertenties. Dat staat misschien niet extreem mooi, maar ik heb al een enkele klik mogen ontvangen, en kreeg meteen 1,48 van google cadeau, wat me toch wel beviel. Wil je ze niet? Dan raad ik je ten harte aan adblock plus te downloaden voor je browser naar keuze, dan zul je niet alleen de ads op deze blog, maar ook op alle andere sites kwijt zijn.Ondertussen kan ik dan nog een klein zakcentje bijverdienen aan de mensen die dat niet doen. Echter heb ik ook daarvoor veel lezers nodig. Veel lezers betekent veel pageviews, en meer klikkers op advertenties.

Dus zie je de mogelijkheid mijn blog een duwtje in de rug te geven qua promotie? Ik zou het zeer op prijs stellen als je dat dan even kon doen. Subtiel een link plaatsen ergens op een forum, op je eigen blog of waar dan ook zou al geweldig zijn. Het kan best dat ik hier later nog een wedstrijd/prijsvraag aan vastknoop, gezien er weinig betere manieren zijn om op internet een beetje aandacht te krijgen dan door spul weg te geven. Dat kan ik echter nog niet garanderen, dus ik beloof even niks.

Nou ik een nieuw adres heb, een mooie nieuwe lay-out en straks waarschijnlijk veel nieuwe lezers, is het tijd wat orde aan te brengen. Ten eerste zal ik proberen er een gewoonte van te maken bij elke blog een plaatje te zetten. Dat staat leuker en nodigt al snel uit tot het lezen van het bijbehorende stukje. Daarnaast wil ik beter gaan werken met steekwoorden, zodat ik als het goed is ook snel in google te vinden zal zijn en het ook voor de terugkerende lezer overzichtelijker wordt. Ook geen slecht idee lijkt het mij om een paar standaard rubrieken in te voeren. Bijvoorbeeld een terugkerende rubriek elke vrijdag, of iets in die richting. Wat ik daar precies mee wil moet ik nog even heel goed over nadenken, maar het lijkt me geen slecht plan om mensen ook daadwerkelijk te doen terugkeren. Denk bijvoorbeeld aan elke vrijdag een review van een film/album/game, elke zondag een flink verhaal over auto’s enz. Zorgt ervoor dat je weet waar je aan toe bent, en daarnaast zorgt het dat mensen die niks om auto’s geven alvast weten dat ze zondag niet hoeven te kijken.

Ook leuk aan de nieuwe lay-out is dat er nu rechts bovenin tekentjes staan die je doorverwijzen naar mijn twitter en mijn facebook, zodat je me nog beter, sneller en makkelijker kunt stalken. Daar zal ik ook altijd een tweet plaatsen, die dan weer automatisch op FB verschijnt, als er een nieuwe weblog geplaatst is. Het moet allemaal wat soepeler gaan verlopen, wat blogspot volgens mij prima mogelijk maakt. Als de lezers dan binnendruppelen en er misschien zelfs wat kleine inkomsten om de hoek komen kijken wordt het bloggen voor mij alleen maar leuker. Op deze manier lijkt de overstap van weblog.nl naar blogspot opeens wat minder erg.

Dit was een soort nieuwe introductie! Ik heb dan ook de vorige blogs even (mogelijk tijdelijk) op non-actief en onleesbaar gezet. Binnenkort meer.

MvG, Fant.