2018

Mijn laatste blog stamt uit november. Ik heb geen terugblik gedaan, geen vooruitblik of wat dan ook. Dat heeft redenen, waarvan de meeste heel goed zijn. Mijn decembermaand was namelijk een flinke chaos! Niet alleen heb ik nu opeens een vriendin om naast mijn familie en vrienden te jongleren rond de feestdagen, wat nog minder tijd overhoudt, maar we hadden begin december ook nog besloten een kat te adopteren. Hij heet Memphis en het is de beste kat die ooit bestaan heeft. Lief, rustig en kan goed alleen zijn: dus perfect voor mijn situatie. Heel kort daarna kreeg ik opeens een nieuw huis aangeboden, dichterbij mijn werk en met veel meer ruimte. Twee verdiepingen, een hobbykamer, een tuin en misschien wel het belangrijkste voor mij: een oprit voor mijn auto’s. Na heel even twijfelen heb ik dit aanbod geaccepteerd, wat ook een berg werk en stress opleverde. Maar ik kan nu met trots zeggen dat ik deze blog schrijf vanuit mijn nieuwe huis. Okay, het is nog leeg en kaal en het voelt nog een beetje alsof ik op bezoek ben bij iemand anders, maar dat gaat nog wel over als ik tijd heb om alles uit te pakken en een plekje te geven. Ik moest helaas gewoon weer aan het werk na een kort weekje verhuizen en klussen, waardoor nog lang niet alles gebeurd is wat moest gebeuren. Maar we komen er vanzelf, en het eindresultaat gaat onvoorstelbaar mooi worden. Ik heb opeens een eetkamer, een slaapkamer ter grootte van mijn hele vorige huis zo ongeveer, een tuin, een schuur en een oprit om aan mijn auto’s te knutselen. Dit is letterlijk een droom die in vervulling gaat.

Dus, even kort de vooruitzichten voor 2018. 2017 was een prima jaartje. Ik heb mijn geweldige vriendin ontmoet, goeie vorderingen gemaakt op werk en aardig geld verdiend. Maar het was niet helemaal mijn jaar. De enige echte vakantie die ik had eindigde in een totaal drama, mijn geliefde MX-5 stond driekwart van het jaar stil vanwege werkzaamheden en ik heb bijna het hele jaar in een soort oververmoeide, semi-depressieve mode gezeten waarin ik ‘s ochtends mijn bed niet uit wist te komen. De eerste elf dagen van 2018 zijn niet anders geweest tot nu toe, wat me zorgen baart. Ik wil dit jaar gaan benutten en verbeteren. Het nieuwe huis is een fantastische eerste stap, en sinds 1 januari heb ik ook een nieuwe functieomschrijving op werk, wat een erg leuke loonsverhoging met zich meebrengt, dus financieel en materieel gaat alles goedkomen dit jaar. Maar mentaal moet er gewerkt worden, en het komt allemaal neer op één simpel ding: ritme. Of schema, of hoe je het wilt noemen.

2018 wordt het jaar waar ik terug moet naar een dagelijks ritme, ongeacht de dag en omstandigheden. Elke dag dezelfde tijd wakker en snel uit bed, en dan transformeert mijn leven al volledig. Ik heb ook andere voornemens, waaronder heel cliché gewicht verliezen en gezonder eten, maar daar heb ik wel vertrouwen in. Het is vooral dat wakker worden waar ik zo immens veel moeite mee heb. Uit bed komen is voor mij gewoon geen optie. Ik moet letterlijk eruit geforceerd worden. Sinds gisteren heb ik een wekker-app die me verplicht om een foto van de badkamer te maken om de wekker stil te krijgen. Tegenwoordig betekent dat dat ik een trap af moet, wat op zich wel helpt om wakker te worden, dus ik heb goede hoop dat die me gaat helpen bij het proces. Maar het is de chronische vermoeidheid waar ik wat aan moet doen. Dit jaar moet meer ontspanning en minder stress gaan bieden. Meer vakanties en weekendjes weg, meer hobby’s in het weekend. Sowieso gaan we dit jaar meer airsoften, maar ik hoop ook weer een driftauto te kunnen kopen. Driften was letterlijk het leukste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb, en ik heb elke enkele dag spijt van het verkopen van mijn drifter. Hele diepe, intense spijt. Tijdens het driften vergat ik al mijn zorgen en kon ik een hele dag lang alleen maar lol hebben met vrienden, maar ook met onbekenden, wat voor mij best moeilijk is soms. Maar de sfeer was altijd zo goed en iedereen was zo aardig dat zelfs ik me er welkom voelde. Dat mis ik bijna zo erg als het driften zelf. Dus er moet zo snel mogelijk weer iets komen.

Verder denk ik dat een deel van de vermoeidheid komt door mijn schandalig slechte gezondheid. Ik eet zo belachelijk slecht dat het me vaak verbaast dat ik nog niet twee keer zo dik ben. En dat ik nog geen hartaanval heb gehad. Ik ben er zat van, en ik ben serieus bang dat het mijn dood gaat worden als ik zo doorga. Ik eet soms vijf keer per week junkfood, en dan nog elke avond chips, snoep, worst en andere rotzooi. Fruit en groente schieten er meer dan eens bij in, waardoor ik soms een week maar één banaan eet ofzo. Het is absurd en beschamend. De verhuizing forceert me nog heel even om iets minder gezond te eten, maar zodra mijn keuken weer fatsoenlijk ingericht is en mijn pannen er weer zijn, gaat het roer om. Een strikter schema qua fast food (een hard maximum per week), vaker bruin brood, meer fruit en iets meer groente (ik háát groente, wat ik vaak compenseer met meer fruit) en minder snacks in de avond. Ik ga sinds een half jaar ongeveer al met vrienden naar de sportschool, maar nu ik een hobbykamer heb waar ik mijn hometrainer eindelijk een fatsoenlijk plekje kan geven, ga ik ook proberen die in het dagelijkse schema op te nemen. En op mijn nieuwe woonplek zijn opeens de supermarkt, het winkelcentrumpje en veel meer andere dingen bereikbaar (en soms zelfs sneller dan met de auto) op de fiets of te voet. Dus de gezondheid heb ik vol vertrouwen in. Ik denk dat als mijn lichaam wat minder vreselijk voelt (ik voel me letterlijk altijd lichamelijk raar. Altijd ergens wel een pijntje of iets vreemds, en ik weet precies hoe het komt), het ook makkelijker wordt om weer fatsoenlijk te slapen bijvoorbeeld.

Dus dat zijn de plannen dit jaar. Genieten! Minder vreten, meer de deur uit voor dagjes en vakanties, meer geld verdienen en mijn nieuwe huisje inwijden. Meer schrijven zou ik graag doen, maar ik ga mezelf niks opleggen wat ik misschien niet ga halen. Het is leuk als het lukt, maar het is geen prioriteit. Ook heb ik het plan om op korte termijn een klein beetje geld per maand te investeren in cryptocurrency (lees: bitcoin en altcoins), om te kijken wat daar uit te halen valt. Als ik de tijd kan vinden zal ik mijn avonturen daarover ook hier op de blog zetten. Al in al lijkt het een mooi jaar te worden waar ik nu in ieder geval al een heel erg goed gevoel over heb. Laten we hopen dat dat gevoel juist is.

Waarom je niet moet stilstaan midden op een snelweg

In 2017 leek de Pietendiscussie op een redelijk laag pitje te branden. Naar mijn mening is dat een goed iets, en dat terwijl ik in essentie tegen zwarte piet ben. Maar de hele discussie op landelijke schaal gaat niks opleveren behalve heel veel mensen die tegen elkaar in schreeuwen en steeds kwader en agressiever worden. Dat geldt voor beide kanten, want veel anti-ZP demonstranten zijn ook nare mensen. De grote meerderheid pro-ZP mensen is te dom om mee te praten en kan niks anders dan dezelfde neergeslagen argumenten herhalen in de hoop je te indoctrineren, of wat ze ook denken.

Maar afgelopen weekend werd er weer wat benzine op het vuur gegooid. Redelijk letterlijk. Bij de intocht van Sinterklaas in Dokkum zou de bekende/beruchte groep “kick out Zwarte Piet” (ze hadden iets langer over de naam mogen nadenken) demonstreren, met vergunning en alles. Volledig legaal, weinig tegen te doen. Demonstreren is nou eenmaal een wettelijk recht in Nederland, mits je een vergunning hebt. Maar een aantal Friezen met een mild godcomplex besloten die mensen hun grondrecht te ontdoen door een levensgevaarlijke actie te ondernemen. Ze gingen voor de bussen met anti-ZP demonstranten rijden en besloten midden op de A7 stil te staan op een zaterdagochtend. Nou heb je geen hele grote porties gezond verstand nodig om te realiseren dat dit niet okay is. Het bewust creëren van een file op een belangrijke A-weg is niet alleen vreselijk vervelend voor mensen die gewoon ergens moeten zijn die dag, het is ook simpelweg gevaarlijk.

Ze minderen snelheid totdat alles stilvalt. Volgens de politie gebeuren er daardoor ongelukken. “Alles stond plotseling stil. Een paar mensen hebben dat niet op tijd gezien en er waren verschillende kleine kop-staart-botsingen. Dat is bijna niet te voorkomen”, zegt een woordvoerder.

Kleine kop-staart-botsingen klinkt niet zo ernstig, maar realiseer je wel dat deze mensen nu met schade aan hun auto zitten die waarschijnlijk via de verzekering geregeld gaat worden. Dit gaat verscheidene mensen bakken met geld kosten, allemaal omdat een paar mensen zo angstaanjagend veel begaan zijn met een simpel kinderfeest dat ze er levens voor in gevaar willen brengen. Onschuldige levens. Durf ik het te zeggen? Ja. Kinderlevens. Wat nou als die kop-staart-botsingen minder klein waren geweest? Wat nou als een auto met een gezin met hoge snelheid op de, totaal onnodige en om een puur sociologisch standpunt gecreëerde, file was geknald? Dan had je gewonde of misschien wel dode kinderen gehad. Omdat je jezelf een soort superheld waant door zogenaamd de kinderen te beschermen tegen vreedzaam protest?

Tot mijn grote verbazing zijn er geen arrestaties gepleegd bij deze actie. Daarmee wordt een duidelijk beeld geschetst: je mag op een zaterdagochtend best op de A7 stil gaan staan en enkele ongelukken veroorzaken, als je het maar doet omdat je zogenaamd een kinderfeest wil redden. Dan is oom agent opeens veel aardiger voor je, schijnbaar. Stilstaan op de snelweg is in mijn ogen één van de gevaarlijkste dingen die je kunt doen, en mag echt alleen uit totale noodzaak gebeuren. Je bent dan ook mentaal gestoord als je dit inzet als middel om je standpunt in een onbelangrijke discussie als deze door de strot van mensen te forceren die gewoon hun recht tot demonstreren uitoefenen. Daar mag je mensen niet mee weg laten komen, zelfs al ben je het met ze eens. Het is bizar hoe agressief de politie soms beboet in gevallen waar mensen duidelijk onschuldig zijn, om dan nu mensen die letterlijk levens in gevaar hebben gebracht gewoon weg te laten rijden.

Okay, er is “overleg tussen politie en OM over eventuele vervolging”, maar als ik dit flik zonder een bijbehorend standpunt, dan krijg ik direct een blaastest en mag ik mee naar het bureau. Wat mij betreft mogen ze dan zelfs volledig terecht mijn rijbewijs afpakken. Iemand die denkt dat dit in de verste verte een goed idee is, verdient het niet om ooit nog weer achter het stuur van een auto plaats te nemen. Waarom laat de politie hun standpunten in de Pietendiscussie, of in wat dan ook, doorschemeren in hun werk? Is het niet juist de bedoeling dat dit totaal niet gebeurt? Trias Politica enzo. Ik vind het verontrustend.

Ondertussen worden degenen die de blokkade veroorzaakt hebben, behandeld als helden op het internet. Je slaat volledig door als dit je beeld van heldendom is. Zelfs als iemand die het met mijn standpunten eens is, dat op zo’n gevaarlijke manier moet forceren, dan wil ik daar niet mee geassocieerd worden. Demonstreren en tegendemonstraties moeten kunnen, maar dan wel veilig. Je gaat geen mensen in gevaar brengen voor wat uiteindelijk niks meer is dan een paar dozijn mensen die met bordjes bij de sinterklaasintocht staat. Vertel je kind er niet over en ze hebben waarschijnlijk nauwelijks door dat ze er zijn. Ga geen snelwegen blokkeren en dan doen alsof je een heldendaad verricht. Deze heilige oorlog om Zwarte Piet te beschermen begint nu echt gevaarlijk te worden en moet gestopt worden, wat niet gaat lukken door deze mensen vrijuit te laten gaan. Strafrechtelijk vervolgen, anders krijgen we meer van dit soort geintjes.

Dus ja, de moraal van dit verhaal? Ga gewoon nooit stilstaan op een snelweg zonder een goede reden, zoals een hartaanval bijvoorbeeld. Gewoon niet doen, dan komt alles goed.

Daar ben ik weer

Hoi. Ik ben het, Fant92. De meeste mensen noemen me Alfred. Ik weet niet waarom, maar het heeft waarschijnlijk iets te maken met het feit dat het mijn naam is. Ik zal jullie een verhaal vertellen over lang, lang geleden. Eind 2016, toen ik plechtig beloofde in 2017 elke week een blog te schrijven. Nu, een krap jaartje verder, ben ik niet eens een beetje dichtbij gekomen. Ik heb het toen zeven weken volgehouden, wat eerlijk gezegd al een beetje boven verwachting ligt. Maar het is wel een aardig symbool voor hoe mijn jaar is gegaan. Het begon allemaal mooi en vol met optimisme, maar langzaam zakte alles af. En ik weet niet eens waarom. Rond april zat ik op een dieptepunt wat onverklaarbaar was. Ik had opslag gekregen, deed allemaal leuke dingen met mijn vrienden en ik had al het meisje ontmoet wat even later mijn geweldige vriendin zou worden. Het leven was goed, maar ik voelde me niet goed. En dat bleef. Het werd niet erger, maar het werd ook niet beter. Ik viel terug in oude, slechte gewoonten, terwijl ik daarvoor zo geweldig goed op weg was. Ik stond vroeg op, maakte ochtendwandelingen, lette op mijn dieet en ik was aan het afvallen. Ik voelde me fantastisch! Maar opeens was het weg, bijna van de ene dag op de andere.

Nu zitten we in november. Het jaar is bijna voorbij, en ik realiseer me nu pas dat ik meer dan een half jaar heb weggegooid op deze manier. Ik heb alle ingrediënten om gelukkig te zijn. Meer dan nodig zelfs. Mijn autoproblemen zijn voorbij, en ondanks dat ik de daardoor gemiste vakantie nooit terug zal krijgen, waar ik nog steeds enorm van baal, heeft het me geld bespaard wat ik nu kan achterhouden om volgend jaar nóg veel mooier op reis te gaan. Er is geen reden om somber te zijn, en eigenlijk ben ik ook niet per sé somber. Het is niet echt depressie wat ik heb, maar meer een gebrek aan energie. Ik ben moe, motivatieloos en lam. Alles komt terug op één probleem: ik kom mijn bed niet uit ‘s ochtends. Vandaag, zelfs al is het zondag, was ik vroeg op, en ik heb meer bereikt dan in de twee weken hiervoor. Mijn huis is glimmend schoon, de voorraadkast ligt vol, mijn computer is opgeschoond. Van alles wat al eeuwen moest gebeuren, en alleen omdat ik niet 20 keer op snooze heb gedrukt, is het gelukt.

Maar elke weekdag blijf ik mijn wekkers maar wegdrukken, al maanden lang. Het voelt fysiek onmogelijk om mijn bed uit te komen, en al mijn vroegere trucjes werken niet om die blokkade te doorbreken. Toevallig stond ik net mijn afwas te doen en moest ik terugdenken aan één van de betere blogs die ik ooit schreef, namelijk “Hoe mijn afwasgedrag mijn leven symboliseert”. De daar genoemde problemen van een gebrek aan discipline en aan overmatige mate van perfectionisme zijn nog steeds de stenen waar ik me keer op keer aan stoot. En ik denk dat ik ze maar op dezelfde manier weer moet gaan oplossen: klein beginnen. Elke dag mijn bed opmaken, elke dag de afwas doen, mijn huis schoonhouden en meer schrijven en bloggen, ook als ik het zelf niet wil of mijn geschreven werk bagger vind.

Volgend jaar kan niet weer zo’n jaar worden. 2017 heb ik met alle mogelijke vrede opgegeven. Het is geen rotjaar, maar het is ook geen geweldig jaar. Er ging van alles mis, maar ik heb ook het beste meisje ter wereld ontmoet, promotie gekregen op werk en een aantal mooie ervaringen opgedaan. Maar volgend jaar moet meer gaan bieden. En ik moet nu al beginnen als ik daarvoor wil zorgen, om er zeker van te zijn dat ik niet met het verkeerde been het jaar in stap. Er is eigenlijk maar één echt doel voor ogen voor 2018: reizen. Reizen is letterlijk mijn favoriete bezigheid in dit leven, en dit jaar viel alles een beetje in het water. De roadtrip waar ik het hele jaar naar uitkeek werd een immens drama, en de enige vakanties die ik heb gehad waren weekendjes weg en midweekjes Texel. Leuk, uiteraard, maar ik wil de wereld zien, niet voor de 53e keer naar Texel. Niet alleen maar. Uiteraard is reizen niet gratis en heb ik ook gewoon werk, dus het gaat niet zo makkelijk worden als gewoon instappen en wegrijden. Maar als ik reizen mijn hoofddoel maak, hoop ik volgend jaar in te kunnen halen wat ik dit jaar gemist heb.

Een maand of wat terug was er hier in mijn gemeente een grote oldtimershow, waar ik iets zag wat mijn ogen opende. Het was een prachtige oude Citroën DS met daarachter een mooie oldtimer caravan. Maar dat was niet eens het belangrijkste. Nee, in die caravan zat de missende schakel: een kat. Opeens zag ik het helemaal voor me. Ik, mijn vriendin en een kat, in ons eigen campertje of caravannetje op reis. Een kat die de wereld mee over reist. Opeens wou ik een camper, ondanks dat ik kamperen altijd gehaat heb. Het is gewoon een goede manier om goedkoop de wereld, of in ieder geval je eigen continent, te zien. Ik zag voor me hoe we opeens met nauwelijks kosten een weekendje weg kunnen, feitelijk gezien elk weekend wanneer we maar willen. Kat mee, instappen en gaan. Opeens had ik er een spaardoel bij. Want hoe erg ik ook hou van reizen met mijn MX-5, het is nou eenmaal geen praktische auto, en geen goedkope auto. Je bent altijd aangewezen op hotels. Als ik binnenkort wat van de wereld wil zien op mijn kleine budget, is een camper de goede optie. Dus hopelijk kan ik in 2019 ofzo een campertje halen.

Ik moet gewoon weer wat avontuur in mijn leven gaan mengen, want het is een veel te dode zooi de laatste tijd. Steeds vaker als ik weer naar mijn werk rij en één of andere idioot bijna mijn weghelft op zie sturen omdat hij aan het WhatsAppen is achter het stuur, realiseer ik me dat ik elk moment dood kan zijn. En ik weet dat dat een hele cliché existentiële gedachte is, maar ik laat me veel te veel tegenhouden door angst. Ik wil reizen, maar ik ben altijd bang om naar het onbekende te gaan. Als ik er eenmaal ben vind ik het fantastisch, maar ik durf het meestal niet. Maar het alternatief is nog veel enger: een levenlang aan sleur en monotone dagen die allemaal samensmelten tot een grote zooi waardoor je niet eens meer weet welke dag het is en het allemaal begint te voelen als een grote herhaaloefening. Dus mijn doelen zijn een beetje verschoven van rijk worden en dure auto’s rijden naar überhaupt een beetje leven. Ik hoef niet veel geld te hebben, als ik maar weer een leven heb waar het positieve het negatieve uitbalanceert. Waar ik genoeg geniet van mijn vrije tijd om de werkdagen minder zwaar te maken. Waar ik nieuwe dingen doe en zie in plaats van op de bank te hangen met Netflix. En dat hoeft echt niet te betekenen dat ik elke maand een dure vliegreis hoef te maken. Zelfs in Nederland zijn er nog genoeg dingen te verkennen, en ik woon zo dichtbij de Duitse grens dat Spotify soms denkt dat ik in Duitsland woon. Het hoeft (nog) niet groots allemaal, als het maar mooi is.

Dus, dat wou ik allemaal even kwijt. Ik wil weer meer gaan bloggen, maar ik heb eerst wat andere dingen om te fixen. Daarna komt die drang om te schrijven vast en zeker weer terug, vooral als mijn plannen (hopelijk) een beetje tot realiteit beginnen te komen volgend jaar. Tot dan.

Nóg meer autozooi

Een paar weken geleden schreef ik over de ANWB europaservice die mijn auto niet terug wou halen naar Nederland nadat ik in Duitsland was gestrand met een kapotte automaat. Maar er is goed nieuws! De ANWB was van gedachten veranderd na een facebook post op hun publieke pagina. Heel gek hoe dat werkt. Opeens waren ze heel aardig en wouden ze niks liever dan mijn auto terughalen. Ondertussen kon ik gelukkig een auto lenen van mijn ouders, want terwijl de ANWB met hun interne gevecht bezig was of mijn auto nou wel of niet terug mocht, moest ik wel gewoon op werk verschijnen. Vakantie had ik niet écht gehad, maar daar doe je niks aan. Vorige week kwam er nog een schepje bovenop mijn auto-ellende in de vorm van mijn leenauto die opeens met een vastzittende remklauw kwam te zitten. Dus ik stond met rokende remmen aan de kant opeens. Ik ben naar werk gekropen met een uur vertraging en heb de auto die avond probleemloos teruggereden, maar betrouwbaar was hij dus niet meer. Gelukkig waardeert mijn werkgever me, en werd er een auto voor me gehuurd.

Momenteel staat mijn C5, de auto die in Duitsland stuk ging, gelukkig bij de garage in Nederland. Maar dat mocht niet baten, want volgens die garage is de bak toch echt finaal kapot. Of ik het daarmee eens ben weet ik nog niet 100% zeker, maar ze kunnen best eens gelijk hebben. Misschien ook niet. Het punt is: ik moet er weer veel tijd, moeite en geld in steken. Wil ik deze auto redden? Of wil ik het opgeven en op zoek gaan naar de volgende, voor de derde keer dit jaar? Ik ben er vreselijk moe van. Ik was dol op die C5. Het was de auto die ik eigenlijk al heel lang wou. Ik had hem eindelijk, en nu is hij kapot en mag ik straks de zoektocht wéér beginnen. En dan zit ik weer met de vraag: moet ik dan meer uitgeven om hopelijk een goede auto te krijgen? Of juist minder uitgeven omdat blijkbaar toch alles wat ik aanraak kapot gaat dit jaar? Er lijken geen goede keuzes te zijn. Ondertussen staat mijn MX-5 ook nog onrijdbaar op de oprit bij mijn ouders, met hopelijk een goed 2018 in het verschiet. Die auto dit jaar rijdend krijgen kan ik met alle diesel-ellende al helemaal wel opgeven.

Waar het op neerkomt is dat het me allemaal wat te veel word. Ik zit met zo veel opgestapelde auto ellende, en het beperkt me in elk aspect van mijn leven. Ik moet naar werk, ik woon op een plek waar je zonder auto nauwelijks ergens komt, mijn vriendin heeft geen rijbewijs en sommige van mijn vrienden kunnen niet autorijden. Ik heb mijn auto nodig voor bijna alle aspecten van mijn leven, en er staat nu zoveel druk op al die aspecten omdat ik simpelweg geen enkele werkende auto ter beschikking heb behalve de huurauto waar mijn werkgever voor betaalt, wat ook niet oneindig zal blijven. Dus er staat tijdsdruk op, en er iets is wat me nerveus en gestresst maakt, dan is het tijdsdruk. Ik presteer niet onder een tikkende klok. Dan sla ik dicht en gebeurt er juist niks terwijl er een heleboel moet gebeuren.

Waar het al in al op neerkomt is het aloude probleem: geld. Met meer geld waren al mijn problemen opgelost. Ik heb mijn vakantie opgegeven omdat ik geen huurauto kon betalen. Ik heb dit jaar twee auto’s weggedaan omdat ik de reparatie niet kon betalen en twee andere auto’s er voor in de plaats gekocht die allebei financiële gokken waren, omdat ik simpelweg geen geld had om meer uit te geven. Eigenlijk heb ik deze C5 al gekocht van geld wat ik niet heb. Hij was nog niet afbetaald aan mijn ouders… En nu is hij kapot. Ondertussen komt de belasting aankloppen, moeten er nog hotels betaald worden waar we niet eens geslapen hebben omdat de hele vakantie naar de klote is en moet ik ook nog sparen om de MX-5 volgend jaar weer op de weg te krijgen. Ik kreeg al de suggestie om de MX-5 te verkopen, maar dat is voor mij geen optie.

Natuurlijk zou dat me tijdelijk uit de financiële problemen helpen, maar het is de laatste stap naar mijn grootste angst: het ultieme burgerlijke bestaan. De MX-5 is mijn passie. Hetgene waardoor ik me op mijn gelukkigst voel (als we het over objecten hebben) en waarvan ik nog elke keer een blije gloed van binnen voel als ik hem zie, zelfs nu hij al een tijdje niet meer goed gereden heeft. Als ik die verkoop zodat ik een verstandige diesel kan halen, dan is dat het teken dat ik elke vorm van lol uit mijn leven heb verbannen om een auto te kopen die ik eigenlijk puur en alleen heb om op mijn werk te komen. Dan ben ik dood van binnen. Dus nee, dat gaat niet gebeuren.

Dus ik zit nu vast in de situatie waar ik zo veel mogelijk extra uren maak op werk om geld te verdienen om mijn auto te kunnen fixen die ik nodig heb om op werk te komen. Ik wil niet ondankbaar klinken, want ik heb een redelijk leven, maar ik kan het momenteel lastig aan. Ik ben nog steeds down van het feit dat de vakantie waar ik dik een half jaar naar uitkeek in het water viel, en nu, een maand later, kost de nasleep daarvan me nog steeds bakken met geld en bezorgt het me gelijke bakken met stress. Ja, het zijn allemaal luxeproblemen, maar ik leid nou eenmaal een beschermd leventje, en ik kan moeilijk dealen met al deze dingen. Ik ben nu meer aan het werken om meer geld te verdienen, waardoor ik nog minder vrije tijd heb, waarvan ik al te weinig had. Ik moet het verdelen tussen mijn vriendin, mijn vrienden, mijn familie en mijn hobby’s, en dan ook nog tijd overhouden om soms even te ontspannen en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Dat schiet er vaak bij in, waardoor ik het idee heb dat ik sommige weekenden nog vermoeider uit kom dan ik erin ga.

Mijn hoop is nu dat ik binnen een paar weken in ieder geval weer een dagelijkse auto heb, of dat nou de C5 is of een vervanger. Ik wil gewoon van de stress af op dit punt, zodat ik kan gaan focussen op het onderliggende probleem: mijn leven is een totale ongeregelde chaos. Ik ben depressief, blut en overbelast, en ik doe helemaal niks om daar wat aan te veranderen omdat ik te moe en somber ben. Dus ja, dat was weer een vrolijke update. Ik wou dat ik weer vrolijke blogs kon gaan schrijven, maar 2017 sloeg in de tweede helft om van een geweldig jaar naar een stevige clusterfuck. Momenteel heb ik al moeite om gewoon mijn bed uit te komen in de ochtend, dus ik wacht nog even voor ik mezelf weer voor de gek ga houden met allemaal mooie plannen om mijn leven dit keer écht te verbeteren. Zelfs ik heb daar nu geen energie meer voor. Voor nu ga ik mezelf gewoon even een tijdje depressief laten zijn. Over een paar weken probeer ik het wel weer.

ANWB europaservice: alleen voor dure auto’s

Vorige week had ik vakantie, iets waar ik al naar uitkeek sinds mijn vorige vakantie, ruim een jaar geleden. Ik heb niet veel geld, en die ene week per jaar dat ik er écht op uit kan om wat van de wereld te zien, daar kan ik eeuwen naartoe leven. Dit jaar zouden we naar Italië rijden, onder andere via de Stelviopas. We zouden het Gardameer zien, de Großglockner rijden en nog veel meer mooie dingen doen. Zoals elk jaar was het plan om met mijn MX-5 te gaan, samen met nog drie andere MX’en van mijn vrienden. Er gaat weinig boven rondrijden met een groepje fantastische roadsters door de bochtige bergwegen van qua wegen zwaar superieure landen als Duitsland, Oostenrijk en Italië. Het is waar ik van droom, waar ik voor leef en wat ik de rest van mijn leven zou doen als ik ooit de loterij mocht winnen.

Maar die loterij sla ik maar even over voorlopig, want mijn geluk lijkt op te zijn. Mijn MX-5 is al het hele jaar in onderhoud voor van alles en nogwat, wat ook te maken heeft met een uit de hand gelopen project. Het begon steeds krapper te worden of hij nog wel meekon op vakantie, en twee dagen voor vertrek heb ik helaas definitief moeten besluiten dat de MX het niet ging redden dit jaar. Hij was er niet klaar voor, en daar baalde ik enorm van. Terwijl mijn vrienden in hun MX’en over de prachtige bergpassen zouden rijden, zag ik mezelf er al achteraan hobbelen in mijn lompe diesel stationwagon. Maar ik had ten minste nog mijn lompe diesel stationwagon! Mijn geliefde Citroën C5: een auto die ik in de twee maanden dat ik hem heb enorm ben gaan waarderen voor alles wat hij is, en wat hij niet is. Eigenlijk was het idee om de C5 ná de vakantie een goeie onderhoudsbeurt te geven, maar nu moest hij opeens last-minute op reis. Geen zorgen: ik vertrouwde in de auto.

Helaas was dat vertrouwen blijkbaar niet geheel terecht. Op de eerste dag begon mijn automaatbak kuren te vertonen. Hij weigerde soms op te schakelen, en even later viel hij zelfs willekeurig uit de versnelling, wat erg gevaarlijk was op de bochtige bergweggetjes waar we toen al waren. Ik vermoedde zelf een probleem met de ATF, gezien de C5 een hydraulische automaat heeft. Één ding was zeker, ik wou niet stranden midden op een bergweggetje waar motoren met 100 de bocht om zeilen klaar om zich in mijn auto te boren terwijl die gestrand staat. Ik heb de auto snel aan de kant gezet en de ANWB gebeld. Na lang wachten had ik eindelijk iemand aan de lijn, die met veel moeite mijn locatie wist te bepalen, en een klein uurtje later kwam de ADAC langs. Een belachelijk aardige Duitser heeft ons geholpen. We waren instant broeders door zijn metalshirt, en het is oprecht één van de meest vriendelijke personen die ik ooit ontmoet heb. Hij sprak goed Engels en heeft ons fantastisch geholpen. Uiteindelijk heeft hij de auto afgesleept naar een ADAC punt. In de voorwaarden van de ANWB stond dat de auto gerepatriëerd zou worden als hij niet binnen 48 te fixen viel. Het was een zaterdagavond, dus de ADAC heeft geconcludeerd dat dit niet het geval was. Toen ook nog één van de MX-5’en waarmee we op pad waren hitteproblemen kreeg, hebben we besloten met pijn in ons hart de vakantie af te lassen en terug te gaan naar Nederland.

Hetgene waar ik het hele jaar naar uit had gekeken, wat ik zorgvuldig had gepland inclusief het boeken van alle hotels, viel zo opeens in het water. We hebben tot 4 uur ‘s nachts geprobeerd een huurauto te vinden, en toen dat niet lukte wanhopig naar een hotel gezocht, wat goddank uiteindelijk is gelukt. Om toch nog een beetje vakantie te hebben, besloten we een midweekje Texel te pakken: een veilige vakantie waar weinig fout kan gaan. Spoel een paar dagen door. Ik zit op Texel en besluit de ANWB te bellen om te kijken hoe het staat met mijn auto en wanneer ze hem gaan terughalen naar Nederland. Dat is wat ik wil en de site heeft mij verteld dat ik daar recht op heb.

Ik voldeed aan alle voorwaarden… Dacht ik.

Van wat ik gezien had voldeed ik aan alle voorwaarden. Mijn auto was niet te fixen binnen 48 uur of voor de terug- of doorreis en ik had het goede abonnement voor repatriëring. Maar toen ik eindelijk, na weer tergend lang wachten met het vreselijkste wachtmuziekje aller tijden, iemand aan de telefoon kreeg werd mij doodleuk verteld dat ze overgingen tot het slopen van mijn auto! Mij was hierover niks verteld: de ANWB had zelf besloten. Ik raakte in milde paniek en heb ze meteen gezegd dat ik daar niet mee instem en ze gevraagd waarom ze dat in godsnaam in hun hoofd zouden halen. Ik heb die auto pas twee maanden en heb maar weinig geld. Als ik mijn auto kwijt ben, kom ik niet naar mijn werk, en ik heb geen geld liggen om zomaar even een andere auto te halen. Als je mijn auto afpakt, pak je mijn inkomen af. Ik kan niet altijd maar auto’s blijven lenen zoals ik momenteel doe.

De hele redenatie van de ANWB om mijn auto te slopen in Duitsland? De dagwaarde is te laag. Slechts 1450 euro, wat zij blijkbaar weinig geld vinden. Ik heb ze verteld dat ik ze toen even niet wou spreken en heb mijn vakantie afgemaakt, met toenemende moeite om nog te genieten. Ik heb de voorwaarden opgezocht, en inderdaad, daar staat het volgende zinnetje verstopt. Op de site is hier niks van terug te vinden uiteraard, want dan zouden opeens veel minder mensen het Europa pakket afsluiten. Ik vind het raar hoe de 48-uursregel en de regel dat de hoogte van de kosten wél genoemd worden op de site, maar de restwaarde-regel niet.

Als de kosten van repatriëring hoger zijn dan de waarde van uw auto na de pech,
repatriëren wij niet. In overleg met u voeren wij de auto, in het land waar deze zich
bevindt, in. Eventuele restwaarde komt hiermee te vervallen.

Vandaag, nu mijn vakantie voorbij is, ben ik weer naar de ANWB gaan bellen. Ik wou mijn auto terug naar Nederland zodat ik daar het probleem kan laten oplossen, maar volgens hun zijn de kosten van de repatriëring hoger dan wat de auto nog waard is na de schade. Het hele probleem in deze situatie is, is dat de schade niet gedefinieerd wordt door de ANWB. Volgens hun is de “automaatbak defect”. Dat klopt in zekere zin, maar er is geen enkele diagnose geweest van wát er mis is met de automaat. Het enige bekende is dat hij soms niet goed schakelt. Misschien is de hele bak opgeblazen, of misschien heeft hij een simpele flush nodig en komt alles weer goed. Niemand weet nog wát er mis is met mijn auto, en toch wordt hij al afgeschreven onder het mom van dat de restwaarde lager is dan de kosten van de repatriëring. Maar hoe wordt die restwaarde bepaald? Volgens de ANWB is het de dagwaarde minus de reparatiekosten, maar niemand weet de reparatiekosten omdat niemand het probleem weet. De ANWB komt met een bedrag van 2000 euro aanzetten, waarschijnlijk voor het compleet vervangen of reviseren van de bak. Dat doen ze omdat dat bedrag hun goed uitkomt, want dan hoeven ze geen repatriëring te regelen.

Waar het op neerkomt is dat je kunt stranden met een kapotte bougie, en de ANWB wil je auto slopen omdat je motor defect is. Een nieuwe motor kost al snel 5000 euro, en als je auto dan maar 4000 waard is, ja, dan kan dat echt niet uit hoor. Sloop hem maar gewoon. Het maakt voor hun niet uit of je een kapotte bougie hebt of dat je een hele zuiger door je blok hebt geblazen. Voor de ANWB is er alleen een “defecte versnellingsbak” blijkbaar, en daar hangen ze zelf maar een prijskaartje aan wat ze goed bevalt zodat ze vooral hun betalende klanten niet hoeven te helpen. Ik ben al zeven jaar lid, maar ik heb tot nu toe niks anders gehad dan dwarsliggende klantenservicemedewerkers die allemaal doen alsof zij nergens wat vanaf weten en er niks aan kunnen doen. Ze tonen geen enkel medeleven met het feit dat ze nu zomaar de auto willen gaan slopen die ik nodig heb om op mijn werk te komen. Het is je eigen probleem. Op de vraag om een specificatie van de kosten en het probleem te krijgen, blijft de ANWB hetzelfde riedeltje herhalen: “uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”. Op basis waarvan dan, vraag ik ze. “Uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”. Okay, maar wát is er kapot aan mijn bak en waarom kost het 2000 euro? “Uw automaatbak is kapot en mijn collega heeft besloten dat uw auto financieel total-loss is”.

Waar het dus op neerkomt is dat de ANWB mij als klant gewoon laat stikken. Ze hebben een zielig regeltje op pagina 20 van hun voorwaarden verstopt, en met totale onwillendheid en achterhouding of manipulatie van informatie forceren ze allerlei twijfelgevallen gewoon zo dat ze in dat regeltje passen en zij niks hoeven te doen voor hun geld. Ik heb twee bedrijven gebeld, en die hebben me verteld dat het ongeveer 500 kost om de auto bij mij voor de deur te krijgen, voor mij als particulier. Voor de ANWB moet dat nog goedkoper zijn. Maar als we het ruim rekenen, betekent dat dat zolang de reparatie minder dan 950 euro kost, de ANWB de auto moet terughalen. Nu moet ik dus zelf zien te bewijzen dat dit wel of niet het geval is. Zoniet ga ik de auto zelf wel halen, want hij is me sowieso teveel waard om te slopen, maar ik vind het belachelijk hoe de ANWB mij probeert weg te sturen met dit soort onzinbedragen die ze toevallig goed zouden uitkomen, allemaal om een paar honderd euro te besparen. Een paar honderd euro die ze nu waarschijnlijk mislopen omdat ik mijn abonnement ga stopzetten zodra deze onzin voorbij is, net als een groot deel van mijn autorijdende vrienden. Het is niet alsof de ANWB de enige is die pechhulp aanbiedt.

Dus, mocht je twijfelen om ANWB europaservice af te sluiten? Zorg ervoor dat je een dikke, dure auto hebt die ver boven alle mogelijke reparatiekosten uittorent qua dagwaarde, anders kun je enige hulp vanuit de ANWB wel vergeten. De ANWB doet graag alsof ze er voor iedereen zijn, ongeacht wat je rijdt, maar eigenlijk is het weinig meer dan een ordinaire verzekeringsmaatschappij, gedreven door niks anders dan dikke ladingen geld. Heb je een laag inkomen en rij je een goedkope auto? Juist dan naait de ANWB je extra hard op je enige weekje vakantie. Gezellig.