Waarom we dik en depressief zijn

Jongeren zijn massaal depressief en te dik. Ik ben een ervaringsdeskundige. Ik ben misschien officieel geen jongere meer, maar toen ik dat nog wel was had ik genoeg ervaring met zowel depressie als overgewicht. Nu nog steeds. Niet letterlijk nu, want nu ben ik heel erg blij, maar zowel recent als verder terug in mijn leven heb ik genoeg aanvaringen met depressie gehad.

Als je het mij vraagt is het niet heel vreemd. Kijk wat voor druk er tegenwoordig op jongeren wordt gezet van alle kanten. School is extreem prestatiegedreven, en het niveau ligt hoger dan bij vorige generaties, zelfs al willen die je graag anders doen geloven (want zij maken er altijd een wedstrijd van wie het het zwaarste heeft gehad). De middelbare schooltijd is een hele zware, die in mijn ervaring je totale mentale gezondheid zo diep de grond in kan schoppen dat je er tien jaar later nog van aan het herstellen bent. De gemiddelde school wil hier niks aan doen, want dat is teveel moeite. De gemiddelde school is er om geld uit je broekzakken te schudden en je met de minste inspanning cijfers te laten krijgen die leuk staan in hun statistieken. Wordt je zo erg gepest dat je de zin om te leven verliest? Boeit niet. Niet hun probleem. Totdat je het daadwerkelijk doet, dan hebben ze opeens geen idee hoe dit ooit had kunnen gebeuren op hun oh zo perfecte school.

Terwijl je onder die constante druk staat van zowel academisch als sociaal blijven presteren, 5 dagen per week, moet je ook nog gaan bedenken wat je wil met je toekomst. Even een pauzetje nemen na de middelbare school zit er niet in, want je hebt leerplicht en je moet direct door naar je vervolgopleiding. Maar geen stress joh, als je toch niet de goede keuze maakt zit je alleen maar de rest van je leven met een enorme vijfcijferige studieschuld opgescheept waar je verder geen ene fuck aan hebt overgehouden. Hoe zou dat nou ooit invloed kunnen hebben op je mentale gezondheid?

Ondertussen is de afleiding groter dan ooit tevoren. Alles is gemaakt om jou aandacht af te leiden van wat je daadwerkelijk moet doen. Social Media is overal, en je bent daadwerkelijk sociaal beperkt als je het niet hebt vandaag de dag, dus niet meedoen is ook een lastige keuze. Internet is nodig voor je studie, maar biedt ook meer afleiding dan je in je leven ooit kunt bekijken. Facebook, youtube, Netflix… Voor je het weet ben je 5 uur verder. Vroeger had je… Wat? Misschien een tolletje en een step? Je kunt zeggen dat wij verwend zijn en het makkelijk hebben omdat we allemaal ipads en computers hebben, maar het maakt het leven niet altijd leuker en makkelijker. Vroeger had je geen online pestgedrag, niet de druk om een fake plaatje van jezelf te schetsen op social media, niet de altijd aanwezige lokroep van afleiding op hetzelfde apparaat waar je tegenwoordig ook al je informatie voor werkstukken vandaan haalt. Dingen hebben altijd twee kanten.

Kies je ervoor om, na je leerplicht, toch niet te gaan studeren? Dan kun je erop rekenen dat je ten eerste van alle kanten wordt aangevallen. Want zelfs al wijzen steeds meer onderzoeken uit dat onze studies tegenwoordig vaak zwaar ondermaats zijn en je nauwelijks nuttige vaardigheden leren, het is totaal onacceptabel om je kennis op een andere manier op te doen. Dat heb ik vaak genoeg ervaren. Daarnaast zul je toch iets moeten doen om brood op de plank te krijgen als je geen rijke ouders hebt en geen studiefinanciering kunt vangen. Dus ga maar solliciteren. De banenmarkt van 2017 is een hele fijne, ten slotte. Een markt waar je tot in de oneindigheid CV’s aan het rondmailen bent en door allerlei (digitale) hoepels moet springen voor werkgevers die een schandalige hoeveelheid macht over je hebben, omdat er een grote onbalans is tussen vraag en aanbod op de markt. Vindt je geen werk? Dan kun je rekenen op de bijstandsuitkering met alle vernederende bijkomstigheden die erbij horen. Want je moet natuurlijk wel gestraft worden voor je werkloosheid, zelfs al kun je er niks aan doen.

Maar er is hoop, toch? De wereld kan beter worden? Ja, natuurlijk, maar als je het nieuws ziet, zie je niks anders dan totale ellende. Vroeger kon je dat nog enigszins vermijden. Natuurlijk, je had de krant en later de TV, maar nu heb je het nieuws overal, altijd, zelfs als je zelf geen elektronica hebt. Iedereen heeft het over alles, altijd. Als er op dit moment in New York een aanslag wordt gepleegd, is binnen vijf minuten de hele wereld in de ban van die aanslag. En aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant maakt  het het onmogelijk om te vluchten voor alle ellende van de wereld. En soms is daar helemaal niks mis mee, want je kunt er zo weinig aan veranderen, en als je zelf al genoeg problemen hebt is het soms heel fijn om die van de wereld even buiten te sluiten. Maar goed, de politiek zal het wel oplossen, toch? Fout. Niet als we op mensen zoals Donald Trump en Geert Wilders blijven stemmen. Mensen gedreven door pure haat en xenofobie, die uit zijn op verdeeldheid en je willen leren dat je vooral je naasten moet haten omdat ze een andere huidskleur of religie hebben. De wereld lijkt zo verzuurd en hatelijk tegenwoordig. Ik als linkse stemmer vind het verontrustend om dat te zien, maar ook de rechtse mensen die zelf op zulke populistische politieke idealen stemmen, doen dat vanuit hun eigen ervaringen van woede en ontevredenheid. Niemand wint hier, iedereen komt er gestresster en kwader uit.

Dus je bent depressief geworden van al die stress over school, werk en/of de (politieke) staat van de wereld? Geen probleem. Want er is iets wat altijd kalmerend zal blijven werken… eten. Gewoon heel veel lekker eten. Waar? Oh, gewoon… Letterlijk fucking overal! Voor een paar cent kun je overal energy drinks, chocoladerepen, patat, frikandellen, bier of wat dan ook kopen. Het is de normaalste zaak van de wereld. Probeer je gewoon braaf je boodschappen te doen voor de week? Eerst moet je door de 50 aanbiedingsschappen vol chips, koekjes en snoep heen. Nu drie zakken chips voor maar 2 euro! Of deze gezonde fruitsalade voor 4 euro. Het is een moeilijke strijd, elke keer weer, en ik verlies hem vaak genoeg, wat te zien is aan mijn buik.

Dus is het vreemd dat we vandaag de dag mentaal en fysiek verpest zijn? Nee. Helaas niet. Sommige mensen kunnen prima omgaan met al die (keuze)stress. Sommigen halen er niet eens stress uit maar lijken juist te gedijen in deze generatie, maar voor vele anderen is het allemaal niet zo makkelijk als het misschien van buitenaf lijkt. Het bijkomende probleem is dat er nauwelijks oplossingen geboden worden, behalve in de vorm van kleine, dure pilletjes die meer synoniem zijn voor pijnstillers dan voor een daadwerkelijk medicijn. Je voelt je niet zo lekker? Sorry, niemand heeft tijd om met je te praten over je problemen. Slik deze pil maar, dan gaat het misschien over, en anders hebben we er nog 200 om te proberen. Alles om maar te functioneren in deze wereld, wat de bijwerkingen ook zijn. De fout zit niet in de maatschappij, maar in jou. Dat is de boodschap.

Denk ik dat het in mijn levensjaren nog opgelost gaat worden? Nee. Ik weet niet eens of ik de mogelijkheid krijg om oud te worden met de huidige staat van politiek en milieu. Het is iets waar ik niet teveel bij nadenk, vooral niet op dit punt waar ik nu ben, waar ik na vele jaren eindelijk zelf een beetje mijn draai begin te vinden in het leven. Maar ik snap verdomde goed waarom jongeren vandaag de dag depressief en te dik zijn, en ik denk dat het percentage alleen maar toe gaat nemen als we niets gaan veranderen aan de manier waarop de wereld werkt vandaag de dag. Maar dat zie ik niet gebeuren, dus bouw er nog maar een paar antidepressiva fabrieken bij. Nog goed voor de economie ook.

Ik ben blij

Het is misschien een grote shock als je mijn blog al langer volgt, maar beste lezers… Ik ben blij. Echt heel erg blij. Mijn god, ik kan het zelf nauwelijks geloven.

Rond valentijnsdag dit jaar schreef ik deze blog over mijn liefdesleven en hoe ik eigenlijk niet op zoek was naar iemand. Dat was ook helemaal waar. Ik zocht niet actief naar iemand, maar je weet wat ze zeggen: als je stopt met zoeken, zul je vinden. En opeens was er iemand. En dan kun je nog zo hard zeggen dat je geen relatie wil, als er opeens iemand voor je staat die ongeveer 90% van je droomvrouw-lijstje afkruist, dan verander je wel snel van mening. En zo kwam het dat ik opeens weer iemand in mijn leven heb. En het maakt me zo immens blij. Je hebt vast wel eens iemand de cliché uitspraak horen zeggen: “je moet van jezelf houden voor je van anderen kunt houden”. Al dan niet in een film ofzo. Ik kwam erachter dat het ook andersom kan werken. Als je iemand tegenkomt die van je houdt ondanks alle bullshit die je jezelf vertelt over waarom je een vreselijk persoon bent, dan kunnen die dingen langzaam gaan vervagen, ook voor jezelf. Ik maak me opeens minder druk om mijn (zelfverzonnen) tekortkomingen. Het boeit me minder wat willekeurige vreemden van me denken, omdat ik weet dat er iemand is die mij niet lelijk en dom en lomp vindt. En haar mening is duizenden, duizenden malen belangrijker dan die van die willekeurige mensen waar ik op straat langs loop. Laat hun maar denken wat ze willen. Het is de mindset die ik al jaren probeer te bereiken, en door één persoon heb ik hem binnen twee maanden al bijna bereikt. Ik ben er nog niet, maar het helpt zo enorm om er niet alleen voor te staan. Ik zal haar waarschijnlijk nooit goed in woorden kunnen uitleggen hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Die depressieve dip waar ik het vorige maand over had? Weg. Alles lijkt opeens zonnig en vrolijk en mooi. Het is zo lang geleden dat ik verliefd ben geweest, omdat ik al zo veel jaren niemand meer heb ontmoet, laat staan iemand die zo bijzonder is. Ik was vergeten hoe blij het je kan maken. Meestal maakte het me somber, omdat het nooit beantwoord werd, maar als dat wel gebeurt is het het één van de beste ervaringen op deze wereld. Mijn vrolijkheid schemert door in alles. De relaties met mijn vrienden en familie, mijn financiën, mijn hobby’s, mijn werk. Alles lijkt mooier en beter te gaan. Of het zo is weet ik niet. Misschien is mijn wereldbeeld gewoon eindelijk minder somber. Alles wat ik weet is dat ik ervan geniet.  Het mocht verdomme ook wel een keer. Ik had een goed leven, maar er ontbrak altijd net dat ene, zelfs al dacht ik dat ik het niet miste. Dat deed ik wel. En nu heb ik fantastisch leven.

Dus, ik ben blij, en dat wou ik even delen. Nu ik vrolijker ben heb ik wel minder om over te bloggen. Somber zijn was zeg maar mijn hele ding. Maar vrees niet, ik ga het vrolijk bloggen een kans geven vanaf… binnenkort. Gewoon een beetje zoals ik ooit begon: recensies van films, politieke blogjes, verslagen van reisjes en roadtrips, willekeurige brainfarts. En er zullen vast ook weer sombere momenten zijn waar ik me minder voel. Ik weet best dat deze euforie niet 24/7 tot mijn dood zal blijven, maar met iemand aan mijn zijde voelt het allemaal alsof ik het beter aankan. Dus, geloof het of niet, ik ben blij. En na een paar weken vond ik het wel tijd om dat met jullie te delen. Verwacht weer meer blogs binnenkort, want ook mijn zin om te schrijven is weer opgebloeid.

25

Vandaag over een week word ik 25 jaar… Dan heb ik een kwart eeuw aan leven achter de rug, wat best een rare realisatie is. Ik krijg er bijna een quarter life crisis van. De drang om een cabrio te kopen wordt steeds sterker. Ik heb er ten slotte nog maar twee! Maar nee, even serieus, het is wel zo’n moment waarop je even terug gaat kijken op je leven en je afvraagt of je tevreden bent met waar je staat, en hoe je de komende 25 jaar voor je ziet. Nou verwacht je misschien, gezien de vorige blogs, dat ik ga zeggen dat ik ontevreden ben met de staat van mijn leven, en dat is deels het geval, maar grotendeels ook niet.

Natuurlijk is het makkelijk om naar je leven te kijken en alles op te merken wat je niet hebt. Ik heb geen dik huis, geen Ferrari, geen extreem inspirerend of goed betalend werk en geen relatie. Maar ik heb wel een leuk appartementje, twee supertoffe auto’s (en één slaapverwekkende diesel), een simpele baan waar ik desondanks nooit met tegenzin heen ga en een berg ronduit fantastische vrienden en even geweldige ouders. Wat verwacht ik nou eigenlijk precies? Dat ik op deze leeftijd al de droom leef? Natuurlijk, je hebt ze ertussen die op hun 15e al meer bereikt hebben dan anderen in hun hele leven voor elkaar krijgen, maar als je jezelf met zulke zeldzame gevallen gaat vergelijken, dan zul je altijd waardeloos lijken. Het zijn dit soort valkuilen die ervoor zorgen dat je jezelf ongelukkig maakt terwijl daar geen reden voor is. Want eigenlijk ben ik best gelukkig. Tevreden. Dat betekent niet dat ik de rest van mijn leven in Emmer-Compascuum wil wonen met een minimumloon (+10% sinds kort!) en elke keer alleen thuis wil komen, maar voor nu? Voor nu is dit gewoon best wel heel erg okay. Zelfs al wil mijn brein me vaak wijsmaken van niet.

Als ik tegen bijvoorbeeld mijn ouders zeg dat ik 25 best wel oud vind, lachen ze me glashard uit. Voor 50+’ers ben je als 25-jarige nog een jochie. Maar voor mijn gevoel was ik een week geleden nog 18, dus het is wel even een grote reality check. De tijd gaat hard, en ondanks dat ik tevreden ben, zoals ik net geconcludeerd heb, voelt het wel eng. Ik zit nu wel op zo’n punt waar je een beetje moet bepalen wat je met je leven wilt. Wil ik nog gaan studeren? Of wil ik mezelf op zelfstudie storten en mijn passie najagen? Wat is mijn ware passie überhaupt? Er zijn genoeg mensen die op deze leeftijd al een huis, een vrouw en een kind hebben. Nou is dat beslist niet wat ik wil, maar in vergelijking loop ik wel een beetje achter. Maar wederom: ik moet mezelf niet altijd vergelijken met anderen. Ik ben ik, en eigenlijk vind ik het stiekem gewoon wel leuk om anders te zijn. Ik hou er wel van om de gebaande paden de mijden en in plaats daarvan zelf een pad te maken. Natuurlijk, je maakt het jezelf veel moeilijker, al helemaal als je eigenlijk helemaal niet het goede gereedschap hebt en met een bot plastic mesje door de jungle een pad probeert te kappen, maar als het uiteindelijk lukt voel je je fantastisch en heb je een plek bereikt waar geen enkel makkelijk pad je ooit zou brengen.

Tot zover mijn junglepaden-analogie. Waar deze chaotische blog op neerkomt is dat ik weer best tevreden ben met mijn leven, en dat ik zin heb in de komende 25 jaar. Laat ze maar komen. Als Trump ons niet de derde wereldoorlog in stort en de wereld opblaast, dan schrijf ik op mijn 50e misschien wel weer een blog als deze voor jullie, hopelijk dan niet vanuit Emmer-Compascuum. Tot dan (nouja, misschien wel tot iets eerder, maar je weet het nooit met mij).

Dingen gaan beter

Hey mensen die zich misschien zorgen maakten om mij. Dat is niet nodig. Het leven loopt altijd raar en van alle dingen in dat rare leven is mijn brein nog wel extra raar. Maar maak je geen zorgen, die vorige blog was geschreven op een érg laag dieptepunt, op een zaterdagnacht waar ik me uitzonderlijk eenzaam en somber voelde, iets teveel alcohol had gehad en toen besloot te gaan schrijven. Werkt niet zo goed. Daarom heb ik hem nu ook even op privé gezet.

De daadwerkelijke situatie is dat ik wel een beetje in een dipje zit, en dat ik met wat meer moeite mijn bed uit kom in de ochtend, maar dat het niet zo erg is als die momentopname deed vermoeden. Maar desondanks voel ik nog wel de aanwezigheid van iets wat als depressie beschouwd kan worden over me  heen hangen. Momenteel zijn er genoeg mooie dingen gaande in mijn leven om me ervan af te leiden, maar ik ben bang voor het moment dat die dingen weg zijn. Niet dat dat gaat gebeuren overigens. Ik moet mezelf gewoon minder de kans geven om depressief te zijn. Nog meer omgaan met mijn geweldige vrienden en familie en minder alleen thuis zitten, want dat zijn de enige momenten waarop ik zulke sombere aanvallen krijg.

Nee, ik ben niet ongelukkig. Sterker nog, mijn leven is denk ik momenteel in de beste staat in vele, vele jaren. Ik heb nu fijne, consistente uren op werk, door m’n opslag verdien ik lekker, ik heb meer geweldige hobby’s dan tijd (recent heb ik mijn eerste Airsoft wedstrijd gespeeld, en ik heb genoten!), een betere band met vrienden en familie dan ooit en heb recent iemand ontmoet die me mentaal ook erg goed doet. Daarnaast staat de zomer voor de deur! Het mooiste seizoen van het jaar, waar de MX-5 weer naar buiten kan en ik weer kan genieten van roadtrips, vakanties en dagjes weg. Er is geen reden om somber te zijn. Mijn depressie lijkt het daar niet helemaal mee eens te zijn, maar het is tijd dat ik die kutdepressie een keer weer goed z’n plaats ga wijzen en de macht over m’n eigen gedachten weer terugkrijg. Maak je geen zorgen, ik heb plannen. M’n leven is momenteel veel te mooi om het te laten verpesten door iets doms als een chemische onbalans in m’n hersenen. Fuck dat. Gelukkig is het doordat alles me verder meezit veel makkelijker om de benodigde stappen te zetten om die depressie ook weer de deur uit te schoppen.

Maar die plannen zijn voor een andere dag. Want één van de belangrijkste dingen is dat ik me fysiek weer beter ga voelen, dus een vast slaapritme en normaal eten. Wat betekent dat ik ga slapen nu. Binnenkort meer blogs. Dit keer echt. Écht echt! Sorry daarvoor. Maar hey, dat is wat deze hele blog is, niet? Een soort dierentuin-achtig kijkje in de chaos van mijn leven. Een soort soap, alleen dan zonder de romantiek. Misschien dat ik ooit op een dag gewoon leuke blogjes kan schrijven over muziek, reizen en films ofzo, maar nu nog even niet. Voor nu blijft dit mijn dagboek waarin ik mijn problemen in dit soort onsamenhangende lulverhalen over mijn onschuldige lezers uitstort. Hey, je kunt op elk moment wegklikken. Net zoals je op elk moment kunt wegkijken van dat auto-ongeluk. Maar je doet het niet. En zo is mijn meesterplan om mijn lezers te behouden compleet. Maar dat heb je niet van mij.

Het was weer zo’n week

Ha! Betrapt! Je las deze titel en je dacht “oh nee, daar heb je hem weer, hij heeft een rotweek gehad en nu moet ie even klagen”. Maar je hebt het fout. Ik heb helemaal geen rotweek gehad. Okay, deels misschien wel, maar het andere deel wist het makkelijk te overtreffen. En dáár wil ik het wel even over hebben. Ik weet dat dit de eerste blog is in bijna een maand. Vergeef me. Ik heb het druk gehad, grotendeels met leuke dingen, en ik ben een tijdje ziek geweest.

Maar laat me jullie vertellen over de afgelopen week. Eigenlijk was het niet eens de hele week die bijzonder was, maar vooral de afgelopen dinsdag. Het was zo’n dag waarop mijn vertrouwen in het leven en mezelf weer een beetje hersteld werd. Maar het begon als een gewone dinsdag. Jeweetwel, zo’n dinsdag waar je je verslaapt (soms hou ik me nog niet elke dag aan het wekkersysteem wat ik twee blogs terug omschreef en verval ik zonder erbij na te denken in mijn oude patroon) en iets te laat op werk aankomt ondanks al je haast. Zo’n dinsdag waar je een beetje koppijn hebt en een beetje chagrijnig je dag begint. Gelukkig stond er die dinsdagavond genoeg leuks gepland om naar uit te kijken, dus het maakte allemaal niet zo veel uit. Maar er stond me nog een verrassing te wachten die dag. Halverwege werd ik door de leiding naar boven geroepen. Nou werk ik in een zeer informeel bedrijf, dus “de leiding” en “naar boven geroepen” klinkt allemaal onheilspellender dan het is. Er zat een kringetje klaar, en mijn gedachten vertelden me al: nu gaat er iets erg goeds, of iets erg slechts gebeuren.

Gelukkig bleek al snel dat dat laatste sowieso niet het geval was. Sterker nog: ik kreeg loonsverhoging, zomaar. Het is iets waar ik al een tijdje tegenaan zat te hangen. Ik leef vrij krap van mijn minimumloontje, en ik had sommige maanden moeite om rond te komen. Maar gelukkig hoefde het dus niet zover te komen. Niet alleen het extra geld is leuk, maar ook de waardering die daarmee getoond wordt voor mijn werk. Het zorgt ervoor dat ik met nog wat meer plezier naar mijn werk ga dan voorheen. En dat was al nooit een probleem. Met een grijns maakte ik mijn werkdag af. Daarna stond er een etentje gepland met mijn fantastische vriendengroep bij mijn favoriete restaurant. Urenlang vraten we ons vol met het heerlijkste eten op deze planeet. Maar de dag was nog niet voorbij! In de garage stond mijn geliefde groene Mazda MX-5 eindelijk weer eens op me te wachten na maandenlange winterslaap. Samen met twee andere MX-5’en van mijn vrienden hebben we tot diep in de nacht doorgereden.

Ik kwam er pas echt achter hoe erg ik die auto had gemist toen ik weer achter het stuur zat. Voor mij is mijn MX-5 mijn tweede thuis. Sterker nog, het is beter dan een huis. Het is de fijnste plek op deze wereld. Achter dat stuur bestaan mijn problemen even niet. Ik kan alles van me afzetten, of er juist ongestoord over nadenken, genietend van de uitlaat en een rustig muziekje door de speakers. Ik kan ongestoord praten met mijn vrienden (naja, eentje tegelijk) of alleen voor een ritje gaan om dingen op een rijtje te zetten. Niemand kan me storen. Ik ben in de buitenwereld, maar wel in mijn eigen veilige autootje. Ik heb geen religie nodig. Geen meditatie of mindfulness. Geef me mijn MX-5. Echt, ik hou van die auto, en ik ben dit jaar meer dan ooit blij dat de winter voorbij is en ik er weer vaker in kan gaan rijden.

^ Mijn groene MX’je naast die van mijn vrienden ^

Goed, dat was even een soort basisschool kringverhaal over mijn belevingen van de vorige week. De dag na die perfecte avond werd ik ziek en lag ik een kleine week afwisselend op de bank en in bed te rochelen, snotteren en kwijlen. Maar dat maakt niet uit. Ik voelde me weer levend, iets wat nog wel eens ontbrak de laatste tijd. Niet al te lang daarvoor had ik ook al zo’n fantastisch weekend, toen ik twee dagen lang ging driften met mijn andere MX-5 (auto’s maken mijn leven oprecht zo veel beter), waar ik de grootste lol mogelijk had, nieuwe vrienden maakte en mijn vaardigheden verbeterde. Het zijn dit soort dagen waarvoor ik leef, begin ik me steeds meer te realiseren. Op één zo’n dag kan ik weken blij blijven door er alleen maar aan terug te denken. Het doel is om mijn leven een aaneenschakeling van zulke blije momenten te maken. Dat betekent dat ik er alles aan ga doen om vaker dit soort dagen mogelijk te maken. Minder thuiszitten, meer weg met mijn vrienden en mijn auto’s (en binnenkort airsoft). Dan ben ik gelukkig, oprecht. Dan heb ik niet eens een Ferrari nodig, dan is mijn MX-5’je genoeg. Betekent niet dat ik niet voor die Ferrari ga ooit op een dag, maar tot die tijd wil ik meer gaan genieten van wat ik heb. De laatste weken voel ik me beter dan ooit, en ik merk het in mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld, wat een soort openbaring voor me is. Misschien is het niet dat ik geen lol heb omdat ik een laag zelfbeeld heb, maar dat ik een laag zelfbeeld heb omdat ik niet genoeg lol heb. Ik moet mezelf gewoon vaker naar buiten forceren en dan gaat het vanzelf beter. Misschien een lichte oversimplificatie, maar het kan zeker geen kwaad.

Goed, ik moet er vandoor, maar ik wou dit even kwijt. Ik heb binnenkort een kleine verrassing voor jullie, eventueel. Een week of twee terug heb ik namelijk mijn eerste vlog opgenomen, op weg naar werk in de auto, waarin ik praat over… Nouja, van alles. Zoals ik hier doe. Dat is iets wat me best is bevallen en wat ik vaker wil gaan doen, omdat het best een leuk alternatief is voor bloggen. Ik moet het alleen nog even knippen en plakken en dan zal ik het in eerste instantie alleen hier delen, om de eerste feedback ronde wat beschaafd te houden voor ik het publiekelijk aan de wereld toon. Verwacht dat dit weekend ofzo, als ik tijd heb.