2013 is een mooi jaar voor mensen die houden van sterk verhaalgedreven singleplayer shooters. Na de release van Bioshock Infinite begin dit jaar, kan men zich nu vergrijpen aan het Oekraïense meesterwerkje Metro: Last Light.

Misschien had ik niet gelijk moeten verklappen dat het een meesterwerk is. Maar eigenlijk had je dat wel kunnen raden. Last Light is het vervolg op Metro 2033, en die game staat algemeen bekend als… je raad het nooit; een meesterwerk. Met Last Light heeft ontwikkelaar 4A Games zichzelf overtroffen op bijna elk vlak, en dat is een indrukwekkende prestatie. Waar het vorige deel voornamelijk in uitblonk was zijn geweldige setting, gebaseerd op het gelijknamige boek Metro 2033 van Dmitry Glukhovsky. Uiteraard speelt Last Light zich in ditzelfde universum af, maar dit keer is het verhaal speciaal voor de game geschreven. Wat bijna meteen opvalt is dat de Engelse voice acting de ervaring enigszins naar beneden haalt. Sommige stemmen zijn acceptabel, maar er zitten een aantal tussen die van bedroevend niveau zijn. Gelukkig is de game ook met de originele Russische stemmen te spelen, maar dan loop je veel kleine gesprekken die niet ondertiteld worden mis. En het zijn juist de kleine dingen die de wereld van Metro: Last Light zo mooi maken.

En die wereld is er echt wel eentje om over naar huis te schrijven. Het geheel straalt een deprimerende somberheid uit zoals ze die alleen in het Oostblok kunnen maken. Kijk naar STALKER, en je weet ongeveer wat je te wachten staat. Last Light speelt zich voornamelijk af in de metrotunnels onder Moskou, waar de overlevenden van een kernoorlog proberen zich te redden met de beperkte middelen. De wanhoop en troosteloosheid is prachtig neergezet, en raakt je het hardst in de stukjes tussen de actie in, waarbij je door ondergrondse ‘steden’ wandelt. Je kunt hier je geld besteden aan wapens en munitie, maar ook meeluisteren met de vele gesprekken die de burgers met elkaar voeren. Last Light is een game die je beloont als je er de tijd voor neemt. Blijf eens vijf minuten staan luisteren naar een gesprek. Neem eens de tijd om de omgeving te verkennen! Je zult zoveel meer ontdekken over het verhaal en de prachtige wereld.

Op grafisch gebied is Last Light één van de meest geslaagde games ooit. Mijn PC kon de game slechts op ‘high’ draaien (er is een ‘very high’), maar daarop zag het er al geweldig uit. Scherpe textures, prachtige omgevingen en geweldige lichteffecten. Voeg daar de geweldige intensiteit van het first person standpunt aan toe, wat deze game qua ervaring wel boven de gemiddelde FPS uit tilt. Net zoals in het vorige deel zul je op vele punten in de game een gasmasker moeten dragen vanwege de radioactiviteit van de omgeving. Dit masker kan ten eerste beschadigd raken, wat prachtig weergegeven wordt, maar in Last Light komt er ook vuil, water, bloed en zelfs vliegen op je masker. Met een druk op een toets kun je het schoonvegen met je hand. Het klinkt misschien als een gimmick, maar het helpt zeker om je in de game te trekken. Als je eenmaal boven de grond komt, waar naar ruwe schatting ongeveer 25% van de game zich afspeelt gok ik, wordt het alleen nog maar mooier. De buitengebieden zijn zo immens sfeervol, al helemaal als de onvoorstelbaar mooie weerseffecten eraan te pas komen. Door eindeloze, troosteloze vlaktes lopen terwijl de regen langs het vizier van je masker stroomt heeft iets magisch. Dit alles wordt versterkt door het bijna perfecte sound design van Last Light. Op een gegeven moment verplaatste ik me door een moeras in het schemer, en dankzij mijn surround setje klonken overal om me heen angstaanjagende kreten van gemuteerde wezens die nergens te bekennen waren. Ze kwamen ook nooit, maar dat maakte het alleen maar enger. Ik heb me zelden zo gespannen gevoeld in een videogame. Ook de wapens en andere geluidseffecten klinken stuk voor stuk geweldig. Dit maakt het alleen maar treuriger dat de Engelse voice acting zoveel te wensen overlaat.

Helaas laat Metro op meer punten steekjes vallen. Al met al is het geheel geen ervaring van het Bioshock Infinite niveau, zelfs al komt het zeker in de buurt. Zo is de game enorm lineair, en doet hij weinig moeite om dat te maskeren. Je kunt hier en daar een paar stappen van het gebaande pad nemen om een collectible op te pikken, maar daarna moet je weer verder op de weg die de game voor je gekozen heeft. Dit is best wel spijtig om te zien in een wereld die zo prachtig is vormgegeven. Ook de verhaalvertelling had beter gekund. Het verhaal zelf is aardig fascinerend, maar het bereikt nooit de diepgang of het niveau van Bioshock Infinite. Richting het einde waren er wel stukken die me flink wisten te raken, maar de manier waarop het verhaal verteld wordt voelt soms wat vreemd qua tempo. Daarnaast is er de aparte keuze gemaakt om hoofdpersoon Artyom niet te laten praten in de game. Nou kiezen sommige developers daarvoor omdat ze de protagonist geen stem willen meegeven, zodat de speler zich meer kan inleven, maar dat is hier niet het geval, want Artyom lult er vrolijk op los in de laadschermen. Als iemand dan even later een geweer op hem richt en hem vraagt zich te identificeren houdt Artyom opeens zijn mond. Een aparte keuze in mijn ogen.

De game bevat een fijne variatie in zowel omgevingen als gameplayelementen. Je kunt elk gevecht op meerdere manieren aanpakken. Je kunt lampen uit hun fitting draaien of kapotschieten, om zo een tactisch voordeel over je vijanden te krijgen. Vaak koos ik er zelf voor om eerst de eenzame vijanden uit te schakelen met een gedempt schot of een mes in de rug. Dit werkt allemaal prima, maar de AI kwam op mij soms iets té dom over, wat zou kunnen komen omdat ik de game op Easy speelde. Daarna bleef er meestal een groepje over wat te dichtbij elkaar, of in teveel licht stond om stil uit te schakelen. Dan pakte ik mijn shotgun, en veranderde de toon van de game compleet. Last Light werkt prima als stealth FPS, maar ook als run&gun shooter. Soms moet je je tactieken ook aanpassen aan de omgeving, gezien je de ene keer in een krappe metrotunnel zit, en dan weer in een groot bovengronds gebied. Helaas zijn de monsters minder leuk om tegen te vechten dan de menselijke tegenstanders. Sommige zijn te snel, en komen met teveel tegelijk op je af, wat de combat soms een onoverzichtelijke chaos maakt.

Als algehele ervaring heeft Metro echter genoeg te bieden. De game zal je ergens tussen de tien en twaalf uur kosten om uit te spelen, wat toch wel aardig acceptabel is voor een shooter vandaag de dag. Hij is singleplayer only, dus verwacht geen multiplayer of andere gamemodi om je verder mee te vermaken. Het enige wat je kunt doen is hem nog eens uitspelen, wat ik zelf waarschijnlijk nog wel zal doen over een paar maanden, met Russische voice overs. Last Light kan niet opboksen tegen Bioshock Infinite als ervaring, maar dat zegt eigenlijk weinig. Misschien is de vergelijking niet eens eerlijk. Als je van Infinite genoten hebt, zul je van Last Light genieten, dus ik raad aan deze game zo spoedig mogelijk in je collectie op te nemen.

Cijfer: 8,5/10

Ik ben een fervent twitteraar. Ik ben dol op het concept. Het forceert je om je berichten kort te houden, en dat vind ik zelf altijd een leuke uitdaging. Toch zijn er momenten dat ik Twitter, maar ook andere social media als Facebook, haat vanuit de grond van mijn hart. En dat is voornamelijk rond gebeurtenissen als die van vanavond; toen de twee broertjes Ruben en Julian na een lange en zeer publiekelijke zoektocht dood gevonden werden.

Sowieso heb ik al mijn twijfels bij het zo publiekelijk maken van een dergelijke speurtocht. Het heeft vast en zeker voordelen, maar of ik er zelf als nabestaande van de jongetjes belang bij zou hebben dat het halve land er met de neus bovenop staat… Ik weet het niet. Mij bekruipt vaak het idee dat een heleboel mensen op internet dergelijke gebeurtenissen gebruiken om aandacht naar zich toe te trekken. Er heerst op social media een soort rare schuld-structuur, waarbij de in mijn ogen wat simpelere mensen, de helft van de dag bezig zijn met allerlei dingen retweeten en delen van accounts die misbruik maken van de simpliciteit van hun volgers. Ik kwam vanavond net terug van de bioscoop toen ik het slechte nieuws hoorde. En ja, ik vond het erg. Maar hoe erg? Heel eerlijk? Ik zal er vanavond niet slechter door slapen. En hoe je het ook wendt of keert, dat geldt voor zo goed als iedereen behalve de directe nabestaanden. Ik ken de jongetjes niet persoonlijk, en ik heb oprecht medelijden met de moeder en de andere naasten, maar er gebeuren elke dag zo onvoorstelbaar veel dingen van dezelfde of een hogere graad van vreselijkheid. En ik vind het ergens best hypocriet om dan eens in de zoveel maanden overdreven veel compassie te tonen voor een enkele zaak, om daarna je oogkleppen weer op te zetten en fluitend door te gaan met je leven. En daar komt mijn walging voor social media op zulke momenten boven.

Wat is dat toch voor een raar iets tegenwoordig? Kun je iets niet meer erg vinden zonder dat op al je social media accounts te zetten? Ik voelde me zelf bijna schuldig dat ik na de terugkomst van de bios gewoon even een tweet plaatste over hoe de film me bevallen was. Ik had ergens het idee dat ik iets moest zeggen over hoe erg ik het wel niet vond dat die twee jongetjes dood waren. Ik vind het ook heel erg. Maar is dat niet iets waar je zelf even bij stil moet staan in stilte? We vinden het allemaal vreselijk wat er gebeurd is toch? Waarom moeten we elkaar er de hele tijd aan herinneren? Het lijkt wel een soort angst. Angst dat mensen misschien wel denken dat je het niet erg vindt, die nog vergroot wordt door de groepsdruk. Iedereen tweet erover, dus dan moet je maar vooral meedoen, toch? Straks denken mensen nog dat je een harteloos persoon bent wat lacht om de dood van twee kleine jongetjes.

Bovenstaande plaatje kwam ik tegen op Facebook, en het was al 4500 keer gedeeld tegen die tijd. Het betekent dat iemand direct na het lezen van het slechte nieuws, Microsoft Paint heeft opgestart en dit plaatje in elkaar heeft gezet. En ik blijf maar gissen naar de beweegredenen van zo iemand. Doen ze het om meer likes te vergaren voor hun Facebookpagina? Of zijn er oprecht mensen die denken dat het leed van de moeder verzacht zal worden als ze ziet dat 4500 mensen een foto van een paar kaarsen gedeeld hebben? Ik wil niet sarcastisch zijn, ik probeer dit oprecht te begrijpen. Dus als iemand het me uit kan leggen, ga vooral je gang. Ik vrees echter dat dit zoiets is wat een heleboel mensen doen zonder eigenlijk te weten waarom.

Hetzelfde geldt voor andere trends die ik vaak zie langskomen op social media. Mensen doen blind alles wat ze opgedragen wordt. Als iemand in Haarlem een portemonnee op het station vindt, zie ik binnen een dag vijf keer die portemonnee in mijn tijdlijn langskomen. Want waarom zou je die portemonnee bij de politie afleveren als je ook aan de wereld kunt laten zien dat je een geweldig persoon bent door hem op Facebook te gooien? Dat je 200 kilometer van Haarlem vandaan woont boeit niet; gewoon delen die handel. Dan lijkt het net alsof je die arme man die zijn portemonnee kwijt is geholpen hebt. Ook plaatjes van arme mishandelde dieren moet je vooral delen, al helemaal als er “deel dit alsjeblieft” op staat. Dan kun je ‘s avonds de plofkip die op je bord ligt met een gerust hart naar binnen werken.

Ik heb moeite om deze blog een beetje samenhangend te houden, omdat er in mijn hoofd een chaos plaatsvindt dankzij pogingen het geheel te begrijpen. Ik snap de mensheid niet als ik dergelijke dingen zie, en het zijn van die dingen waarbij ik me afvraag of ik nou heel raar, of juist heel normaal ben omdat ik er niet aan meedoe. Welke van de twee ook het geval moge zijn, ik neem er maar genoegen mee.

Recente pogingen om te bepalen wat ik in godsnaam met mijn leven wil zijn stuk voor stuk jammerlijk gefaald. Ik weet het gewoon écht niet meer. Ik voel me al een angstaanjagend lange tijd doodongelukkig, en ik denk dat ik na vele nachten wakker liggen en dagen verpesten doorheb waar het allemaal door komt. Ik word namelijk tegengehouden door iemand… Iemand die enorm veel invloed op me heeft, en helaas ook iemand waar ik niet zonder kan. Ik ken hem als ‘ik’, jullie kennen hem waarschijnlijk als ‘Fant’, of misschien als ‘Alfred’. En de vervelende conclusie is dat ik hem soms haat. Alles in mijn leven lijkt momenteel verkeerd te gaan. Ik weet niet wat ik met mijn toekomst wil, en ik weet niet wat ik met het heden wil. Ik voel me lusteloos, hopeloos, eenzaam en ongelukkig, en de enige die daar verantwoordelijk voor is ben ik zelf. Ik heb zo onvoorstelbaar veel zelfdestructieve neigingen dat ik al vele jaren bezig ben mijn leven met de dag ondraaglijker te maken. En ik weet ook dat het tijd is om daar een einde aan te maken, maar als je iets al zoveel jaren lang gewend bent te doen, probeer dan maar eens te stoppen… zonder hulp.

Momenteel zit ik dus zeer met mijn toekomstplannen. Ik weet wat ik wil bereiken, maar ik weet niet hoe. Alle pogingen zijn tot nu toe gefaald, en ik heb niet meer de kracht om er nog meer te doen. Dat heeft erin geresulteerd dat ik uit een soort vermoeidheid nu zeer sterk erover denk een opleiding te gaan doen. Probleem is dat ook dat een zeer lastige keuze voor me is, want ik heb over de laatste jaren een soort schoolangst gekweekt. Dat komt vooral door de vele ongelukkige tijden die ik op verscheidene scholen heb doorgebracht, en de angst voor meer van zulke tijden. Ook komt het door het feit dat ik geen idee heb welke opleiding ik in godsnaam wil gaan doen. Ik voel me aangetrokken tot de IVA in Driebergen, maar zoals je misschien al hebt geraden zit die in Driebergen… En dan moet ik op kamers, en hoe ga ik dat betalen..? Misschien zijn er oplossingen, maar ik zit in een fase waar ik ze niet kan vinden, of niet wil zien. Alles lijkt hopeloos, en er is niemand om me heen die me probeert te overtuigen van het tegendeel. De enige waar ik naar kan, of misschien wel wil, luisteren ben ikzelf, en ik geef mezelf dramatisch slechte adviezen.

Ik erken dat ik mezelf saboteer, keer op keer. Ik overdenk alles zo lang dat eigenlijk elke optie nadelig lijkt, vooral gezien ik nadelen altijd 10 keer zwaarder meeweeg dan voordelen. Ik bekijk alles van de meest negatieve kant mogelijk en als ik een keer lol heb weet ik het vaak voor mezelf te verpesten. Ik weet allemaal dat ik het doe, maar toch lijk ik het niet te kunnen veranderen. Het is iets wat onbewust constant weer terug mijn leven in sluipt, zelfs als ik het zo nu en dan een dag, week of zelfs maand weet te verbannen. Er hoeft maar één dingetje fout te gaan en alles gaat weer met sneltreinvaart bergafwaarts. En in mijn achterhoofd dwaalt constant de vraag of het aan mij ligt… Ben ik gewoon lui? Is dat waarom mijn goede ideeën nooit een goede uitwerking krijgen? Heb ik niet genoeg zelfdiscipline? Is dat waarom ik niet door deze depressieve buien heen kan breken en iets nuttigs kan doen? Ben ik laf? Is dat waarom ik geen opleiding durf te doen uit een soort angst om afgewezen te worden en weer vier ellendige jaren elke dag met tegenzin naar school te gaan? Of is er iets anders? Een depressie, een stoornis of wat dan ook. Ik zoek een excuus voor hoe ik me voel, iets om het te kunnen verklaren. Gewoon eens een oorzaak die buiten mijzelf ligt…

Het kromme is dat ik vaak mezelf de schuld geef van dingen die aan anderen liggen, en anderen de schuld van dingen die ik zelf in de hand heb. Dat laatst komt waarschijnlijk omdat het altijd makkelijker is om anderen de schuld te geven. Ik heb een soms onverantwoorde haat jegens andere mensen. Ik voel me jaloers als anderen gelukkig zijn, omdat ik dat zelf al zo lang niet meer gevoeld heb. Ik uit het meestal niet, maar ik voel het wel… En toch verlang ik soms ook weer heel erg naar de hulp van anderen. Ik hou mezelf soms voor de gek met het verhaal dat alles goed zou komen als er ook maar één iemand was die me zou helpen. Ik vertel mezelf dat ik gelukkig zou zijn als ik een vriendin had. Of dat ik gelukkig zou zijn als er iemand was die me zou pushen om mijn best te doen om mijn dromen te bereiken. Maar het feit is, en dit klinkt vrees ik heel erg cliché, dat ik niet gelukkig zal zijn tot ik… Echt, ik haat het dat ik dit moet zeggen, maar ik moet het doen. …Tot ik van mezelf weet te houden. En dat doe ik nu niet, want ik zie er geen reden toe.

Als ik naar mezelf kijk, zie ik iemand die op zijn nu alweer 21e niks bereikt heeft behalve een HAVO diploma. Iemand die misschien met geluk 10% doet van wat hij zegt te gaan doen. Iemand die sociaal zo belabberd is dat hij geen normaal gesprek kan voeren met onbekenden, laat staan via de telefoon. Iemand die nuttige tijd verdoet met uitslapen, videogames en herhalingen op TV, waardoor hij zich constant dommer voelt dan hij eigenlijk is. Iemand die al drie jaar single is omdat niemand hem wil en/of omdat hij lelijk/dik is. Iemand die zich eigenlijk alleen via het geschreven woord goed kan uiten. Nouja, soms dan, want meestal boor ik zelfs mijn eigen schrijfwerk nog de grond in, ook al wordt het regelmatig gecomplimenteerd vanuit verscheidene hoeken. Ik hoop dat ik zo mijn zelfdestructieve neigingen een beetje goed verwoord heb… Het is geen aangenaam leven om te leiden; eentje waarin je jezelf constant de grond in boort, of je nou wil of niet. En ik geloof eigenlijk echt dat deze zelfdestructieve neigingen de reden zijn van mijn huidige depressieve buien, van mijn gebrek aan bereikte dromen en doelen, van mijn ongelukkigheid, van mijn financiële problemen en van mijn al veel te lang single zijn tegen mijn eigen wensen in. Dit alles is gegrond in mijn zelfdestructieve denkwijze. En ondanks dat ik de afgelopen jaren wel enkele, soms best lange, periodes heb gehad waarin ik me goed voelde, werden die steeds zo makkelijk weer tegengehouden door kleine tegenslagen dat ik toch vrees dat het slechts een soort illusies waren, vaak veroorzaakt door het lezen of kijken van iets zeer inspirationeels.

Alles wat je hierboven hebt gelezen is dus een samenvatting van de reden dat ik niet gelukkig ben. Het is mooi dat ik dat nu heb vastgesteld, maar dat is het makkelijkste deel. Nu volgt het moeilijkste deel: er iets aan veranderen… Ik heb eerder pogingen gedaan. Meerdere malen zelfs, en toch zit ik hier wederom 1:19 een blog te schrijven met een van mijn verjaardagsfeest overgebleven fles alcohol naast me terwijl ik morgen om 7:30 op moet… Ja, ik maak hele verstandige keuzes, of niet soms? Het probleem is dat ik wel wil veranderen, diep van binnen. Ik wil niks liever, oprecht niet. Ik wil een rijk leven leiden, en daarmee doel ik niet op geld. Ik bedoel een leven waarin ik tevreden ben met mezelf, en waarin ik overall gelukkig ben. Toch lukt het me niet na zoveel verwoede pogingen. En wederom vraag ik mezelf af of ik gewoon zwak ben, of dat er misschien iets anders aan de hand is wat ervoor zorgt dat ik de motivatie en discipline niet heb om verandering aan te brengen in de dingen die ik zo absurd graag wil veranderen. Ergens ben ik ook weer bang om het antwoord op die vraag te ontdekken… Dus ik blijf hier mijn doodongelukkige leven leiden, en ik vertel mezelf dat het vanzelf goedkomt. Dat er wel iets, of eerder iemand langskomt die me weer op de been helpt. Maar er komt niks, en er komt niemand. Dus ik sta er alleen voor, en ik heb geen enkel fucking idee wat ik moet. Ik voel me opgesloten in deze kamer, en ik voel me opgesloten in mijn leven. En excuseer me voor het slappe metafoor; ik ben zelf degene met de sleutel. Maar ik ben hem even kwijt…

Dus zit ik hier om ondertussen 1:28 deze blog te schrijven. Misschien met de stiekeme hoop dat iemand hem leest en me de gouden tip zal geven om mijn leven weer op orde te krijgen. Of misschien gewoon om het allemaal even van me af te schrijven en anderen duidelijk te maken wat er achter mijn misschien ogenschijnlijk leuke leven schuilgaat. Een soort gil om hulp, bijna… Of een gil om begrip, op z’n minst. Maar om eerlijk te zijn verwacht ik geen respons. Dat hoeft ook niet. Ik zal mijn eigen denkwijze moeten veranderen, en zelfs met hulp is dat nog altijd een proces wat voornamelijk vanuit mijzelf zal moeten komen. Ik moet alleen nog even uitvinden hoe het moet. Zo gebeurd… Toch?

I wish I was from a broken home
To explain the fact I’m cold and alone
But my family is golden so it’s probably just my own fault, again
Chef’Special – Birds

Over vier dagen is het zover… Dan zal ik mijn 21e levensjaar betreden. En zoals alle eerdere jaren zet me dat aan het denken. Want wat kan de tijd toch hard gaan, en pas op dit soort mijlpalen zie je hoeveel tijd je verspild hebt. In mijn geval, in ieder geval. Ik hoop dat er genoeg mensen zijn die wél het beste uit het leven weten te halen, want ik faal er al dik 20 jaar in. Nog zo’n punt waarop ik me pas realiseerde hoe verdomd hard zo’n jaar gaat, is vreemd genoeg gerelateerd aan mijn huidige telefoon. Deze maand ging mijn abonnementsgeld namelijk omhoog met 100%, omdat het eerste jaar van mijn abonnement alweer voorbij is. Dat lijkt nog maar een half jaar, maar dat is niet het punt. Het punt is dat het me een beetje treurig maakt… Toen ik het abonnement afsloot ging ik er vanuit dat ik na dat jaar in een betere situatie zou zitten. Een situatie waar die twee tientjes meer me niet zoveel zouden uitmaken. Maar de akelige waarheid is dat ik die twee tientjes enorm mis, en dat ik elke keer aan het einde van de maand weer in het rood sta.

Ik zit nu al heel wat weken in een extreme ‘down’ periode, en zoals vaak het geval is als je down bent, voelen alle pogingen daar uit te komen hopeloos. Ik voel me zo vreselijk lusteloos… Alle dromen die ik enkele maanden geleden nog had, en vastberaden was te laten uitkomen, lijken langzaam in te storten. Ik weet dat ze er nog zijn, en ik weet dat ze nog altijd haalbaar zijn, maar ik ben er gewoon zo vreselijk moe van geworden allemaal. Het is vermoeiend om zo lang tegen de stroom in te zwemmen. En daarom voelt het momenteel best aantrekkelijk om me om te draaien en me mee te laten voeren met die stroom. Een opleiding dus. Gewoon weer even vier jaar geen zorgen, geen gezeik, een geldstroompje en niet uitgekotst worden door de rest van de wereld, waaronder een groot deel van mijn familie. Het zou bijna als vakantie voelen… Wat best ironisch is, want het leven wat ik momenteel leid is voor schoolgangers weer de definitie van vakantie. Ik kom laat uit bed, voer geen zak uit en zak te laat weer terug in dat bed. En toch voelt het voor mij meer als een gevangenis. Ik kan deze kamer niet meer uitstaan…

Het voelt momenteel alsof er niks meer is wat me nog pusht om door te zetten. Het lukt me zelf niet meer, en ook mijn omgeving doet er niks aan. Ik heb geweldige vrienden en een grotendeels fijne familie, maar er is niemand die me af en toe eens streng toespreekt als ik duidelijk mijn leven aan het vergooien ben. Er is niemand die me eens overhaalt iets te doen wat mijn toekomst positief beïnvloedt in plaats van negatief. De enige rolmodellen die ik heb zijn mensen op het internet die ik niet persoonlijk ken, en dat is soms niet genoeg. En ik weet dat ik diep van binnen nog steeds niks liever wil dan doorzetten en iets maken van mijn leven op mijn manier, maar het voelt allemaal zo hopeloos momenteel. Volgens Jim Rohn is iedereen het gemiddelde van de vijf mensen waarmee hij/zij de meeste tijd doorbrengt, en het wordt me soms pijnlijk duidelijk hoe waar die uitspraak is. Uiteraard is er geen biologisch onderbouwde formule of iets dergelijks, maar het is een vrij logisch concept als je er eens goed over nadenkt.

Dus, wat moet ik nu? Dat is de vraag die ik mezelf al enkele weken lang stel, tot nu toe zonder antwoord. Ik heb wel een voorlopig antwoord: iets. Ik moet iets. En het wordt iets drastisch. Of ik ga voor een opleiding, wat mijn leven drastisch zal veranderen. Of ik besluit door te gaan met mijn entrepreneurial avonturen, maar als dat het geval is, dan moet het anders. Want ik heb mezelf nu wel lang genoeg lopen voorliegen dat de resultaten nabij waren. Dat zijn ze niet. Er is nog een enorm lange weg te gaan, en om die weg af te leggen zal ik uit mijn kamer hier en uit mijn comfort zone moeten komen. Het lastige is… Beide opties maken me doodsbang, om heel eerlijk te zijn. De opleiding maakt me doodsbang omdat ik slechte ervaringen heb met school. Veel van mijn schooljaren zijn een hel geweest, en ik wil niet wederom vier jaar van die hel meemaken. Daarnaast ben ik bang dat een opleiding mijn dromen en ambities langzamerhand de grond in zal boren. En dat wil ik niet. Zelfs als ik straks een goed diploma op zak zou hebben, wil ik mijn leven blijven toewijden aan het zo snel mogelijk opzetten van iets voor mezelf. Iets creëren in plaats van orders opvolgen van een baas. Ik ben doodsbang voor het leven wat veel mensen lijden (ja, dat is expres).

De andere optie is niet veel minder eng. Wil ik echt een succesvolle ‘business venture’ opzetten, dan moet er absurd veel veranderen. Eigenlijk kan ik hier niet blijven. Ik moet op de één of andere manier op mezelf weten te komen, wat een baan of een uitkering (en bijbehorende sollicitatieplicht) zal betekenen. Ik moet mijn leven meer toewijden aan het leren van nieuwe kennis en vaardigheden, en het niet meer verspillen met teveel onzinnige tijdverspilling. Ik zal moeten leren uit mijn comfort zone te komen en mezelf dingen aanleren waar ik al jaren problemen mee heb, zoals spreken voor publiek en fatsoenlijke telefoongesprekken voeren. Het zijn allemaal dingen waar ik enorm tegenop zie, en daarom zit ik ze nu al anderhalf jaar uit te stellen terwijl ik mezelf vertel dat ik ook wel zonder kan. Maar dat is bullshit, en ik weet het zelf ook. Ooit een succesvolle zakenman gezien die geen telefoontjes durft te plegen?

De tussenoplossing is om een opleiding te gaan doen, en ondertussen bezig te gaan met mijn zakelijke avonturen. Ik vrees echter dat dit ervoor zal zorgen dat één van de twee ernstig tekort zal schieten. Waarschijnlijk zal ik óf mijn opleiding verwaarlozen, of AutoSocial en andere projecten komen vier jaar zo goed als stil te liggen. Ook deze optie lijkt dus niet ideaal. Maar goed, als er een ideale optie was, dan hoefde ik deze zeikblog niet te schrijven. Ik moet offers maken, en dat is zelden leuk. Punt is dat ik nu dus bijna 21 ben, en in die 21 jaar gewoon geen zak bereikt heb. En die realisatie heb ik vaker gehad, maar helaas heb ik er nooit veel mee gedaan. Ik zit nu echter op een punt waar ik een keuze moet maken. Mijn geldreserves raken op, mijn tijd op inactief nadert twee jaar en het nieuwe studiejaar kruipt langzaam naderbij. Maar nog meer dan dat is er het vreselijke gevoel dat als ik nu niks doe, ik straks begin mei 2014 weer een blog als deze zit te schrijven vanaf deze donkere kamer.

Ik wou gewoon dat er iemand was die me in de goede richting kon sturen… En daarmee bedoel ik meer dan hieronder in de comments brullen dat ik maar een opleiding moet gaan doen, want 90% van de mensen die dat doen zeggen het alleen omdat dat is wat zij doen. Maar het punt wat vaak over het hoofd wordt gezien, is dat ik hun niet ben en dat ook nooit zal zijn. Conclusie: ik voel me eenzaam en heb geen enkel fucking idee wat ik in godsnaam met mijn leven moet. En als je het zo ziet, is het misschien niet eens zo gek dat ik me een beetje down voel.

Vroeger, toen ik nog elke minuut van mijn vrije tijd aan non-stop gamen besteedde, wou ik niks liever dan games-recensent worden. Dat moest toch perfect zijn? Je krijgt gratis games, en je krijgt betaald om er een stukje over te schrijven! Het leek me de ideale baan, totdat ik hem kreeg. Het was dan wel vrijwilligerswerk voor een toen nog relatief kleine site, maar het was een mooi voorproefje. Ik werkte toen voor de geweldige website Budgetgaming, en kreeg zo nu en dan een recensie-exemplaar thuisgestuurd. Gratis games! Het was een droom die uitkwam. Maar al snel merkte ik dat ik minder lol beleefde aan de games die ik moest recenseren dan aan de games die ik puur uit eigen keuze speelde. De roze bril gleed langzaam van mijn neus. Uiteraard geef ik Budgetgaming nergens de schuld van, laat dat even duidelijk zijn. Het ligt aan mezelf. Ik speel videogames voor de ervaring, en die gaat erop achteruit als je je teveel moet bezighouden met constant opletten wat de slechte en goede punten zijn. Je speelt een game die je moet recenseren anders. Je bent kritischer, je maakt aantekeningen (ik wel in ieder geval, anders vergat ik de helft bij het schrijven) en soms zat ik gewoon te zoeken naar slechte punten omdat ik het idee had dat die er moesten zijn in een goede recensie.

Het geldt niet alleen voor videogames, maar voor eigenlijk alles in het leven. Films, muziek, boeken en alle andere vormen van kunst en entertainment. De ervaring is voor mij duizend keer belangrijker dan de opsomming van de positieve en negatieve punten. Laten we het recente voorbeeld pakken van Bioshock: Infinite, in mijn ogen zo ongeveer de beste videogame ooit gemaakt. Ik heb van begin tot eind genoten van dit spel, en heb me hooguit een keer of twee geërgerd. Achteraf hoorde ik van anderen allerlei dingen die er zogenaamd mis waren met de game. Ze klaagden over dat hij de 10′en die hij kreeg (ik gaf de game een 25,8 uit 10) niet verdiende. Maar zo zie ik het niet. In mijn ogen verdient de game een 10, omdat ik de ervaring foutloos vond. Niet de game, maar de ervaring. Hetzelfde geldt in mijn ogen voor films als The Dark Knight, muziek als The Airborne Toxic Event en boeken als… uh… Ik lees te weinig romans. Je moet bij mij niet aankomen met gezeik over de plot holes in The Dark Knight en de foute rijmschema’s van TATE. Zelfs al heb je wetenschappelijk bewijs, ik weiger mij daar gewoonweg aan te ergeren, wat me in staat stelt om meer te genieten van de film/muziek/game in kwestie.

Terug naar Bioshock. De game liet mij twaalf uur lang met opengezakte mond achter de PC gekluisterd zitten. De game raakte me emotioneel, zette me aan het denken en bood me een ervaring die ik nog nooit eerder heb gehad, en die ik nooit zal vergeten. Okay, er zijn games die het FPS-mechanisme beter op orde hebben, en er zijn misschien hier en daar wat dingen weggelaten die er wel in hadden gemogen. Het punt is dat ik 9 van de 10 punten die deze mensen noemen niet heb opgemerkt tijdens het spelen. Pas toen ik er achteraf op werd gewezen begon ik ze op te merken. En ze hadden gelijk, maar het maakt me niet uit. Ik zou de game alsnog een 10 meegeven zonder een seconde twijfeling, omdat de ervaring een 10 verdient. Ik heb ergens bijna medelijden met mensen die zulke dingen te technisch bekijken, gezien je in mijn ogen aardig wat misloopt.

Toen ik nog voor Budgetgaming schreef verscheen er dus af en toe een recensie van mij online. En zo nu en dan kwam er iemand langs die wat aan te merken had op de cijfers. Ik kon namelijk los aspecten een cijfer meegeven, naast het hoofdcijfer. Dus bijvoorbeeld een 7 voor de graphics, een 5 voor de originaliteit, een 8 voor de gameplay en een 6 voor het geluid. Volgens veel mensen moest het eindcijfer dan het gemiddelde zijn van al deze cijfers. Dus als we bovenstaande totaal willekeurige cijfers pakken, moest het totaal zogenaamd een 6.5 zijn. Maar daar hield ik mij nooit aan. Het totaal van een game is namelijk veel meer dan de som van deze paar kleine aspecten. Een game kan bar slecht zijn qua graphics en geluid en alsnog een geweldige ervaring opleveren, waardoor hij in mijn ogen alsnog een 8 of hoger zou verdienen. En sommige games zijn prachtig, origineel en zitten goed in elkaar. Maar wat nou als ze gewoon niet leuk zijn om te spelen? Dan zou ik mezelf er niet toe kunnen zetten ze een 8 mee te geven.

Het is overigens niet de reden dat ik gestopt ben met schrijven voor Budgetgaming, want daar werd mijn manier van recenseren over het algemeen prima geaccepteerd. Het is voor mij ook mooi om de vele 10′en te zien die Bioshock: Infinite krijgt, want dat wijst erop dat het merendeel van de recensenten het met mij eens is op dit gebied. Maar er zijn ook mensen die hem een 8 gaven (lager kon niemand over zijn hart verkrijgen). En dat is het mooie aan recenseren: het blijft een creatief beroep. Iedereen doet het op zijn eigen manier, en daardoor is er voor iedereen een goede recensie te vinden. Ik heb dan ook niks tegen mensen die dit soort dingen puur objectief bekijken, alle punten los bekritiseren en daar een gemiddelde van pakken voor hun eindcijfer. Dat is ook een methode, en er zijn genoeg mensen die zo denken, dus kunnen zij mooi een website/tijdschrift/blog vinden waar dit er zo aan toe gaat. Zoals de titel al zegt; dit is slechts mijn visie die ik even wou delen.